I SAB/Łd 4/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski, , , po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w przedmiocie nierozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2006 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W dniu 7 czerwca 2006 roku M. C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w przedmiocie nierozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2006 r. W dniu 20 lipca 2006 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. przekazało do Sądu skargę, wraz z odpowiedzią, w której to organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazano, że pismem z dnia 12 kwietnia 2006 roku skarżąca wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z żądaniem stwierdzenia z urzędu nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. ustalającej S. T. podatek od nieruchomości na 2003 rok. W związku z powyższym organ wyjaśnił, iż M. C. nie miała legitymacji prawnej do wystąpienia ze skargą w rozpoznawanej sprawie. Na wezwanie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze przesłało w dniu 14 listopada 2006 roku odpis decyzji Prezydenta Miasta S. ustalającej S. T. podatek od nieruchomości na 2006 rok. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeśli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Jak z treści powyższego przepisu wynika, wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego oparte jest na zasadzie skargowości, co oznacza, że postępowanie to może być wszczęte jedynie na żądanie pochodzące od legitymowanego podmiotu. Legitymacja skargowa na mocy powołanego przepisu jest jednym z wielu elementów przesądzających o dopuszczalności skargi. Badając zatem dopuszczalność skargi należy zawsze rozważyć kwestię legitymacji skargowej podmiotu z nią występującego. Ocena legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego wymaga ustalenia charakteru w jakim występuje on w danej rozstrzyganej sprawie. Na uwagę zasługuje tu również norma art. 33 § 2 p.p.s.a. Stosownie do treści przepisu, udział w sprawie może zgłosić również osoba, która nie brała wcześniej udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, strona taka działa wówczas w charakterze uczestnika. W orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie został utrwalony już pogląd, że o tym czy wnioskodawca ubiegający się o udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma interes prawny w danej sprawie, decyduje norma prawa materialnego, na której oparto zaskarżony akt administracyjny, a nie interes faktyczny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 1993 r., I SA 1719/92, OSP 1994, z. 10. poz. 199 z aprobującą glosą P. Kucharskiego; również: Tarno. P., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz. Warszawa 2004, s. 86). Tak więc od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz dla którego z przepisu prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki. Podmiot taki nie posiada zatem uprawnień lub obowiązków chronionych przepisami prawa. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie II SA 1355/98 (nie publ.), w wyroku z dnia 5 października 1998 r. w sprawie II SA 1104/98 (nie publ.), w wyroku z dnia 19 stycznia 1995 r. w sprawie I SA 1326/93 (Glosa nr 1 z 1996 r. poz. 5) i w wyroku z 13 grudnia 1992 r. w sprawie I SA 1725/93 (Glosa nr 4 z 1997 r. poz. 13). W przedmiotowej sprawie M. C. ma niewątpliwie interes faktyczny, jednakże, w ocenie Sądu, brak jest normy prawa materialnego, która dotyczyłaby uprawnień lub obowiązków wnioskodawcy. O tym że skarżąca nie ma w niniejszej sprawie interesu prawnego świadczy chociażby treści postanowienia Sądu Rejonowego w S. I wydział Cywilny, w którym to Sąd stwierdził, że spadek po S. T. na podstawie ustawy nabył jej syn S. C. w całości, wraz z wchodzącym w skład spadku gospodarstwem rolnym. Oparcie legitymacji do złożenia skargi na kryterium interesu prawnego oznacza zatem, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot który wykaże "związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej (por. W. Chróścielewski, Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego, Pip 2004/3/63). Tak więc, interes prawny przejawia się w tym, że podmiot wnoszący skargę do sądu działa bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (por. wyrok NSA z 3.06.1996 r., II SA 74/96, ONSA 19997/2/89). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że M. C. nie jest stroną postępowania administracyjnego we własnej sprawie ani też nie jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej osoby trzeciej. W rezultacie nie jest uprawniona do wystąpienia do sądu administracyjnego ze skargą na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w przedmiocie nierozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. ustalającej S. T. podatek od nieruchomości na 2006 rok. Z tych względów skarga jest niedopuszczalna i dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 i § 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało ją odrzucić.