II SA/Łd 10/18

Dnia 6 lutego 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia NSA Anna Stępień, , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2018 roku sprawy ze skargi A S. A. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. LS Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu odwołania A Spółki Akcyjnej z siedzibą w K., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...], nr [...] w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Postępowanie administracyjne zostało wszczęte wnioskiem A o wydanie decyzji o warunkach zabudowy obejmującej określone nieruchomości gruntowe, na których posadowione są linie elektroenergetyczne o napięciu 220 i 400 kV.,. Jak wynika z uzasadnienia wniosku, jego autor oczekuje ustalenia w decyzji poszerzenia pasów wycinki drzew wzdłuż istniejącej linii energetycznej. Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy jest konieczne do przeprowadzenia postępowania w sprawie wyłączenia gruntów leśnych z produkcji w celu poszerzenia wycinki drzew rosnących w pasie linii elektroenergetycznych. Na podstawie umów o ustanowieniu służebności przesyłu i dzierżawy gruntu, podpisanych z Nadleśnictwem B. , inwestor posiada prawo do wykonywania m.in. prac związanych z usuwaniem z pasa gruntu objętego służebnością i dzierżawą drzew, krzewów i gałęzi zagrażających funkcjonowaniu urządzeń. Określona w umowach szerokość istniejących pasów wycinki, w których usuwane są drzewa zagrażające funkcjonowaniu linii elektroenergetycznych, nie zapewnia prawidłowej ich pracy oraz nie zapewnia bezpieczeństwa ludzi i zwierząt przebywających w pobliżu, stąd konieczne jest poszerzenie pasów wycinki o wskazane powierzchnie. Szczegółowe określenie powierzchni, na której zostanie usunięty drzewostan zostanie wskazane w decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntu leśnego z produkcji, wydanej przez Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Ł.. Z uwagi na fakt, że wszystkie nieruchomości gruntowe są lasem w rozumieniu ustawy o lasach, poszerzenie pasów wycinki wymaga uzyskania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntu leśnego z produkcji. Wójt Gminy K. decyzją z dnia [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu dla tak określonej inwestycji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1073 ze zm., dalej jako: "u.p.z.p."). W uzasadnieniu decyzji organ gminy podniósł, że z uwagi na brak planu miejscowego, wyłączenie gruntów z produkcji leśnej w celu poszerzenia pasów wycinki, tj. usunięcie drzew rosnących w pasie linii elektroenergetycznych, zlokalizowanych na określonych działkach, wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Ustalenie warunków zabudowy nie jest możliwe, ponieważ teren objęły wnioskiem nie spełnia wymogów art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p. oraz wydanie decyzji o warunkach zabudowy byłoby sprzeczne z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1161, dalej jako: "u.o.g.r.). Organ przytoczył treść art. 3 pkt 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1332 ze zm.) oraz art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 2147 ze zm.). W ocenie organu I instancji planowana inwestycja w istocie polega na przygotowaniu pasa technologicznego linii elektroenergetycznych. Linie elektroenergetyczne, z którymi ściśle powiązana jest planowana inwestycja, zaliczają się zarówno do obiektów liniowych, jak i urządzeń infrastruktury technicznej. W rezultacie, w sprawie nie ma zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Na podstawie danych z rejestru gruntów stwierdzono, że wszystkie działki objęte wnioskiem obejmują grunty leśne (o powierzchni co najmniej 0,10 ha, więc spełniające kryterium uznania za las w świetle art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 roku o lasach (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 788 ze zm., a tym samym stanowiące grunty leśne w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.). Wszystkie grunty leśne objęte terenem inwestycji stanowią własność Skarbu Państwa. Skoro terenem inwestycji w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. jest teren, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, a na działkach objętych wnioskiem występują grunty leśne, to teren inwestycji wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Teren inwestycji nie został objęty stosowną zgodą przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 u.p.z.p., o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p. Ustalenia nieobowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu przewidywały, iż tereny leśne na obszarze gminy posiadają status lasów ochronnych oraz, że na terenie lasów wyklucza się realizację obiektów z wyjątkiem określonych w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a zasady i zakres użytkowania regulują przepisy tej ustawy. Wobec tego, zdaniem organu pierwszej instancji, warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w sprawie nie został spełniony, co stanowi przesłankę odmowy ustalenia warunków zabudowy. Wszak zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. decyzje o warunkach zabudowy wydaje się gdy jest ona zgodna z przepisami odrębnymi. W związku z koniecznością uzyskania dla wnioskowanego terenu zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, wydanie w sprawie decyzji o warunkach zabudowy byłoby sprzeczne z art. 7 ust. 2 pkt 2 u.o.g.r. Ponadto, wedle art. 7 ust. 1 u.o.g.r., przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego wspomnianej zgody, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że jeżeli przewiduje się w ramach planowanej inwestycji doprowadzenie do innego niż rolny lub leśny sposobu użytkowania przedmiotowych gruntów, to taka zmiana może być dokonana wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego – a nie np. w decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy w takim przypadku jest zatem niedopuszczalne. Wskazana sprzeczność planowanej inwestycji z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.o.g.r. jest równoznaczna z niespełnieniem warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., co – zdaniem Wójta Gminy – stanowi przesłankę odmowy ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Kwestionując powyższą decyzję odwołanie wniosła A Spółka Akcyjna wskazując na: 1) naruszenie art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1257, dalej jako: "K.p.a.") poprzez nie ustalenie w sposób należyty stanu faktycznego sprawy w zakresie przesłanek uzasadniających ustalenia warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem, 2) naruszenie art. 61 ust. 2a u.p.z.p. poprzez ich nie zastosowanie do zaistniałego stanu faktycznego, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionej odmowy ustalenia warunków zabudowy, 3) błędne zastosowanie w zaistniałym stanie faktycznym przepisów art. 61 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 u.o.g.r. i w konsekwencji przyjęcie, że w sprawie zaistniały przesłanki wyłączające możliwość ustalenia warunków zabudowy. Opierając się na wskazanych zarzutach Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przywołaną na wstępie decyzją utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że jest związany treścią wniosku, a więc nie mógł prowadzić postępowania w przedmiocie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W tej sytuacji w sprawie nie mógł mieć również zastosowania przepis art. 61 ust. 2a u.p.z.p., który wprost odnosi się do inwestycji celu publicznego. Zdaniem Kolegium, ocena kontestowanej decyzji może nastąpić na gruncie przepisów dotyczących procedury ustalania warunków zabudowy. Sięgając do treści art. 59 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p., Kolegium podkreśliło, iż Spółka jednoznacznie wskazała, że w ramach planowanego przedsięwzięcia nie będą wykonywane żadne roboty budowlane, a planowane przedsięwzięcie dotyczy poszerzenia istniejących już pasów wycinki drzew pod i w otoczeniu linii elektroenergetycznych ze względów bezpieczeństwa i z uwagi na fakt, iż szerokość istniejących obecnie pasów wycinki nie zapewnia prawidłowej ich pracy. Podkrzesywanie i wycinka drzewostanu celem poszerzenia istniejących pasów bezpieczeństwa pod liniami energetycznymi oznacza wykorzystanie gruntów leśnych (w zakresie poszerzenia pasów) na cele nieleśne. Wynika to z faktu, że taka działalność nie mieści się w granicach gospodarki leśnej w rozumieniu art. 6 pkt 1 oraz art. 7 i nast. ustawy o lasach. Wobec tego organ zwrócił uwagę na ustawowo określony tryb przeznaczania gruntów leśnych na cele nieleśne oraz wyłączania ich z produkcji. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.o.g.r., przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 ze zm.). Niezbędne jest zatem dochowanie przewidzianej w tej ustawie procedury sporządzania albo zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będącego zgodnie z jej art. 7, przepisem gminnym, tj. powszechnie obowiązującym aktem prawa miejscowego. Sięgając do treści art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.o.g.r. i art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Kolegium podkreśliło, iż rozpoznając wniosek o ustalenie warunków zabudowy organ gminy ustalił, że zgodnie z zapisami ewidencji gruntów teren działek objętych wnioskiem stanowi grunt leśny co oznacza, że zmiana przeznaczenia tego terenu na cele nieleśne wymaga albo uzyskania zgody właściwego marszałka województwa w procedurze uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo też uzyskania zgody na takie przeznaczenie (na cele nieleśne) w planie miejscowym, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy o planowaniu przestrzennym. Teren inwestycji nie został objęty stosowną zgodą przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o planowaniu przestrzennym, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p. Ustalenia nieobowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu przewidywały, że tereny leśne na obszarze gminy posiadają status lasów ochronnych oraz, że na terenie lasów wyklucza się realizację obiektów z wyjątkiem określonych w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych, która określa zasady i zakres ich użytkowania. Jak zatem przyjął organ, skoro w sprawie mamy do czynienia z gruntami leśnymi, to ich przeznaczenie na zamierzone cele inwestycyjne strony skarżącej wymaga zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne. W takiej jednak sytuacji zachodzi negatywna przesłanka przewidziana w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. wyłączająca możliwość ustalenia warunków zabudowy. W konkluzji Kolegium napisało, że kwestionowana decyzja organu pierwszej instancji jest uzasadniona, a zatem Kolegium nie znalazło podstaw do jej uchylenia. