I SAB/Łd 3/16

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Tomasz Naraziński po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku doradcy podatkowego P. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi M. P. na przewlekłe prowadzenie kontroli podatkowej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. w przedmiocie: prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 rok oraz ustalenia istnienia obowiązku w podatku od towarów i usług w 2011 roku p o s t a n a w i a: przyznać i nakazać wypłatę z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi doradcy podatkowemu P. S., kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Postanowieniem referendarza sądowego z 27 września 2014 r. skarżącemu przyznane zostało prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. Krajowa Rada Doradców Podatkowych wyznaczyła do udzielenia pomocy skarżącej doradcę podatkowego P. S.. W dniu 8 grudnia 2016 r. doradca podatkowy sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 czerwca 2016 r. oddalającego skargę podatnika. Z protokołu z rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym z dnia 4 kwietnia 2017 r. wynika, że pełnomocnik skarżącego był obecny na rozprawie. W dniu 4 grudnia 2017 r. pełnomocnik złożył wniosek o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego, oświadczając, że odbył podróż do miejsca zamieszkania skarżącego (S. – O. – 150 km), sporządził skargę kasacyjną oraz uczestniczył w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie. Wniosek zawiera również oświadczenie, że wydatki poniesione na obronę skarżącego nie zostały w żaden sposób zwrócone w całości ani w części. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – powoływanej dalej w skrócie jako P.p.s.a., wynika, że wyznaczony doradca podatkowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. Nr 31 r., poz. 153). W myśl § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% kwot wynagrodzenia, o których mowa w § 3, oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki doradcy podatkowego. Stosownie do § 3 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia, wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75% kwoty wynagrodzenia określonego w ust. 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy - 100% tej kwoty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia, kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w pierwszej instancji w pozostałych sprawach (tj. w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna) - 240 zł. Zgodnie z § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu, opłatę, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie. Mając na uwadze przywołane przepisy referendarz sądowy postanowił przyznać doradcy podatkowemu wynagrodzenie w wysokości 240 zł podwyższając tę kwotę o podatek od towarów. Referendarz sądowy nie uwzględnił wniosku w zakresie wydatków z podróżą pełnomocnika na trasie od miejsca prowadzenia kancelarii przez pełnomocnik do miejsca zamieszkania skarżącego, ponieważ doradca podatkowy nie złożył żadnych dokumentów potwierdzających poniesienie wydatków na podróż. Ponadto z wniosku nie wynika jakim środkiem transportu podróżował pełnomocnik. Mając na uwadze powyższe, na podstawie przywołanych powyżej przepisów referendarz sądowy postanowił jak w sentencji. Ake.