II SA/Łd 100/11

Dnia 4 listopada 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu B. B. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 7 października 2011 roku w sprawie ze skargi Komitetu A w Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania p o s t a n a w i a: odrzucić sprzeciw. ar Postanowieniem z dnia 22 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., odrzucił skargę Komitetu A w Ł. na postanowienie. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...]. Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie WSA w Łodzi z dnia 13 maja 2011 roku, którym odmówiono Komitetowi A w Ł. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, wskazując w uzasadnieniu, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy Sąd winien ocenić wniosek strony skarżącej w świetle przesłanek, o jakich mowa w art. 246 § 1 p.p.s.a., albowiem oddalenie wniosku może w tym stanie rzeczy nastąpić tylko przy braku tychże przesłanek. Następnie postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 245 i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odmówił A. K. przyznania prawa pomocy. Wskutek złożenia kolejnego wniosku przez A. K. referendarz sądowy, postanowieniem z dnia 7 października 2011 roku ponownie odmówił A. K. przyznania prawa pomocy. Odpis tegoż postanowienia został omyłkowo doręczony na adres Komitetu A w Ł.. tj. adres B. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż zgodnie z unormowaniem art. 252 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., postanowienie o przyznani\ua lub odmowie przyznania prawa pomocy doręcza się stronie, która złożyła wniosek. Sprzeciw od tego postanowienia przysługuje wyłącznie wnioskodawcy (art. 252 § 3 w zw. z art. 259 § 1 i 2 p.p.s.a.). W stanie faktycznym sprawy skargę wniosły w imieniu Komitetu A w Ł. trzy osoby – B. B., A. J. i A. K. W trakcie postępowania rozpoznaniu podlegały wnioski o przyznanie prawa pomocy złożone m.in. przez wyżej wymienione osoby. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 7 października 2011 roku, po rozpoznaniu wniosku A. K., odmówił mu przyznania prawa pomocy, zaś odpis owego postanowienia został omyłkowo przesłany na tj. adres B. B., tożsamy z adresem Komitetu A w Ł. B. B. w treści sprzeciwu wskazała, że odnosi się on do właśnie do owego postanowienia referendarza sądowego, skierowanego do A K. W tej sytuacji Sąd uznał, że sprzeciw B. B. od postanowienia datowanego na dzień 17 października 2011 roku podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny. Sam fakt doręczenie odpisu tego postanowienia na adres Komitetu A w Ł, który to adres jest jednocześnie adresem B. B. nie może skutkować uznaniem, że B. B. ma legitymację w kwestionowaniu rozstrzygnięcia, dotyczącego innej osoby fizycznej, tj. A. K. Wobec powyższego, na podstawie art. 259 § 2, w związku z art. 252 § 3 p.p.s.a,. Sąd orzekł jak w postanowieniu. m.o.