II SA/Łd 100/11

Dnia 13 września 2011 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale II – Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 13 września 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku B.B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi Komitetu Organizacyjnego S. w Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. AG II SA/Łd 100/11 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia 22 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny Łodzi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - p.p.s.a., odrzucił skargę Komitetu Organizacyjnego S. w Ł. na postanowienie. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości. Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie WSA w Łodzi z dnia 13 maja 2011 r., którym odmówiono Komitetowi Organizacyjnemu S. w Ł. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. NSA w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż Sąd I instancji winien potraktować wniosek strony skarżącej jako wniosek osób fizycznych. Ze złożonego przez B.B. na urzędowym formularzu oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, iż skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z matką. Wnioskodawczyni nie deklaruje osiągania dochodów. Rodzina utrzymuje się z dochodów matki wnioskodawczyni, na które składają się dochody z tytułu emerytury w kwocie 1.479,96 złotych i działalności gospodarczej w kwocie ok. 150 złotych. Strona posiada mieszkanie o powierzchni 34,82 m kw., które zajmowane jest przez ojca. Matka wnioskodawczyni posiada mieszkanie o powierzchni 74 m kw. oraz nieruchomość rolną o powierzchni 1,5 ha. Strona nie zadeklarowała posiadania żadnego innego wartościowego majątku, oszczędności ani papierów wartościowych. Wnioskodawczyni oświadczyła również, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem ani radcą prawnym. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do przepisów art. 243 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie zaś z art. 246 § 1 p.p.s.a. osobie fizycznej przyznaje się, na jej wniosek, prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże ona, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przede wszystkim należy zauważyć, iż stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie wnioskodawcy leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Ocena sytuacji materialnej nie sprowadza się przy tym tylko do stwierdzenia, że strona uzyskuje lub nie uzyskuje dochodów, ale również polega na zbadaniu, czy posiada ona majątek oraz czy posiada obiektywnie rozumianą zdolność do zdobycia potrzebnych środków finansowych. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że wniosek wnioskodawczyni nie zasługuje na uwzględnienie. Otóż przede wszystkim podkreślić należy, iż wnioskodawczyni wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Oznacza to, iż skarżąca zobowiązana była do wykazania, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przedstawione przez skarżącą informacje nie dają jednak podstaw do twierdzenia, iż skarżącą zaliczyć można do kręgu osób, którym przypisać można jakikolwiek stopień ubóstwa, warunkujący przyznanie prawa pomocy. Skarżąca nie deklaruje co prawda osiągania dochodów, jednak nie wskazuje też na fakt zarejestrowania jako osoba bezrobotna w urzędzie pracy ani na korzystanie ze środków pomocy społecznej. Źródłem utrzymania jest emerytura matki skarżącej oraz dochody osiągane z tytułu działalności gospodarczej. Nie można tracić przy tym z pola widzenia, że skarżąca oraz jej matka są w posiadaniu majątku w postaci nieruchomości – dwa mieszkania oraz nieruchomość rolna o powierzchni 1,5 ha. Tym samym należy uznać, że sytuacja materialna skarżącej nie uzasadnia przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, tym bardziej, że jest ona w stanie uzyskać wsparcie finansowe od uzyskującego dochody członka rodziny. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. AG