II SA/Łd 10/09

Dnia 5 maja 2009 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale II Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A.P. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi A.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie przyznania zaliczki alimentacyjnej p o s t a n a w i a przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, w pozostałym zakresie wniosek oddalić. AG Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie przyznania zaliczki alimentacyjnej. W dniu 4 maja 2009 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem R. oraz dwojgiem dzieci. Skarżąca wraz z rodziną posiada mieszkanie o powierzchni 38 m kw. Dochód na rodzinę strony kształtuje się na poziomie 2.907 złotych, na co składają się świadczenia z pomocy społecznej oraz wynagrodzenie za pracę R.P. Strona nie zadeklarowała posiadania żadnego wartościowego majątku, oszczędności ani papierów wartościowych. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. W rozpoznawanej sprawie kwestią wymagającą rozważenia jest prawo skarżącego do przyznania prawa pomocy jedynie w zakresie częściowym, tj. dotyczącym ustanowienia adwokata. Stosownie bowiem do przepisu art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej strona skarżąca nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. W związku z treścią cytowanego przepisu należy podkreślić, iż udział skarżącej w postępowaniu nie wiąże się z mocy ustawy z obowiązkiem uiszczania kosztów sądowych. Wobec powyższego wniosek skarżącej w tym zakresie nie podlega uwzględnieniu z uwagi na ustawowe zwolnienie strony od kosztów sądowych. Jeśli natomiast idzie o żądanie przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata, to stwierdzić należy, iż analiza przedstawionego przez skarżącą stanu rodzinnego i majątkowego daje podstawy do twierdzenia, iż wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Otóż, strona w sposób dostateczny wykazała, iż zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., o czym świadczy przede wszystkim sytuacja osobista i materialna, którą kształtuje w znacznej mierze wysokość osiąganych w rodzinie dochodów. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. AG