I SO/Łd 2/18

Dnia 6 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Tarno po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika z urzędu adwokata M. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Ł. A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr UNP:[...] w przedmiocie: określenia zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług oraz nadwyżek podatku naliczonego nad należnym za poszczególne miesiące 2012 r. oraz obowiązku zapłaty podatku wynikającego z wystawionych faktur VAT p o s t a n a w i a: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. I SO/Łd 2/18 UZASADNIENIE W dniu 8 grudnia 2017 r. Ł. A. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie, w której zamierza złożyć skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z [...] r. w sprawie określenia w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. zobowiązań w wysokości 3.150 zł, nadwyżek podatku naliczonego nad należnym do rozliczenia w kolejnych miesiącach, w wysokości 2.606 zł oraz w sprawie obowiązku zapłaty podatku wynikającego z wystawionych przez skarżącego faktur VAT w łącznej wysokości 3.554.280 zł. Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2017 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Pismem złożonym (za pośrednictwem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł.) do Sądu w dniu 13 marca 2018 r., pełnomocnik z urzędu adwokat M.K. zwrócił się o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik oświadczył, że pismo z Okręgowej Rady Adwokackiej o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu odebrał 5 lutego 2018 r. Natomiast przyczyna uniemożlwiająca złożenie skargi w terminie minęła – zgodnie z oświadczenie pełnomocnika - w dniu 5 marca 2018 r. (dokładne zapoznanie się ze sprawą). Następnie w dniu 26 marca 2018 r. pełnomocnik skarżącego wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł.z dnia [...] r Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn.zm.) - przywoływanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Według art. 86 § 1 P.p.s.a, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w przywołanych przepisach przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo złożenie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, które zresztą WSA w Łodzi w pełni podziela, podkreśla się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy największym w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 20 stycznia 2015 r. sygn. akt II GZ 896/14 – Lex nr 1628828, 12 lutego 2015 r. sygn. akt I OZ 91/15 – Lex nr 1643289, 9 września 2014 r. sygn. akt II GZ 499/14 – Lex nr 1530525, 24 października 2016 r. sygn. akt I FZ 267/16 – dostępne na stronie internetowej pod adresem https://cbois.nsa.gov.pl.). Przyczyną, która spowodowała uchybienie terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie było zainicjowanie przez skarżącego postępowania w przedmiocie prawa pomocy (m.in. w postaci ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z urzędu, w celu sporządzenia skargi), a w konsekwencji oczekiwanie na rozpoznanie wniosku, które zostało zakończone wydaniem przez referendarza sądowego postanowienia z dnia 20 grudnia 2017 r. Pełnomocnik skarżącego został zawiadomiony o jego wyznaczeniu w dniu 5 lutego 2018 r. W orzecznictwie przyjmuje się, że w wypadku ustanowienia pełnomocnika z urzędu dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi jest dzień, w którym pełnomocnik z urzędu miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi po zapoznaniu się z aktami sprawy, jednak nie później niż dzień upływu trzydziestu dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu do występowania w sprawie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2009 r. sygn. akt II FZ 125/09, LEX nr 564223; z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. akt I FZ 198/06, niepubl., z dnia 15 marca 2007 r., sygn. akt II FZ 47/07, niepubl., z dnia 11 października 2011 r., sygn. akt II FZ 570/11; podobne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 17 lutego 2009 r., sygn. akt III CZP 117/08). W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego odebrał zawiadomienie z Okręgowej Rady Adwokackiej w dniu 5 lutego 2018 r. natomiast wniosek o przywrócenie terminu wniósł dopiero 13 marca 2018 r., (uzupełnionym skargą w dniu 26 marca 2018 r.) czyli po upływie 30 dniowego terminu, o którym mowa powyżej. Na marginesie warto zauważyć, że nawet gdyby przyjąć argumentację autora wniosku, że 7 dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zaczyna biec od chwili kiedy wyznaczony pełnomocnik z urzędu zapoznał się ze sprawą (bez względu na to kiedy minął 30 dniowy termin od powzięcia informacji o wyznaczaniu go pełnomocnikiem z urzędu), to również w tym przypadku wniosek o przywrócenie terminu jest spóźniony ponieważ minął 12 marca 2018 r. (zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika przyczyna uniemożliwiająca wniesienia skargi w terminie (zapoznanie się ze sprawą) ustała w dniu 5 marca 2018 r., natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został wniesiony (bez załączonej skargi) w dniu 13 marca 2018 r.). Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, wniosek pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest spóźniony. Przywołane powyżej okoliczności sprawy nie pozwalają na przyjęcie, że pełnomocnik z urzędu zachował termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz jej złożenia. Zgodnie z art. 88 P.p.s.a spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na względzie Sąd orzekł jak w sentencji. Ake.