I SAB/Łd 6/21

Dnia 21 lipca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Bożena Kasprzak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 lipca 2021 roku sprawy ze skargi T. Z. na bezczynność Burmistrza Miasta K. w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienia postępowania dotyczącego odmowy umorzenia rat podatku rolnego za 2017 rok oddala skargę. T. Z. zaskarżył bezczynność Burmistrza Miasta K., polegającą na braku rozpatrzenia wniosku strony z 30 lipca 2020 r. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawach zakończonych dwoma decyzjami z [...] r., w przedmiocie odmowy umorzenia III i IV raty podatku rolnego za 2017 r.. Skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności organu, stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa p.p.s.a.), zobowiązanie Burmistrza Miasta K. do załatwienia wniosku skarżącej w terminie 30 dni od dnia doręczenia prawomocnego odpisu wyroku oraz przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 5.167,47 zł. W uzasadnieniu skargi wyjaśniła, że Burmistrz Miasta K. decyzjami z [...] r. odmówił umorzenia III i IV raty podatku rolnego za 2017 r., decyzje te nie zostały jednak nigdy doręczone skarżącej. W związku z tym zwróciłam się do organu o wyjaśnienie zaistniałej okoliczności, a z przekazanych przez organ informacji wynika, że decyzje zostały do mnie wysłane 21 marca 2018 r., choć nie ustalono dokumentów, potwierdzających ten fakt. Dalej skarżąca wskazała, że wniosła odwołania od ww. decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do ich wniesienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odmówiło jednak przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, opierając swoje rozstrzygnięcie na duplikacie potwierdzenia odbioru, z którego wynika, że strona odebrała je osobiście 27 marca 2018 r., choć według skarżącej potwierdzenie to nie dotyczyło ww. decyzji., a akcyzy, objętej decyzją z dnia [...]r.. Potwierdzenie tego faktu znajduje się w postanowieniu Sądu Rejonowego w B. z dnia 25 czerwca 2020 r. sygn. akt: II Kp 17/20, w uzasadnieniu którego sąd wskazuje, iż "powyższe ustalenia do zamknięcia drogi procesowej T. Z. wprawdzie nie skutkowały pociągnięciem kogokolwiek do odpowiedzialności karnej, lecz powinny być przyczynkiem do ponownego zajęcia się sprawą przez Urząd Miejski w K. w celu zrekompensowania w jakikolwiek sposób wnioskodawczyni poniesionych strat, choćby w związku z inną sprawą, zważywszy, że wyłącznie jej [T. Z. - przyp. własny] działania, konsekwencja i skrupulatność doprowadziły do wyjaśnienia sytuacji, zdekonspirowania uchybień działania pracowników miejskich i procedurach obowiązujących przy ekspedycji, ewidencjonowania i nadzorze nad korespondencją". W związku z powyższym, mając na uwadze prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w B. i przedstawione w uzasadnieniu wyjaśnienia, skarżąca wystosowała pismo z 30 lipca 2020 r. do organu podatkowego, które zostało potraktowane jako wniosek o wznowienie postępowania. Pismem z dnia 16 października 2020 r. organ udzielił odpowiedzi, iż "podejmie próbę wzruszenia postępowań w przedmiocie umorzenia podatku". W związku z tym, że przez prawie dwa miesiące skarżąca nie otrzymała żadnej innej informacji złożyła 13 grudnia 2020r. ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., które postanowieniem z dnia [...]r. uznało ponaglenie za nieuzasadnione. Burmistrz Miasta K., w odpowiedzi na skargę wyjaśnił m.in., że wnioskami z dnia 28 września 2017 r. oraz z 21 listopada 2017 r. skarżąca wystąpiła o umorzenie III i IV raty podatku rolnego za 2017 rok. Powyższe sprawy zostały zakończone decyzjami Burmistrza K. z [...]r., którymi odmówiono skarżącej umorzenia zaległości z tytułu III i IV raty w podatku rolnym, odpowiednio w kwocie 135 zł i 134 zł. Pismem z 15 czerwca 2018 r. organ wystąpił do Poczty Polskiej z prośbą o przekazanie duplikatu potwierdzenia odbioru listu poleconego z dnia 21 