II SA/Łd 1/11

Dnia 27 kwietnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2011 roku sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia w formie zasiłku stałego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z Funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu M. A. - Kancelaria Radcy Prawnego w Ł. przy ulicy [...] - kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, zawierającą należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...], którą organ pierwszej instancji zmienił własną decyzję z dnia [...] nr [...] o przyznaniu A. G. zasiłku stałego, w ten sposób że przyznał tenże zasiłek bezterminowo od dnia 1 września 2010 r., w wysokości 356,97 zł. miesięcznie wraz ze składką zdrowotną na czas trwania świadczenia. Podstawę prawną powyższego orzeczenia stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. — Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 3 ust. 4, art. 7, art. 8 i art. 37 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz.U. z 2008r., Nr 115, poz. 728 ze zm.) Organ odwoławczy ustalił, że przyczyną wydania decyzji z dnia [...] byłą fakt, iż od sierpnia 2010r. uległa zmianie sytuacja finansowa A. G., będąca podstawą naliczania zasiłku stałego, bowiem beneficjentka otrzymała dodatek mieszkaniowy w wysokości 120,03 zł. miesięcznie. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła A. G., kwestionując wysokość przyznanego zasiłku stałego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...] wyjaśniło, że A. G. zamieszkuje sama, w mieszkaniu, składającym się z jednego pokoju i kuchni, w starym budownictwie bez wygód. Odwołująca nie pracuje, posiada umiarkowany stopień niepełnosprawności orzeczony na stałe, bez uprawnień do świadczeń pieniężnych z ZUS. Poza tym A. G. otrzymała na okres od dnia 1 września 2010r. do 31 grudnia 2010r. zasiłek celowy z przeznaczeniem na zakup posiłku lub żywności w wysokości 120 zł. miesięcznie. Otrzymała także zasiłek celowy z przeznaczeniem na pomoc w zakupie opału we wrześniu 2010r. Ma nadto przyznaną pomoc w formie zasiłku stałego, który od marca 2010r. wynosił 444 zł. Dalej organ wskazał, że A. G. od sierpnia 2010r. przyznano dodatek mieszkaniowy w kwocie 120,03 zł., wyjaśniając, że zgodnie z art. 8 ustawy o pomocy społecznej za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania. Zatem po uzyskaniu przez A. G. dodatku mieszkaniowego zmieniła się jej sytuacja dochodowa, co musiało skutkować zmianą decyzji przyznającej zasiłek stały. Zasiłek ten od września 2010r., jako różnica pomiędzy ustawowym kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej (477 zł.) a dochodem A. G. (120,03 zł.), został wyliczony na kwotę 356,97 zł. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. G. opisała swoją trudną sytuację materialną, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Wyjaśniła, że jej zdaniem, organ pomocowy nie powinien zmniejszać jej kwoty przyznanego zasiłku stałego o kwotę przyznanego dodatku mieszkaniowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie złożonym w dniu 21 kwietnia 2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wyjaśniło, że odwołanie A. G. zostało złożone przez skarżącą osobiście w siedzibie organu odwoławczego w dniu 8 października 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę A. G. przede wszystkim ustalono, że decyzja organu pierwszej instancji, tj. Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...], została doręczona skarżącej w dniu 20 września 2010r., o czym świadczy własnoręczny podpis skarżącej i data na znajdującym się w aktach oryginale tejże decyzji. Owa decyzja zawiera prawidłowe pouczenie o trybie i sposobie do złożenia odwołania. Odwołanie od powyższej decyzji (opatrzone datą "9 października 2010r."), jak wynika z wyjaśnienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., skarżąca złożyła osobiście w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w dniu 8 października 2010r. Świadczy o tym również prezentata umieszczona na tymże odwołaniu, zawierająca wskazaną datę. Organ drugiej instancji obowiązany był zatem w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie A. G. złożone w siedzibie Kolegium, było jedynym jakie złożyła skarżąca, czy też A. Gl. złożyła w siedzibie organu odwoławczego jedynie kopię odwołania złożonego, zgodnie z pouczeniem, za pośrednictwem organu pierwszej instancji. Inaczej mówiąc Samorządowe Kolegium Odwoławcze winno ustalić czy odwołanie zostało wniesione w terminie prawem przewidzianym, albowiem rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Takie postępowanie oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, to jest decyzji, która korzysta z ochrony trwałości (art. 16 § 1 k.p.a). W przypadku negatywnego wyniku czynności podjętych w postępowaniu wstępnym organ odwoławczy powinien wydać postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie dopełniło wskazanych wyżej czynności, a rozpatrując wniesione odwołanie w sposób oczywisty rażąco naruszyło prawo (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a, orzekł jak w wyroku. O zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej orzeczono na mocy art. 250 p.p.s.a. przy zastosowaniu § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c", w związku z § 15 ust. 1, § 16 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). m.o.