I SAB/Łd 8/09

Dnia 23 lutego 2010 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. o przyznanie prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi W. S. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. p o s t a n a w i a: oddalić wniosek. Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2010 roku Referendarz sądowy przyznał skarżącemu – W.S. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, w sprawie ze skargi W.S. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. W dniu 20 stycznia 2010 roku skarżący wystąpił z kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w kwocie 100 zł oraz ustanowienie adwokata. We wniosku tym skarżący ponownie podał, iż pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną D. Wskazał przy tym, że rodzina nie posiada majątku. Jedyne źródło utrzymania małżonków stanowi renta inwalidzka niepełnosprawnej żony w kwocie ok. 900 zł. Jednocześnie skarżący wyjaśnił, że działalność gospodarczą, którą prowadził w 2006 roku, wyrejestrował w styczniu 2007 roku z powodu nieopłacalności. Zlecenia na prace budowlane realizował poza miejscem zamieszkania. Jednakże nie zawsze udawało mu się pogodzić terminowe wykonanie robót z pozostawioną w miejscu zamieszkania, bez opieki, chorą małżonką. Żona choruje od 1999 roku na SM /G-35/. Porusza się na wózku inwalidzkim. Była kilkakrotnie hospitalizowana. Komisja lekarska decyzją z dnia 17 stycznia 2006 roku stwierdziła niezdolność do samodzielnej egzystencji i zaliczyła małżonkę skarżącego do I grupy inwalidzkiej. Skarżący podkreślił, że jest jedynym prawnym opiekunem żony. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje: Wniosek podlega oddaleniu. Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.". Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244 § 2, art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie częściowym, w tym poprzez ustanowienie adwokata, gdy wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Wyjaśnić przy tym należy, że stosownie do art. 211 p.p.s.a. koszty sądowe obejmują opłaty sądowe (wpis i opłatę kancelaryjną) oraz zwrot wydatków. Analiza ponownego wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy dowodzi, że skarżący wniósł o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w kwocie 100 zł oraz ponownie o ustanowienie adwokata. Jednakże przed złożeniem wniosku skarżący uiścił wymagany wpis od skargi w kwocie 100 zł. Podkreślić przy tym należy, że opłata sądowa w postaci owego uiszczonego wpisu stanowiła jedyny rodzaj kosztów sądowych aktualnie warunkujących rozpoznanie wniesionej skargi. Na obecnym etapie postępowania skarżący nie ma zatem obowiązku uiszczenia opłat sądowych, od których poniesienia uzależnione byłoby rozpoznanie jego skargi. Ewentualne koszty w postaci obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, wpisu od skargi kasacyjnej bądź zażalenia zależą od wyniku postępowania (w tym zwłaszcza uwzględnienia skargi bądź jej oddalenia) i na obecnym etapie postępowania jako przyszłe i niepewne nie mogą stanowić przedmiotu żądania objętego wnioskiem o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. Zakresem zwolnienia mogą być bowiem objęte jedynie realne koszty sądowe, wymagane na etapie składania wniosku o przyznanie prawa pomocy, co powoduje, że wniosek w zakresie obejmującym żądanie zwolnienia od tego rodzaju kosztów jako przedwczesny podlega oddaleniu. Dodatkowo w tym kontekście wyjaśnić należy także skarżącemu, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji, przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżona czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Wniosek o przyznanie należnych kosztów należy zgłosić najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia. Wobec tego uiszczenie wpisu sądowego nie musi wcale oznaczać utraty kwoty uiszczonej na poczet postępowania sądowego. Odnosząc się w dalszej kolejności do zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy żądania ustanowienie adwokata, Referendarz sądowy stwierdza, że postanowieniem z dnia 20 stycznia 2010 roku przyznano już skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Uzyskanie zatem prawa pomocy w tym zakresie wyklucza ponowne przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata i tym samym uzasadnia oddalenie aktualnego wniosku skarżącego także i w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. (MSi)