II SA/Łd 100/11

Dnia 7 października 2011 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale II – Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi Komitetu Organizacyjnego S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. AG II SA/Łd 100/11 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia 22 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny Łodzi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - p.p.s.a., odrzucił skargę Komitetu Organizacyjnego S. na postanowienie. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości. Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie WSA w Łodzi z dnia 13 maja 2011 r., którym odmówiono Komitetowi Organizacyjnemu S. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. NSA w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż Sąd I instancji winien potraktować wniosek strony skarżącej jako wniosek osób fizycznych. Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił A.K. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W dniu 21 września 2011 r. do tut. Sądu wpłynął kolejny wniosek A.K. złożony na urzędowym formularzu o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wynika z niego, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną, miesięczne dochody brutto rodziny wnioskodawcy to 4300 złotych, wnioskodawca posiada mieszkanie o powierzchni 72 m kw., nieruchomość rolną o powierzchni 2000 m kw., samochód A (rok produkcji 2010) oraz oszczędności ulokowane w banku w kwocie 100 000 złotych. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że wniosek skarżącego nie może zostać uwzględniony. W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarżący w rozpoznawanej sprawie występował już z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarżący jest w stanie pokryć koszty udziału w postępowaniu sądowym. Skarżący ma prawo ponownego ubiegania się o przyznanie prawa pomocy, jednak powinien wykazać, iż jego sytuacja materialna uległa znacznemu pogorszeniu, gdyż daje to podstawy do odmiennej oceny jego zdolności płatniczych. Tymczasem w złożonym ponownie wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący nie wskazywał na pogorszenie swojej sytuacji materialnej ani nie wykazywał nowych okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby odmienną ocenę sytuacji materialnej skarżącego. Przypomnienia również wymaga, iż zgodnie z art. 199 p.p.s.a. obowiązkiem strony jest partycypacja w kosztach postępowania, nawet jeżeli miałoby to nastąpić z uszczerbkiem utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, a obowiązkiem strony jest poczynienie oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Głównym i zarazem jedynym kryterium przyznawania prawa pomocy jest sytuacja materialna wnioskodawcy. Tymczasem miesięczne dochody gospodarstwa domowego skarżącego, znacznej wartości majątek będący jego własnością oraz oszczędności w kwocie wielokrotnie przewyższającej wysokość niezbędnych do poniesienia kosztów postępowania nie wskazują na trudną sytuację materialna skarżącego. Negatywnie także ocenić należy próbę przeniesienia na Skarb Państwa kosztów postępowania sądowego w sytuacji, gdy skarżący posiada oszczędności w kwocie 100.000 zł, z których bez uszczerbku dla swojego utrzymania jest w stanie wygospodarować środki na pokrycie kosztów sądowych oraz zaangażowanie pełnomocnika z wyboru. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. AG