I SAB/Łd 8/09

Dnia 20 stycznia 2010 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi W. S. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. p o s t a n a w i a: przyznać skarżącemu – W. S. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. W.S. złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, w sprawie ze skargi na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. We wniosku tym skarżący podał, iż pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną D. Wskazał przy tym, że rodzina nie posiada majątku. Jedyne źródło utrzymania małżonków stanowi renta inwalidzka niepełnosprawnej żony w kwocie ok. 900 zł. Jednocześnie skarżący wyjaśnił, że działalność gospodarczą, którą prowadził w 2006 roku, wyrejestrował w styczniu 2007 roku z powodu nieopłacalności. Zlecenia na prace budowlane realizował poza miejscem zamieszkania. Jednakże nie zawsze udawało mu się pogodzić terminowe wykonanie robót z pozostawioną w miejscu zamieszkania, bez opieki, chorą małżonką. Żona choruje od 1999 roku na SM /G-35/. Porusza się na wózku inwalidzkim. Była kilkakrotnie hospitalizowana. Komisja lekarska decyzją z dnia 17 stycznia 2006 roku stwierdziła niezdolność do samodzielnej egzystencji i zaliczyła małżonkę skarżącego do I grupy inwalidzkiej. Skarżący podkreślił, że jest jedynym prawnym opiekunem żony. Ponadto skarżący oświadczył, iż nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem patentowym. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje: Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.". Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244 § 2, art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie częściowym, w tym poprzez ustanowienie adwokata, gdy wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z niepełnosprawną żoną D. Żona skarżącego choruje od 1999 roku na SM /G-35/. Porusza się na wózku inwalidzkim. Była kilkakrotnie hospitalizowana. Skarżący jest jedynym prawnym opiekunem żony. Rodzina nie posiada majątku. Źródło utrzymania małżonków stanowi jedynie renta inwalidzka żony skarżącego w kwocie ok. 900 zł. Skarżący bowiem wyrejestrował w styczniu 2007 roku prowadzoną działalność gospodarczą z powodu nieopłacalności. Zlecenia na prace budowlane realizował poza miejscem zamieszkania. Nie zawsze jednak udawało mu się pogodzić terminowe wykonanie robót z pozostawioną w miejscu zamieszkania chorą małżonką. Jednocześnie skarżący nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem patentowym. W tej sytuacji, biorąc pod uwagę całokształt sytuacji majątkowej i rodzinnej wnioskodawcy, Referendarz sądowy uznał, iż wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie i przyznał mu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Skarżący wykazał bowiem dostatecznie, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. (MSi)