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A Spółka Akcyjna zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a polegające na: a. naruszeniu przepisów art. 4 pkt 6 i pkt 11 u.o.g.r. w zw. z art. 3 pkt 2 w zw. z art. 39a ust. 3 ustawy o lasach poprzez przyjęcie, że zamierzenie polegające na poszerzeniu istniejących pasów wycinki drzew pod i w otoczeniu linii elektroenergetycznych, z uwagi na fakt, że szerokość istniejących obecnie pasów wycinki nie zapewnia prawidłowej ich pracy oraz nie zapewnia bezpieczeństwa ludzi i zwierząt przebywających w pobliżu oznacza wykorzystanie gruntów leśnych na cele nieleśne, podczas gdy zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy o lasach lasem są również tereny pod liniami energetycznymi, zaś zgodnie z art. 39a ust. 3 u.o.g.r. przedsiębiorca, na rzecz którego ustanowiono służebność przesyłu, jest obowiązany do usuwania drzew, krzewów lub gałęzi zagrażających funkcjonowaniu urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego; b. błędnym zastosowaniu przepisów art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. i przyjęciu, że w sprawie zaistniały przewidziane tym przepisem przesłanki wyłączające możliwość ustalenia warunków zabudowy, c. naruszeniu art. 61 ust. 2a u.p.z.p. poprzez jego nie zastosowanie do zaistniałego stanu faktycznego, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionej odmowy ustalenia warunków zabudowy. Ponadto autor skargi wskazał na naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na naruszeniu przepisów art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, zamiast jej uchyleniu, pomimo że nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego w sprawie, w tym: a) nie wyjaśniono zgłoszonego zamierzenia w świetle art. 3 pkt 2 ustawy o lasach, co miało wpływ na wynik sprawy, bo doprowadziło do stwierdzenia, że zgłoszone zamierzenie dotyczy zmiany sposobu użytkowania gruntu leśnego na cele nieleśne ewentualnie wyłączenia gruntów z produkcji, podczas gdy dotyczy ono obowiązków pozwanej określonych w art. 39a ust. 3 ustawy o lasach, oraz b) nie ustalono w sposób należyty stanu faktycznego sprawy w zakresie przesłanek uzasadniających ustalenia warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem strony, w szczególności w zakresie zastosowania przepisu art. 61 ust. 2a u.p.z.p., - co w szczególności skutkowało nienależytym i niewyczerpującym wyjaśnieniem stronie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych i prawnych, mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony skarżącej. Opierając się na wskazanych zarzutach autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do merytorycznego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: . Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw. Nie mogą odnieść skutku zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, bowiem okoliczności faktyczne będące podstawą rozstrzygnięcia nie zostały ustalone wadliwie. Istotą sporu jest bowiem interpretacja obowiązujących rozwiązań legislacyjnych i przesądzenie możliwości uzyskania wyłączenia terenów z produkcji leśnej w trybie ustalenia warunków zabudowy, przy czym celem wyłączenia jest poszerzenie pasa wycinki drzew wzdłuż linii elektroenergetycznych. Skarżący zarzuca, że organ nie rozważył stanu faktycznego w kontekście zastosowania art. 61 ust.2a u.p.z.p. Przepis ten stanowi, że przepisów ust. 1 pkt 1-4 ( a więc wymogów dotyczących ustalenia warunków zabudowy) nie stosuje się do inwestycji celu publicznego w przypadkach uzasadnionych potrzebami obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony granicy państwowej. Istotnie organy nie odniosły się do tej regulacji, ale jest to okoliczność bez wpływu na wynik postępowania. Poszerzenie wycinki drzew dokonywane na potrzeby bieżącej konserwacji istniejącej linii energetycznej z cała pewnością nie jest inwestycją celu publicznego, nie ma nic wspólnego z celami obronności czy też bezpieczeństwa państwa, ochroną granicy państwowej. W ocenie sądu nie istnieje materialnoprawna podstawa dla uwzględnienia wniosku strony. