II SA/Łd 1000/09

Dnia 12 marca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant asystent sędziego Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2010 roku sprawy ze ze skarg P. H. i Uniwersytetu[...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku, nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. tytułem zwrotu kosztów postępowania: a) na rzecz strony skarżącej – Uniwersytetu [...] kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych; b) na rzecz skarżącego – P. H. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych. Decyzją nr [...]wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta Ł. w dniu [...] roku Główny Specjalista Wydziału Planowania Przestrzennego i Ochrony Zabytków Urzędu Miasta Ł., po ponownym rozpatrzeniu wniosku złożonego przez A Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. ) zwanej dalej ustawą o planowaniu, ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji w Ł. przy ulicy A.. nr 69 i ulicy B., działki nr 156/3, 163/5, 163/6 i 156/1, a polegającej na budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z garażami i towarzyszącymi lokalami usługowymi ( w tym handel o powierzchni sprzedaży do 400 m kw.) wraz z konieczną infrastrukturą - przebudową i rozbudową istniejącej infrastruktury (w tym budowa zjazdu publicznego z ulicy B.). Niniejsza sprawa była już przedmiotem postępowania prowadzonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., które to decyzją z dnia [...]roku nr [...], po rozpatrzeniu odwołania P. H., od decyzji organu I instancji z dnia [...]roku, nr [...]o ustaleniu warunków zabudowy, orzekło o uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania z uwagi na uchybienia procesowe i konieczność zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu, ustalenia w sposób prawidłowy kręgu uczestników postępowania oraz prawidłowego uzasadnienia rozstrzygnięcia. P. H. odwołał się od powyższej decyzji w terminie prawem przewidzianym, zarzucając naruszenie art. 25 w związku z art. 24 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej K.p.a., polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji przez organ, który jest stroną niniejszego postępowania i z tego powodu powinien podlegać wyłączeniu, gdyż organ nie może orzekać we własnej sprawie. P. H. podniósł, iż zgodnie z treścią analizy prawnej, stanowiącej załącznik do wydanej decyzji, działki nr 156/3 i 156/1 stanowią własność gminy, w której imieniu działa Prezydent Miasta Ł., a działki o numerach 163/6 i 163/5 stanowią własność Skarbu Państwa, w imieniu którego działa Prezydent Miasta Ł.. Ponadto P. H. stwierdził, że decyzja organu l instancji została wydana z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 81, art. 77 w związku z art. 52, art. 56, art. 60 i art. 64 ustawy o planowaniu i wskazał następujące uchybienia: 1) wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosi 0,8, choć powinien najwyżej 0,2 na działce 156/3, 2) nie został opisany stan prawny nieruchomości i nie wiadomo, czy tam utworzono wspólnoty mieszkaniowe, a jeśli tak, to obszar został wydzielony tylko pod budynkiem, 3) podane w analizie działki nr 158/4, 206/4, 203/4 i 202/4 zawierają powierzchnię terenu z budynkami i winny być analizowane w całości, 4) wskaźnik powierzchni zabudowy w centrum miasta wynosi 0,6 do nawet 0,8, ale nie wskazano, który obszar zdefiniowano jako centrum i jak należy zakwalifikować teren analizowany, 5) nieruchomości B. Nr 31 i 36 nie należą do obszaru analizowanego, 6) z terenu analizowanego wynika, że budynki przy ulicy A. 67 i 65 są wycofane i tworzą ciągłość linii zabudowy. P. H. podniósł również, iż ulica A. na terenie analizowanym nie tworzy pierzei, jak podaje autor analizy, a narożniki znajdują się poza terenem analizowanym, nie tworzą urbanistycznej i architektonicznej spójności i nie mogą być punktem odniesienia, 7) na terenie analizowanym znajduje się w przewadze zabudowa 4-kondygnacyjna, nie zaś jak podano, 5-kondygnacyjna. Natomiast nieruchomość przy ulicy B. 29 znajduje się poza terenem analizowanym. Autor analizy nie wyjaśnił dlaczego dopuszcza w głębi działki wysokość zabudowy do 27,5 metrów, to jest 9 kondygnacji, 8) zabudowa na działkach 155/5 i 159/3 powinna być chroniona, gdyż prawo nakazuje ochronę terenu w sąsiedztwie zabytku, 9) mapa załączona do