marca 2018 r., a duplikat został doręczony do organu. Następnie do T. Z. skierowano upomnienie dotyczące należności z tytułu III i IV raty podatku rolnego za 2017 rok, a 31 lipca 2018 r. T. Z. wystąpiła do organu o przesłanie decyzji odmowy umorzenia rat podatku za 2017 rok wraz z potwierdzeniem ich doręczenia. Jednocześnie 1 sierpnia 2018 r. złożyła skargę na odmowę umorzenia III i IV raty podatku rolnego za 2017, żądając wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji albo jej uchylenia. Z uwagi na brak podpisu wystosowano do wnioskodawczyni pismo z 3 sierpnia 2018 r., w odpowiedzi na które strona ponownie wniosła o przesłanie decyzji dotyczącej odmowy umorzenia rat podatku rolnego za 2017 rok wraz z potwierdzeniem odbioru. W odpowiedzi pismem z dnia 28 sierpnia 2018 roku zostały przesłane do T. Z. kserokopie decyzji w sprawie odmowy umorzenia zaległości podatkowych tj. III i IV raty podatku rolnego za 2017 rok potwierdzone za zgodność z oryginałem wraz z kserokopią potwierdzenia odbioru. Jednocześnie organ w odpowiedzi na skargę z 1 sierpnia 2018 r., pismem z 29 sierpnia 2018 r. poinformował stronę o możliwości wystąpienia z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji wraz z odwołaniem. Pismami z dnia 19 września 2018 roku skarżąca wniosła odwołania od ww. decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a postanowieniami z [...]r Kolegium stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania oraz odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Następnie 14 grudnia 2020 r wpłynęło do organu ponaglenie oraz wniosek w sprawie niepodjęcia żadnych czynności zmierzających do wznowienia postępowania. Postanowieniem z [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uznało ponaglenie za nieuzasadnione, po czym złożono przedmiotową skargę Zdaniem organu skarga nie jest uzasadniona, a żadne pismo skarżącej nie pozostało bez odpowiedzi. Każdorazowo terminowo udzielano skarżącej pisemnych wyjaśnień i informacji. Dopiero w skardze na bezczynność skarżąca wskazała, iż w istocie na skutek jej pisma z 30 lipca 2020 r. organ powinien wznowić postępowanie, przy czym n w piśmie z 30 lipca 2020 r. skarżąca nie złożyła wniosku o wznowienie postępowania, a wystąpiła z wnioskiem o zrekompensowanie strat materialnych i moralnych. Nie ulega wątpliwości, iż w odpowiedzi na w/w pismo skarżącej wskazano, iż urząd podejmie próbę wzruszenia postępowań w przedmiocie umorzenia podatku. Niemniej jednak nie odpowiada prawdzie twierdzenie skarżącej, iż było to jedyne pismo będące odpowiedzią na jej wniosek. Zdaniem organu skarżąca w istocie nie była zainteresowana jakimkolwiek wzruszeniem postępowania, czemu jednoznacznie dała wyraz i wyraźnie zakomunikowała, chociażby podczas spotkania z Burmistrzem K. 20 października 2020 r.. Ponadto Gmina K. nie była stroną postępowania prowadzonego w Prokuraturze Rejonowej w B. czy też przed Sądem Rejonowym w B. w sprawie dotyczącej umorzenia podatku rolnego III i IV raty za 2017r.. Nie miała zatem wiedzy o jego wyniku. Z przedłożonego przez skarżącą postanowienia Sądu Rejonowego w B. wynika, że umorzono śledztwo w sprawie niedopełnienia w okresie od 15 czerwca do 25 września 2018 r. w K. obowiązku przez pracowników Urzędu Miejskiego z powodu braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia oraz w sprawie podrobienia w okresie od 21 marca do 25 września 2018 r. podpisu wobec stwierdzenia, że czynu nie popełniono. Z uzasadnienia postanowienia sądu wynika, że ustalono, że decyzja o odmowie umorzenia III i IV raty podatku rolnego za 2017 rok w dniu 27 marca 2019 roku nie została doręczona skarżącej. Ostatecznie sprawa została przekazana do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w grudniu 2020 roku wraz z posiadanymi przez organ aktami sprawy. Nadto ostatecznymi i prawomocnymi postanowieniami z [...]roku Kolegium przesądziło o tym, że decyzje z dnia [...]r. zostały skutecznie doręczone