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy przedsięwzięcia polegającego na wyłączeniu gruntów leśnych z produkcji celem poszerzenia wycinki drzew. Planowane w ramach przedsięwzięcia prace strona zakwalifikowała jako bieżącą konserwację przewodów linii elektroenergetycznych. Strona jednoznacznie wskazała, iż w ramach planowanego przedsięwzięcia nie będą wykonywane żadne roboty budowalne, o których mowa w art. 3 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy, a przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. W myśl ust. 2, przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. Z kolei ust. 2a art. 59 stanowi, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wymaga budowa obiektów budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a i 2b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Tym samym więc decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaje się w przypadkach wskazanych w treści art. 59 ustawy. Niewątpliwie zamierzenie inwestora nie stanowi żadnego z przypadków wymienionych we wskazanym przepisie. Nie budzi wątpliwości, ze strona nie planuje budowy obiektu budowlanego, wykonywania innych robót budowlanych (remontu, montażu, przebudowy), w tym nie wymagających pozwolenia na budowę, czy też zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Planowanych przez stronę działań (wycinka drzew) nie dotyczą również zapisy art. 50 ust. 1 i 86 ustawy. Zdaniem sądu w okolicznościach sprawy nie zachodzi również przesłanka art. 59 ust. 2 ustawy. W piśmiennictwie przyjmuje się, że choć określenie "zmiana zagospodarowania terenu" nie jest pojęciem zdefiniowanym, to niewątpliwie oznacza funkcjonalne przekształcenie terenu, a najbardziej widoczną zmianę zagospodarowania terenu stanowi wzniesienie na nim obiektu budowlanego bądź rozbiórka takiego obiektu (por. A. Despot-Mładanowicz, Komentarz do art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, WK 2016). Podkreślić należy, że planowana przez stronę wycinka drzew w celu konserwacji istniejącej linii energetycznej tym samym nie jest przekształceniem terenu w rozumieniu art. 59 ustawy, lecz przeznaczeniem gruntów leśnych na cele nieleśne w rozumieniu ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( tj. Dz.U z 2017 r., poz.1161, dalej jako u.o.g.r.l. ). W myśl art. 4 pkt 6 tej ustawy, przez przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne - rozumie się ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych. Natomiast stosownie do art. 4 pkt 11 wyłączenie gruntów z produkcji oznacza rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów. Tak więc zamierzenie strony, będące przedmiotem wniosku, dotyczy zmiany sposobu użytkowania gruntu leśnego na cele nieleśne ewentualnie wyłączenia gruntów z produkcji, bo związane jest z konserwacją istniejącej linii energetycznej, nie zaś funkcjonalnego przekształcenia terenu. W myśl art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l. przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym ustawodawca nie przewidział dla przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne innego trybu niż wskazany w wymienionym przepisie, w tym w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Gdyby zamierzeniem ustawodawcy było dopuszczenie takiej możliwości, zawarłby to wprost w przepisach. Dla przykładu wskazać należy odmienne uregulowanie zawarte w art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2017 r., poz. 788), gdzie wprost wskazuje się, że grunty przeznaczone do zalesienia określa miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z kolei warunki dotyczące wyłączenia z produkcji min. gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nieleśne zawiera art. 11 ustawy ochronie gruntów rolnych i leśnych, przewidując w ust. 1, że może ono nastąpić po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie, co nie jest oczywiście równoznaczne z decyzją o warunkach zabudowy. Zasadnie skarżący powołuje przepis art. 39a ust. 3 u..g.r.l., z którego wynika, że przedsiębiorca, na rzecz którego ustanowiono służebność przesyłu, jest obowiązany do usuwania drzew, krzewów lub gałęzi zagrażających funkcjonowaniu urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego. Przepis ten jednak nie dowodzi, że dla realizacji powyższego obowiązku a zwłaszcza do zmiany jego zakresu wymagana jest decyzja o ustaleniu warunków zabudowy W ocenie sądu to z decyzji lokalizującej linię energetyczną (z rozstrzygnięcia, na podstawie którego wybudowano linię) powinien wynikać obowiązek wycinki drzew, zatem poszerzenie pasa ochronnego powinno nastąpić w trybie zmiany tej decyzji. Nie może odnieść skutku zarzut nierozważenia wniosku w świetle art. 3 pkt 2 ustawy o lasach. Przepis ten stanowi, że lasem w rozumieniu ustawy jest grunt związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. W unormowaniu tym zawarto zatem element prawnej definicji lasu, która w toku rozpoznawania sprawy nie była kwestionowana. Definicja ta nie ma też wpływu na ocenę zamierzenia strony skarżącej. Sąd podziela bowiem opinię strony skarżącej, że źródłem obowiązków operatora sieci, związanych z bieżącą konserwacją terenu wokół linii energetycznej jest art. 39 a u.g.r.l. Podsumowując podkreślić należy, że żadne ze wskazanych uregulowań nie przewiduje wydania decyzji o warunkach zabudowy dla prac polegających na poszerzeniu pasa gruntu wycinki drzew w otoczeniu linii energetycznych W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.. IB