wniosku odzwierciedla mniejszy teren aniżeli analizowany, 10) projekt decyzji winien być uzgodniony z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków ze względu na bezpośrednie sąsiedztwo zabudowy zabytkowej, 11) organ będący arbitrem powinien doprowadzić do rozprawy administracyjnej, aby sprawa kontrowersyjnej zabudowy mogła być rozpoznana przez wszystkie strony postępowania. Ostatecznie P. H. wniósł o uchylenie decyzji organu l instancji w całości i orzeczenie o odmowie ustalenia warunków zabudowy bądź o uchylenie decyzji organu l instancji w całości i przekazanie sprawy organowi l instancji celem ponownego rozpatrzenia. Uniwersytet [...] nie wnosił odwołania od wskazanej wyżej decyzji z dnia [...] roku, nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania P. H., decyzją z dnia [...] roku, nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych ( tekst jednolity Dz. U. z 2001 roku, , Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 52, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu l instancji. W odpowiedzi na zarzut naruszenia art. 25 w związku z art. 24 § 1 pkt 1 K.p.a. organ II instancji wyjaśnił, iż w obecnym stanie prawnym brak jest podstaw do wyłączenia organu wykonawczego gminy będącego jednocześnie organem administracji w postępowaniu, bowiem wskazane przepisy dotyczą wyłączenia pracownika oraz wyłączenia organu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie. Jednocześnie podkreślił, że postępowanie nie toczy się z wniosku Gminy Miejskiej Ł. bądź Skarbu Państwa. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania SKO w Ł. uznało je za bezzasadne. Organ odwoławczy ocenił, że analiza urbanistyczna poprzedzająca wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia została sporządzona prawidłowo oraz, że przesłanki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu zostały spełnione. W konkluzji organ stwierdził, iż w takiej sytuacji nie było możliwości odmówienia ustalenia warunków zabudowy, bowiem zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu). Powyższe rozstrzygnięcie w ustawowym terminie zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. P. H. oraz Uniwersytet [...]. Uniwersytet [...] powołał się na naruszenie art. 138 § 1 ust. 1 K.p.a. w związku z art. 107 K.p.a. w związku z § 9 rozporządzenia ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która – zdaniem strony skarżącej – nie spełniła wymogów wskazanych w powołanych przepisach. Podniesiono bowiem, że doręczona decyzja była niekompletna, t.j. nie zawierała załącznika graficznego nr 1 (mapy w skali 1:500) oraz załącznika nr 2 (wniosków i analiz). W uzasadnieniu wskazano, iż strona została w ten sposób pozbawiona możliwości realnej kontroli merytorycznej wydanej decyzji organu I instancji. P. H. w skardze do WSA w Ł. zarzucił organowi błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający: - na błędnym przyjęciu, że nieruchomość przy ul. A. nr 69 jest uzbrojona i ma możliwość przyłączenia do sieci ciepłowniczej, podczas gdy P. H. odmówił wykonania ciepłociągu i przyłącza ciepłowniczego na jego działce; - na błędnym przyjęciu, że projektowana zabudowa nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa w sytuacji, gdy projektowane budynki są znacznie wyższe od istniejącej zabudowy i nie pozostają z nią w harmonii. Ponadto P. H. wskazał na naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wydane rozstrzygnięcie: art. 7 i art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez: nie ustalenie przy powtórnym rozpoznawaniu sprawy czy nadal zachodzi możliwość podłączenia planowanej inwestycji do sieci ciepłowniczej; nie dokonanie analizy, czy w sąsiedztwie projektowanej inwestycji znajdują się budynki objęte ochroną konserwatorską i jaki wpływ może mieć inwestycja dla ochrony budowy zabytkowej; nie rozważanie dlaczego w analizie urbanistycznej przyjęto dany wskaźnik 0,8 oraz przyjęto dopuszczalną wysokość zabudowy do 27,5 m, podczas gdy - w opinii skarżącego – współczynnik powinien wynosić 0,6 a dopuszczalna wysokość 21 m; nie rozważenie, czy projektowana zabudowa nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa. Ponadto P. H. wniósł o zasądzenie kosztów postępowania oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargi SKO w Ł. wniosło o ich oddalenie. Organ odwoławczy podkreślił, że