I SO/Łd 1/11

Dnia 7 czerwca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku B. S. o cofnięcie przyznanego prawa pomocy dotyczącego złożenia skargi na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia odsetek związanych ze składkami na ubezpieczenie społeczne p o s t a n a w i a: cofnąć prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Postanowieniem z dnia 26 maja 2011 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi po rozpoznaniu wniosku B.S. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata przyznał jej prawo pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego poprzez ustanowienie adwokata, w pozostałym zakresie zaś wniosek oddalił z uwagi na ustawowe zwolnienie wnioskodawczyni od kosztów sądowych. W dniu 3 czerwca 2011 roku wpłynęło do Sądu pismo B.S., w którym oświadczyła, że w związku z rezygnacją ze złożenia skargi na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych cofa swój wniosek o przyznanie adwokata do sporządzenia skargi. Powołane pismo wnioskodawczyni Sąd potraktował jako wniosek o cofnięcie przyznanego jej prawa pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego poprzez ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Przepis art. 263 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", przewiduje możliwość cofnięcia przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny przyznanego stronie prawa pomocy. O cofnięciu sąd orzeka postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym. Z kolei zgodnie z art. 249 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. Zdaniem Sądu, powołany wyżej przepis należy interpretować szeroko, nie ograniczając pojęcia "okoliczności" wyłącznie do oceny sytuacji majątkowej strony (por. postanowienie Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 26 marca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1366/09, a także postanowienie Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Poznaniu z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Po 452/10). Jednocześnie Sąd podziela w pełni prezentowany w doktrynie prawa administracyjnego pogląd, że wnioskodawca zawsze może zrzec się przyznanego mu prawa pomocy, a zatem złożyć wniosek o cofnięcie przyznanego uprawnienia (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 636). W rozpatrywanej sprawie wnioskodawczyni złożyła oświadczenie, że w związku z rezygnacją ze złożenia skargi cofa swój wniosek o przyznanie adwokata do jej sporządzenia. Oświadczenie to przesądza zatem o rezygnacji z przyznanego jej przez referendarza sądowego w ramach prawa pomocy profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata. W tej sytuacji uznać zatem należało, że nastąpiła zmiana okoliczności w rozumieniu art. 249 p.p.s.a, bowiem podstawową przesłanką przyznania prawa pomocy jest wniosek strony i nie może ono nastąpić z urzędu. Z tych względów, na podstawie art. 263 w zw. z art. 249 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia. (MSi)