II SA/Łd 10/15

Dnia 24 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 lutego 2015r., sygn. akt II SA/Łd 10/15 oraz w poprzedzającym go protokole rozprawy w ten sposób, że w miejsce strony skarżącej zamiast: "A. M. P. O. członków zarządu Wspólnoty A w Ł." wpisać: "A. M.". a.bł. W dniu 19 lutego 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na posiedzeniu jawnym rozpoznawał sprawę ze skargi A. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych. Zarówno w sentencji ww. wyroku, jak również w protokole rozprawy wpisano natomiast, że sąd rozpoznawał sprawę ze skargi A. M. P. O. członków zarządu Wspólnoty A w Ł.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – w skrócie: "P.p.s.a." – sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może sąd postanowić na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, sprostowanie niedokładności (nieścisłości) może obejmować właściwe oznaczenie stron, czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy (por. wyrok SN z dnia 18 czerwca 1998 r., II CKN 817/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 16). Ponadto, mówiąc o błędzie pisarskim należy mieć na uwadze widoczne, wbrew zamierzeniom sądu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Mając powyższe na uwadze należało uznać, że w przedmiotowej sprawie zaistniała podstawa do sprostowania z urzędu sentencji wyroku z dnia 19 lutego 2015r., bowiem niewłaściwe określenie strony skarżącej było zabiegiem niezamierzonym i stanowiło wynik oczywistej omyłki. W analogiczny sposób sprostowano treść protokołu rozprawy z dnia 19 lutego 2015r. Z powyższych względów, na podstawie art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji. a.bł.