Uniwersytet [...] nie odwołał się od rozstrzygnięcia organu I instancji i nie wyrażał swego niezadowolenia ani z planowanej inwestycji, ani też niekompletności doręczonej decyzji. Organ jednocześnie wskazał, że złożona w aktach decyzja organu I instancji obejmuje wymagane prawem załączniki i ten fakt należy odróżnić od faktu nie doręczenia stronie załączników do decyzji. W odpowiedzi na skargę P. H. organ stwierdził, iż brak zgody P. H. na wykonanie przyłącza ciepłowniczego nie uzasadnia twierdzenia, że teren inwestycji nie jest uzbrojony w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto organ podniósł, że zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza, że wszystkie planowane obiekty budowlane mają być tożsame z istniejącą zabudową w obszarze analizowanym. W piśmie z dnia 20 stycznia 2010 roku uczestnik postępowania A Spółka z o.o. wnosił o oddalenie skargi Uniwersytetu [...] wywodząc, że skarżący ten nie jest stroną postępowania bowiem nieruchomość stanowiąca własność Uniwersytetu [...]nie graniczy z nieruchomością inwestora, gdyż jest przedzielona nieruchomością stanowiącą własność P. H., co wynika wprost z odpisu księgi wieczystej KW nr [...] oraz z załączonych map geodezyjnych. Na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. połączono sprawy ze skarg P. H. i Uniwersytetu [...] celem ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Na rozprawie w dniu 12 marca 2010 roku pełnomocnik P. H. podniósł, że na działce nr 69 w granicy z działką nr 67 znajduje się stróżówka, która według miejskiego konserwatora zabytków jest zabytkowa, a istnienie której zostało przemilczane przez organy. Ponadto podniósł, że w aktach sprawy nie ma dokumentu, w którym by stwierdzono prawo przejazdu inwestora przez działkę 163/6. Pełnomocnik organu zaś wskazał, że kwestia stróżówki nie była podnoszona przez stronę w postępowaniu przed organami i jednocześnie zauważył, że miejski konserwator zabytków nie jest organem, który byłby właściwy do dokonywania uzgodnień w zakresie ochrony zabytków. Wskazał też, że działka inwestora ma dostęp do drogi publicznej, a Gmina Ł. będąca właścicielem działki nr 163/6 i uczestnikiem postępowania nie wnosiła zastrzeżeń w toku postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach /art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a./. Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Może również zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Sąd jest zatem uprawniony do oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. rozpoznając sprawę w tak zakreślonych ramach stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przedmiotem niniejszego postępowania jest legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia z dnia [...] roku, nr [...], utrzymującej w mocy decyzję organu l instancji z dnia [...] roku, ustalającą warunki zabudowy dla planowanej przez A Spółkę z o. o. w W., inwestycji w Ł. przy ulicy A.. nr 69 i ulicy B., działki nr 156/3, 163/5, 163/6 i 156/1, a polegającej na budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z garażami i towarzyszącymi lokalami usługowymi ( w tym handel o powierzchni sprzedaży do 400 m kw.) wraz z konieczną infrastrukturą - przebudową i rozbudową istniejącej infrastruktury (w tym budowa zjazdu publicznego z ulicy B.). Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) zwanej dalej ustawą o planowaniu oraz aktu wykonawczego do tej ustawy tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Stosownie do treści art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy w rozumieniu art. 61 ust. 1 wspomnianej ustawy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Treść wskazanego przepisu jednoznacznie stanowi, iż tylko łączne spełnienie wskazanych warunków uprawnia organ do wydania decyzji pozytywnej, natomiast brak choćby jednego z tych warunków powoduje konieczność rozstrzygnięcia negatywnego. Wskazane przesłanki, organ zobligowany jest zbadać z poszanowaniem zasad wynikających z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. w oparciu o dane wskazane we wniosku stosownie do treści art. 52 ust. 2 w związku z art. 64 ustawy o planowaniu a także w drodze analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Według § 3 ust. 1 i 2 wskazanego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, a więc