I SAB/Łd 6/09

Dnia 29 kwietnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 kwietnia 2009 roku sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. w przedmiocie niedoręczenia skutecznie decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 rok postanawia: odrzucić skargę. W 4 lutego 2009 roku A. G. wniósł skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. polegającą na niedoręczeniu decyzji z dnia [...] roku określającej podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 rok. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarżący nie złożył ponaglenia przewidzianego w art. 141 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 roku, Nr 8, poz. 60 ze zm.). Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 16 marca 2009 roku skarżący został wezwany do wykazania, że wyczerpał tryb uregulowany w art. 141 § 1 pkt 1 o. p. W odpowiedzi na wezwanie, skarżący nadesłał pismo stanowiące wniosek o doręczenie wymienionej wyżej decyzji podatkowej, złożony w dniu [...] roku w Urzędzie Skarbowym w S. We wniosku zaznaczył, że nie otrzymał przedmiotowej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z dyspozycją art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p. p. s. a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym sprawie. W przypadku bezczynności organu podatkowego środkiem prawnym w rozumieniu tego przepisu jest ponaglenie przewidziane w art. 141 § 1 o. p. Przedmiotowe ponaglenie jest więc warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu w sprawie podatkowej. Brak wyczerpania trybu uregulowanego w art. 141 § 1 o. p. powoduje konieczność odrzucenia skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p. p. s. a. Wykazanie okoliczności świadczących o skorzystaniu z instytucji ponaglenia spoczywa na skarżącym. Jeżeli z akt sprawy nie wynika, że ponaglenie zostało przez stronę wystosowane, Przewodniczący zarządza o wezwaniu skarżącego do wykazania wyczerpania trybu z art. 141 § 1 o. p. Stwierdzić należy, że strona nie wykazała, że skierowała przed wniesieniem skargi na bezczynność ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. W aktach administracyjnych brak jest dowodu takiego postępowania strony. Natomiast na wezwanie Przewodniczącego, skarżący nadesłał wprawdzie pismo procesowe, adresowane do organu podatkowego, jednak pisma tego nie można uznać za ponaglenie w rozumieniu art. 141 § 1 o. p., a to z poniższych przyczyn. Przedmiotem niniejszej sprawy jest bezczynność organu polegająca na niedoręczeniu decyzji. Skarżący podnosi, że organ nie doręczył mu decyzji wymiarowej. Treść nadesłanego pisma z dnia [...] roku wskazuje, że podatnik zwrócił się do organu I instancji o doręczenie decyzji. Pismo to stanowi w istocie wniosek podatnika o dokonanie czynności doręczenia. Nie zawiera żądania wykonania czynności, co do której organ pozostawał w bezczynności, lecz wniosek o podjęcie czynności procesowej, której podjęcie mogło nastąpić dopiero po wyrażeniu woli strony. Zauważyć bowiem trzeba, że podatnik w postępowaniu wymiarowym reprezentowany był przez kilu pełnomocników (k. 26 akt administracyjnych). W myśl więc art. 145 § 2 o .p. doręczenie decyzji z urzędu winno było nastąpić do rąk pełnomocnika. Tak więc brak było podstawy do doręczenia decyzji skarżącemu. Takie doręczenie mogłoby mieć miejsce wyłącznie wówczas, gdyby strona złożyła stosowny wniosek, co też nastąpiło, o czym świadczy nadesłane na zarządzenie Przewodniczącego pismo z dnia [...] roku. Pisma tego nie można zatem traktować jako ponaglenia, ponieważ było pierwszym pismem zawierającym żądanie dokonania czynności organu, której to czynności organ nie był uprawniony spełnić z urzędu. Warto podnieść, że o takiej intencji skarżącego świadczy także to, że wniosek skierował do organu I instancji, a więc właściwego do doręczenia decyzji, a nie do rozpatrzenia ponaglenia. Skarżący nie nadesłał żadnego innego oświadczenia, skierowanego do organu wyższego stopnia, które można by było ocenić jako ponaglenie. Dlatego też uznać należy, że skarżący nie wykazał w niniejszej sprawie, by wykorzystał tryb uregulowany w art. 141 § 1 o. p. Z tego powodu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę. JZ