stronie. Wobec powyższego w obiegu prawnym są ostateczne i prawomocne decyzje z [...]r.. Dalej organ wskazał, że z wniesionej w niniejszej sprawie skargi w istocie jednoznacznie wynika, że skarżąca zarzuca Burmistrzowi K. bezczynność polegającą na braku podjęcia z urzędu czynności wznowienia postępowania w sprawach zakończonych decyzjami z [...]r.. Z kierowanych do organu pism nie wynika, aby skarżąca występowała do Burmistrza K. z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie dotyczącej umorzenia podatku rolnego III i IV raty za 2017 r., a w przypadku działania organu z urzędu, postępowanie zostaje wszczęte gdy organ sam podejmie wiadomość o przyczynach wznowienia postępowania. Jednak jak wynika z całokształtu okoliczności niniejszej sprawy strona nie była zainteresowana wzruszeniem postępowań, oczekiwała zwrotu odsetek, kosztów upomnienia oraz kosztów komorniczych poniesionych w sprawie egzekucji III i IV raty podatku rolnego za 2017 rok. W konsekwencji organ uznał, że skoro w niniejszej sprawie w istocie brak było wniosku skarżącej o wznowienie postępowania, to Burmistrz K. nie był obowiązany do wydania w tym zakresie aktu administracyjnego - postanowienia o wznowieniu postępowania z urzędu lub decyzji o odmowie wznowienia postępowania z urzędu. W konsekwencji skarżącej nie przysługuje też skarga na bezczynność organu. Zatem żądania zawarte w skardze nie zasługują na uwzględnienie i skarga w całości powinna być oddalona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Na wstępie wskazać trzeba na art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. ) – dalej jako p.p.s.a., zgodnie z którym to przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). sąd rozpoznał niniejszą sprawę w tym trybie. Przedmiotem skargi T. Z. uczyniła bezczynność Burmistrza Miasta K. w przedmiocie rozpoznania jej wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Burmistrza Miasta K. o odmowie umorzenia III i IV raty podatku rolnego za 2017 rok. Skarga ta jest niezasadna dlatego podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4, albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art.149 § 2 p.p.s.a.). Warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania warunkiem formalnym dopuszczalności jej wniesienia jest uprzednie złożenie ponaglenia. W niniejszej sprawie wymóg ten został spełniony i okoliczność ta nie jest sporna. Zarówno doktryna, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym przepisami terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej (wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.). Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności czy bezczynność została spowodowana zawinionym albo też niezawinionym opóźnieniem organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać wydane/dokonane. W myśl ogólnej reguły wyrażonej w art. 125 § 1 o.p, organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia i realizując jednocześnie obowiązek wszechstronnego zbadania stanu faktycznego sprawy (art.122 o.p). Wyrażona w przepisie art. 125 Ordynacji Podatkowej zasada szybkości i wnikliwości postępowania została skonkretyzowana w art. 139 § 1 o.p. zgodnie z którym załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 140 § 1 o.p. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Z treści art. 140 o.p. wynika, że organ podatkowy może wielokrotnie przedłużać termin załatwienia sprawy, jeżeli jest to konieczne dla jej właściwego wyjaśnienia i załatwienia. Dodać przy tym wypada, że przekroczenie terminu załatwienia sprawy, jak i terminów dodatkowo wyznaczonych, nie pozbawia organu podatkowego kompetencji do załatwienia sprawy, nie wpływa na ważność czynności podjętych po upływie tego terminu, nie uniemożliwia wydania decyzji ani nie powoduje wadliwości wydanej w końcu decyzji, jednak winno ono być usprawiedliwione okolicznościami sprawy (stopień skomplikowania sprawy, trudności w gromadzeniu materiału dowodowego, jego