na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego dotyczy wniosek, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w świetle § 9 rozporządzenia w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Cześć graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589). Zdaniem Sądu przygotowana w sprawie analiza nie spełnia wskazanych wymogów, co z kolei rodzi uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości jej sporządzenia a tym samym co do słuszności wniosków organu nota bene bardzo lakonicznych, zawartych w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji pierwszoinstancyjnej. Przede wszystkim wskazać należy, iż na dołączonej do decyzji kopii mapy w ramach załącznika nr 2 (str. 298 akt administracyjnych) widnieje kopia pieczęci zawierającej informację, że mapa ta "...służy tylko do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla nieruchomości położonej w Ł. przy ul. C. 74" i niewątpliwie nie jest to teren wnioskowanej inwestycji. Ponadto w zakresie wysokości budynków w obszarze analizowanym w części tekstowej wskazano na przewagę zabudowy o wysokości V kondygnacji, przy czym zaznaczono, że najwyższym budynkiem jest budynek po przekątnej skrzyżowania względem terenu inwestycji przy ul. B. 24 o wysokości kondygnacji 4m i wysokości 21m. Natomiast na wymienionym wyżej załączniku graficznym użyto oznaczeń w postaci " m 4", " m 5", w legendzie wskazując, że są to wysokości istniejących obiektów o funkcji mieszkaniowej. Takie zapisy nie tylko nie odpowiadają treści § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa..., ale także rodzą uzasadnione wątpliwości co do uznania, że istniejąca zabudowa pozwalała na określenie wymagań dla nowej zabudowy w zakresie wysokości, tak jak ustalił to organ w decyzji o warunkach zabudowy, co czyni zasadnym zarzut skargi w tym zakresie. Natomiast za uchybienie nie mające wpływu na treść rozstrzygnięcia uznać należało zarzut podnoszony przez skarżący Uniwersytet [...] w postaci braku doręczenia załączników do decyzji. Choć niewątpliwie wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy..., zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy i wobec tego jako jej część, winny być stronom doręczone, to jednak w okolicznościach przedmiotowej sprawy, podzielić należy stanowisko Kolegium, że sam fakt niedoręczenia załączników nie powodował wadliwości rozstrzygnięcia a strona zainteresowana nie podnosiła tej okoliczności i nie kwestionowała jej w ramach odwołania, co umożliwiłoby zapoznanie jej z tymi dokumentami w toku postępowania. W ocenie Sądu podzielić należy zarzut skargi P. H., a dotyczący nie wyjaśnienia okoliczności spełnienia warunku wymienionego w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu. Wskazany przepis stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jeżeli istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, przy czym warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Analizując ustalenia organu w zakresie wskazanego warunku w kontekście dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy zauważyć należy, iż zamieszczona w decyzji pierwszo instancyjnej konkluzja, że uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zmierzenia budowlanego a inwestor przedstawił wstępne zapewnienia gestorów sieci o możliwości zaopatrzenia inwestycji w media nie znajduje uzasadnienia. W szczególności wskazać należy, iż inwestor kilkakrotnie, jak to przyjął organ "uzupełniał", a w istocie zmieniał wniosek o ustalenie warunków zabudowy, zarówno co do terenu inwestycji (np. wskazując, bądź pomijając działkę nr 155/3), jak również co do jej wielkości (np. wniosek z [...] r. - 4 lokale usługowe, powierzchnia całkowita obiektów 9 760 m2; wniosek z [...] r. - 11 lokali usługowych, powierzchnia całkowita obiektów – 16 000 m2), zaznaczając przy tym, że wielkości zapotrzebowań na media nie ulegną zmianie i nie istnieje potrzeba ich aktualizacji. Natomiast do wniosku dołączone zostały przywołane w decyzji pisma : B. Spółka z o.o. z dnia [...] r. i C. SA z dnia [...] r. informujące jedynie o możliwości przyłączenia planowanej inwestycji do sieci, przy czym z ich treści wynika, że informacje te dotyczą terenu inwestycji uwzględniającej działkę 155/3. Zauważyć przy tym należy, iż brak jest jakichkolwiek danych pozwalających na ustalenie czy organ dokonał oceny przesłanki art. 61 ust. 1 pkt 3 wymagającej nie tylko ustalenia jakiejkolwiek możliwości przyłączenia inwestycji do sieci, ale tego czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla konkretnego zamierzenia budowlanego. Szczególnie, że do skargi P. H. dołączone zostało pismo, którego treść wskazuje na konieczność przeprowadzenia prac na nieruchomości skarżącego ( działka nr 155/3 ) polegających na budowie przyłącza wody gorącej do planowanego budynku. