II SA/Łd 1001/10

Dnia 1 lutego 2011 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi - Wydział II Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku S.K. o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi S.K. na postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. AG Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę S.K. na postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W dniu 17 stycznia 2011 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, osiąga dochód z tytułu emerytury w wysokości 1414,41 złotych. Skarżąca zamieszkuje samotnie w mieszkaniu o powierzchni 37 m kw., nie deklaruje posiadania majątku, oszczędności ani papierów wartościowych. W uzasadnieniu skarżąca podała, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych z uwagi na wydatki związane z opłatami za mieszkanie oraz zakupem leków, które to wydatki kształtują się na poziomie ok. 1100 złotych. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. W rozpoznawanej sprawie kwestią wymagającą rozważenia jest prawo strony skarżącej do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, jako że postanowieniem z dnia 30 września 2010 r. skarżącej zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Biorąc zatem pod uwagę informacje przedstawione przez skarżącą, należy stwierdzić, iż wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie również poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Na uwadze należało mieć przede wszystkim fakt, iż skarżąca jest osobą starszą i deklaruje osiąganie dochodów jedynie z tytułu emerytury, których wysokość nie pozwala na pokrycie kosztów udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym, w szczególności pokrycia wynagrodzenia dla pełnomocnika w osobie adwokata. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. AG