analiza i ocena, itp.). Jak wynika z akt sprawy spór pomiędzy organem administracji, a skarżącą związany jest ze skutecznością doręczenia jej decyzji Burmistrza Miasta K. z [...] r. w sprawie odmowy umorzenia III i IV raty podatku rolnego za 2017 rok. Należy wskazać, że zgodnie z twierdzeniami skarżącej o wydaniu wobec niej wyżej opisanej decyzji dowiedziała się dopiero wówczas, kiedy dotarło do niej ponaglenie dotyczące należności z tytułu III i IV raty podatku rolnego i zapoznała się z treścią nadesłanej jej przez Burmistrza decyzji. Skarżąca podjęła też czynności zmierzające do wyjaśnienia przyczyn niedoręczenia jej opisanych wyżej decyzji ulgowych, złożyła także wniosek o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniami z [...]r. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołań oraz odmówiło przywrócenia terminu. T. Z. nie skorzystała skutecznie z możliwości zaskarżenia postanowień Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, gdyż Sąd ten prawomocnie odrzucił jej skargi ( I SA/Łd 287-290/19). Skarżąca złożyła także zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa niedopełnienia w okresie 15 czerwca 2018 – 25 września 2018 roku obowiązków przez pracowników Urzędu Miejskiego w K. w związku z rozpoznaniem środków odwoławczych złożonych przez skarżącą, poprzez przekazanie SKO w Ł. niekompletnych i mylących dokumentów świadczących o doręczeniu stronie opisanych wyżej decyzji na jej szkodę oraz podrobienia jej podpisu o treści "T. Z." na potwierdzeniu odbioru korespondencji. Postępowanie to zostało umorzone postanowieniem z dnia 28 grudnia 2019 roku Prokuratora Rejonowego w B., mimo że w jego trakcie ustalono, że decyzja o odmowie umorzenia podatku III i IV raty podatku rolnego za 2017 rok, nie została skarżącej doręczona. Stwierdzono również, że nieprawidłowości w działaniach pracowników Urzędu Miejskiego w K. doprowadziły do pozbawienia skarżącej możliwości zaskarżenia niekorzystnych dla niej decyzji administracyjnych. Argumentacja skarżącej opiera się na założeniu, że w przypadku opisanych wyżej decyzji została ona pozbawiona prawa do kontroli instancyjnej decyzji odmawiających umorzenia III i IV raty podatku rolnego za 2017 rok. Owo pozbawienie prawa do zaskarżenia opisanych wyżej decyzji miało wynikać z nieprawidłowości w ich doręczeniu. Okoliczność ta (nieprawidłowość w doręczeniu) miała znaleźć swoje potwierdzenie w postanowieniu o umorzeniu postępowania karnego oraz postanowieniu utrzymującym w mocy to rozstrzygnięcie. Należy w tym miejscu wskazać, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest kwestia tego, czy skarżącej w sposób prawidłowy doręczono decyzji odmawiające umorzenie III i IV raty podatku rolnego za 2017 rok, tylko to, czy Burmistrz Miasta K. podjął właściwe działania w związku z wnioskiem skarżącej z dnia 30 lipca 2020 roku. Pozbawienie strony możliwości zaskarżenia decyzji – w ocenie sądu – stanowi wadę kwalifikowaną postępowania opisaną w art.240 § 1 pkt 4 o.p.. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeśli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Dodać wypada, że wznowienie postępowania z powodu wady z art. 240 § 1 pkt 4 może nastąpić tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji (art. 241 § 2 pkt.1 o.p). Tymczasem T. Z. nie wystąpiła z takim żądaniem. W piśmie z dnia 30 lipca 2020 roku skarżąca wniosła "o zrekompensowanie jej w jakikolwiek sposób poniesionych strat materialnych i moralnych, spowodowanych niedopełnieniem obowiązków służbowych przez pracowników Urzędu Miejskiego w K. (...)". Zwróciła się o "przedstawienie propozycji rekompensaty za poniesione straty". Nadmieniła także, "że pomimo, iż postanowienie zostało umorzone czym omawiany zaistniał i w przypadku braku porozumienia w tej sprawie z urzędem będę dochodzić zadośćuczynienia na drodze sądowej, a ponadto dążyć do wyciągnięcia konsekwencji karnych w stosunku do konkretnych urzędników