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie doszło również do uchybienia przepisom w zakresie procedowania w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszono zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu wynikającą z art. 10 § 1 K.p.a. Jak wynika to z akt sprawy pismem z dnia 27 lutego 2009 r. organ I instancji poinformował strony o zebranych dowodach i możliwości wglądu do akt w terminie 7 dni od otrzymania zawiadomienia (data nadania 4 marca 2009 r.). Pełnomocnik skarżącego P. H. otrzymał pismo w dniu 10 marca 2009 r. Po tej dacie dołączono do akt sprawy kolejne dokumenty zawierające dane dotyczące nieruchomości stron postępowania, w tym skarżących, noszące datę 13 marca 2009 r. oraz odpisy z księgi wieczystej z dnia 20 marca 2009 r., dotyczące działek nr 163/5 i nr 163/6. Zaznaczyć należy, że decyzję organ wydał w dniu [...] r., przy czym w aktach sprawy (k. 328) znajduje się pismo organu I instancji, z którego wynika, że tenże organ " (...) zorganizował poza ustawą kpa spotkanie zainteresowanych stron w dniu 17.04.2009 r., dając tym samym możliwość składania wniosków dowodowych, zadawania pytań inwestorowi i zapoznania się z argumentami organu prowadzącego postępowanie", co w oczywisty sposób narusza nie tylko przepisy art. 6, 7, 8, 9 k.p.a., ale nadto dezinformuje stronę co do jej rzeczywistych praw w postępowaniu i możliwości z nich korzystania. Wobec powyższego nie sposób ustalić, czy skarżący mógł skutecznie przedstawić wszelkie dowody i argumenty ( np. pismo C. SA z dnia 20 marca 2009 r., czy też okoliczności dotyczącej dostępu inwestycji do drogi publicznej przez działkę 163/6 ) w toku postępowania administracyjnego. Odnosząc się do stanowiska uczestnika postępowaniu – inwestora A Spółka z o.o. zawartego w piśmie z dnia 20 stycznia 2010 roku o braku przymiotu strony skarżącego Uniwersytetu [...], stwierdzić należy, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie podlega ono uwzględnieniu. Podkreślić bowiem należy, że w orzecznictwie sadowym utrwalił się pogląd, że stronami postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być w zależności od okoliczności także właściciele nieruchomości niesąsiadujących bezpośrednio z terenem zaplanowanej inwestycji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2004 r., sygn. akt OSK 394/04 dostępny - Lex nr 160631, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 115/07 dostępny - Lex nr 355329)). W każdej sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o interesie prawnym, a co za tym idzie – przymiocie strony, innych poza inwestorem osób, decydują okoliczności konkretnej sprawy związane z rodzajem, rozmiarem oraz stopniem i zakresem uciążliwego oddziaływania zamierzonej inwestycji na otoczenie. W przedmiotowej sprawie na zakres oddziaływania inwestycji obejmujący nieruchomość Uniwersytetu [...] wskazywał już we wniosku sam inwestor. Podsumowując, po przeprowadzeniu szczegółowej analizy akt administracyjnych sprawy niniejszej, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procedury administracyjnej, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego też Sąd zobligowany był wyeliminować je z obrotu prawnego. Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji zobligowany będzie uwzględnić poczynione wyżej uwagi i przeprowadzić postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy zgodnie obowiązującymi w tym zakresie przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 61 ust. 1), wskazanymi przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w szczególności § 3, § 7 i § 9), bacząc przy tym na przestrzeganie fundamentalnych zasad procedowania, wynikających z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 K.p.a. Z uwagi na wyżej wskazane naruszenia prawa, Sąd wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. m.ch.