odpowiedzialnych za powyższe uchybienia i niedopełnienia swoich obowiązków". W powołanym piśmie powołała się także na postanowienie Sądu Rejonowego w B. (II Kp 17/20e). W odpowiedzi na ten wniosek, w dniu 30 sierpnia 2020 roku Urząd Miejski w K. poinformował skarżącą, że nie posiada żadnej dokumentacji czy też rozstrzygnięciem dotyczącym sprawy II Kp 17/20e, w związku z czym pozostawił sprawę bez rozpatrzenia. W dniu 16 września 2020 r. skarżąca przesłała Urzędowi Miejskiemu w K. dokumenty ze sprawy II Kp 17/20e (notatkę urzędową z rozpytania M. K., fragment zeznań B. K. oraz postanowienie sądu Rejonowego z dnia 25 czerwca 2020 r.). W dniu 16 października 2020 r. Urząd Miejski w K., w związku z przedstawioną dokumentacją, poinformował skarżącą, że podejmie próbę wzruszenia "postępowań" w przedmiocie umorzenia podatku. W dniu 20 października 2020 r. odbyło się spotkanie pomiędzy Burmistrzem Miasta K., a skarżącą i jej mężem. Burmistrz poinformował, że Urząd podejmie próbę wzruszenia "postępowań", na co skarżąca odparła, że nie jest zainteresowana wzruszeniem sprawy i zaproponowała zwrot na jej rzecz odsetek, kosztów upomnienia i kosztów egzekucji, to jest kwoty około 200 złotych. Burmistrz poinformował skarżącą, że Gmina nie wypłaci żadnej rekompensaty, ale przekaże jej propozycję do pracowników merytorycznie odpowiedzialnych za sprawę. W kolejnych dwóch pismach ( z dnia 28 października 2020 r. i z dnia 12 listopada 2020 r.) skarżąca zwróciła się o poinformowanie na czym miałoby polegać wzruszenie postępowań i na jakim etapie postępowania jest jej sprawa o wzruszenie decyzji. Radca prawny Urzędu Miasta K. przesłał skarżącej w dniu 4 listopada 2020 r. drogą mailową projekt porozumienia z pracownicami M. K. oraz B. K. Z treści projektu wynika, że tytułem zrekompensowania strat materialnych i moralnych zaproponowano skarżącej wypłatę równowartości odsetek w kwocie 35,20 złotych, kosztów upomnienia w kwocie 11,60 złotych oraz kosztów egzekucyjnych. Wobec "milczenia" T. Z., projekt porozumienia został przesłany skarżącej pocztą przez Skarbnika Gminy – "Proszę o uzupełnienie kwoty jaka według Pani wyliczeń powinna być przekazana, numeru konta, na które ma być dokonana płatność oraz podpisanie i odesłanie dwóch egzemplarzy porozumienia na adres Urzędu Miejskiego w K. Następnie skarżąca wystosowała ponaglenie, które zostało przekazane do SKO w Ł., postanowieniem z [...]r. uznało ono ponaglenie za nieuzasadnione. Jak wyżej już wspomniano, wznowienie postępowania z powodu pozbawienia skarżącej możliwości złożenia odwołania od decyzji w przedmiocie może stanowić wadę postępowania opisaną w art. 240 § 1 pkt 4 o.p, warunkiem wznowienia postępowania z tego powodu jest między innymi złożenia żądania przez stronę postępowania, oznacza to, że organ administracji, który dostrzeże w swym postępowaniu taką wadę, nie jest władny wzruszyć rozstrzygnięcia (decyzji) z urzędu, nawet jeśli pozyska wiedzę o naruszeniu prawa skutkującym pozbawieniem strony, bez jej winy, udziału w postępowaniu. Z treści zaprezentowanych wyżej pism wynika, że propozycja wzruszenia spornych decyzji "wyszła" od Urzędu Miejskiego w K., a skarżąca oświadczyła, że nie jest zainteresowana takim sposobem załatwienia sprawy, satysfakcjonującym sposobem jest rekompensata obejmująca zwrot na jej rzecz kosztów egzekucyjnych, kosztów upomnienia oraz odsetek na zwłokę. Ta propozycja została przyjęta przez pracownice Urzędu odpowiedzialne za prawidłowość wyekspediowania przesyłek, między innymi tych, które powinny zawierać sporne decyzje. Należy podkreślić, że Burmistrz Miasta K. nie był władny w żadnej mierze wznowić postępowania w sytuacji, gdy skarżąca wyraźnie oświadczyła, że takim rozwiązaniem sporu nie jest zainteresowana. Z tego powodu należało uznać, że w sprawie niniejszej nie wystąpiła bezczynność organu. Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 151 p.p.s.a należało skargę jako nieuzasadnioną oddalić. lp