II SA/Łd 1006/11

Dnia 19 października 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2011 roku sprawy ze skargi J. B. i A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza K. z dnia [...] Nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżących J. B. i A. B. kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia [...], sygn. akt [...] uchylił wyrok z dnia [....] r. sygn. akt [...], którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oddalił skargę J. B. i A.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r., nr [...]. Decyzją tą utrzymana została w mocy decyzja Burmistrza K. z dnia [...] r. Nr [..] (znak: [...]) odmawiająca wydania środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia – uruchomienie warsztatu samochodowego. Jednocześnie NSA przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji. Z akt administracyjnych wynika, że J. B., A.B., J.B. i M. B. pismem z dnia 12 września 2008 roku wnieśli o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na uruchomieniu warsztatu samochodowego w istniejącym obiekcie rzemieślniczym na działce nr ew. 103/4 w K.. Wnioskodawcy podnieśli, iż obiekt został wybudowany w okresie wcześniejszym na podstawie pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] r. i obecnie przedsiębiorca ubiega się o dopuszczenie obiektu do użytkowania. Strona stwierdziła jednocześnie, że pozwolenie na budowę wygasło i zaistniała konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ I instancji decyzją z dnia [...] roku, po rozpatrzeniu wniosku J. B., A.B., J.B. i M. B., odmówił wydania środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na uruchomieniu warsztatu samochodowego na działce Nr ewid. 103/4, obręb [..] w K. przy ul. A. 2. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U. z 2008 roku Nr 25, poz. 150) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573). W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że planowane przedsięwzięcie jest sprzeczne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Odwołanie od tej decyzji złożyła J.B. i A.B. wnosząc o jej uchylenie oraz wydanie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Strona wyjaśniła, że sporny obiekt wzniesiono na podstawie decyzji nr [...] zezwalającej na budowę na dz. 103/4, obręb [...] warsztatu samochodowego, a decyzja ta została wydana w oparciu o istniejący wówczas plan zagospodarowania przestrzennego. Następnie roboty rozpoczęto, jednak po dwóch miesiącach przerwano z powodu braków środków finansowych. Prace wznowiono dopiero w 1998 roku, a budowę ukończono w 2003 roku. Skarżący zakwestionowali stwierdzenie organu, że planowana inwestycja polegająca na uruchomieniu warsztatu samochodowego stanowi nowe przedsięwzięcie, z uwagi na fakt, że uprzednio wydane pozwolenie na budowę wygasło. Zdaniem strony, ustalenia obowiązującego planu miejscowego pozostają bez wpływu na inwestycję. W ocenie strony istotne jest, że w dacie rozpoczęcia spornej budowy nie było żadnych przeciwwskazań do wybudowania w tym miejscu warsztatu samochodowego, zaś w 2003 roku – gdy strona składała wniosek o odbiór budowy – nie istniał jeszcze miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego o obecnej treści. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [....]roku, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie. W motywach organ wskazał, że zgodnie z regulacją art. 56 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Zasadniczym zatem kryterium przesądzającym o możliwości wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zatem zgodność lokalizacji zamierzonego przedsięwzięcia z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego. W sprawie bezspornym jest, iż na terenie objętym wnioskiem inwestora obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w części miasta K., przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w K. z dnia [..] roku, Nr [...]. Dla terenu, na którym planowana jest inwestycja (oznaczonego symbolem 2U), miejscowy plan przewiduje zakaz lokalizacji nowych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzanie raportu oddziaływania na środowisko może być wymagane na podstawie przepisów odrębnych, z wyjątkiem realizacji inwestycji celu publicznego; ustalenie to nie dotyczy inwestycji istniejących, na dzień uchwalenia planu, na tych terenach (§ 8 ust. 2 w/w uchwały). W sprawie bezspornym jest, że przedsięwzięcie zlokalizowane jest w jednostce planu oznaczonej symbolem 2U i zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przygotowanie raportu może być wymagane (§ 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku). W tym stanie rzeczy organ odwoławczy uznał, że przedsięwzięcie polegające na uruchomieniu warsztatu samochodowego jest niezgodne z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego i konsekwentnie niezgodność ta stanowi podstawę do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, iż pozwolenie na jego budowę wygasło, co znajduje swoje potwierdzenie zarówno w treści odwołania, jak i załączonej do wniosku informacji ekologicznej o przedsięwzięciu. Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata. Regulacja obowiązująca w dacie wydania pozwolenia na budowę warsztatu przewidywała dla utraty ważności pozwolenia na budowę okres 2 lat (art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane, Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 46 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych – na podstawie Prawa budowlanego. W skardze na powyższą decyzję J.B. i A.B. wnieśli o jej uchylenie zarzucając naruszenie § 8 ust. 2 pkt 1 zd. II miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że inwestycja nie istniała. W uzasadnieniu strona wskazała, że w roku 1987 uzyskała decyzję o pozwoleniu na budowę. Budowa została zakończona w roku 2003 i to wówczas inwestorzy złożyli wniosek o odbiór budowy. W tym czasie nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który został uchylony w 2007 roku. Nadto, zgodnie z obowiązującą wówczas wersją przepisów wykonawczych do ustawy o ochronie środowiska, stacje obsługi lub remontów środków transportu stanowiły przedsięwzięcia mogące wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, tylko gdy składały się przynajmniej z 3 stanowisk warsztatowych. Tymczasem inwestycja skarżących obejmuje 2 stanowiska. Jak wskazali skarżący, zgodnie z regulacją § 8 ust. 2 pkt 1 zd. II miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zakaz lokalizacji przedsięwzięć nie dotyczy inwestycji istniejących na dzień uchwalania planu. W konkluzji skarżący wyrazili stanowisko, że ich inwestycję należy uznać za istniejącą w rozumieniu w/w przepisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. skargę oddalił, zaś skargę kasacyjną wywiedli J. i A. B., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zarzucając: I. naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) naruszenie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) – zwanej dalej p.u.s.a. w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. poprzez wadliwe zastosowanie, to jest nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli legalności działalności administracji w niniejszej sprawie poprzez uchylenie się od wykonania pełnej kontroli legalności decyzji w zakresie prawa procesowego; 2) naruszenie art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w związku z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 170, poz. 1660) zwanej dalej k.p.a. w związku z § 8 ust. 2 pkt 1 zd. 2 uchwały Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. nr [...] poprzez niezasadne oddalenie skargi w miejsce jej uwzględnienia w oparciu o uchybienia procesowe, popełnione w postępowaniu administracyjnym, które wpłynęły na treść rozstrzygnięcia organu administracji publicznej, a wyrażające się w: – naruszeniu zasady praworządności, wskutek braku wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego wobec nierozważenia kwestii istnienia na nieruchomości spornej inwestycji (wbrew art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.); – wydaniu decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy wobec nierozważenia całokształtu materiału dowodowego w postaci pominięcia stanu, stadium istnienia spornej inwestycji (wbrew art. 80 k.p.a.); – nieumorzeniu postępowania administracyjnego ze względu na jego bezprzedmiotowość, mimo iż wydanie decyzji jest bezprzedmiotowe bowiem inwestycja w postaci warsztatu samochodowego nie wymaga wydawania uprzednich decyzji, o których stanowi obowiązujący w dacie złożenia wniosku przez skarżących przepis art. 46 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.); 3) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, z jakich przyczyn Sąd uznał, że zaskarżona decyzja wolna jest od uchybień procesowych, to jest nie narusza art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz w związku z art. 105 § 1 k.p.a. które to stwierdzenia winny lec u podstaw faktycznych oraz rozważań prawnych zaskarżonego wyroku; 4) naruszenie 1 § 1 p.u.s.a. w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 133 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku nie w oparciu o akta sprawy a oświadczenie skarżących złożone w toku postępowania sądowego, iż "w spornym obiekcie warsztat dotychczas nie funkcjonował, zaś wniosek dotyczył jego uruchomienia, a zatem nowego przedsięwzięcia" i zastępowanie organu administracji poprzez ustalanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. W ocenie strony skarżącej, gdyby Sąd pierwszej instancji dostrzegł przedstawione wyżej uchybienia procesowe, uchyliłby zaskarżoną decyzję, ponieważ niewątpliwie wpłynęły one na wynik sprawy. Zaakceptowanie zaskarżonej decyzji pomimo tak istotnych wad postępowania niewątpliwie wpłynęło na wynik postępowania sądowoadministracyjnego. Jeżeliby Wojewódzki Sąd Administracyjny wnikliwie przeprowadził czynności sądowej kontroli, wydany wyrok miałby inną treść, decyzja zostałaby wyeliminowana z obrotu prawnego. II. naruszenie przepisów naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. poprzez: – niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150) w związku z § 8 ust. 2 pkt 1 zd. 2 uchwały Rady Miejskiej w K. nr [...] z dnia [...] r. wskutek błędnego uznania, iż inwestycja skarżących nie jest istniejącą inwestycją w dacie wejścia w życie cyt. uchwały i w konsekwencji ma do niej zastosowanie uchwalony cyt. uchwałą plan zagospodarowania przestrzennego. Przedstawione uchybienia prawa materialnego zostały popełnione już na etapie administracyjnego stosowania prawa. W postępowaniu sądowoadministracyjnym nie dostrzeżono wymienionych naruszeń prawa materialnego. Z tego powodu strona skarżąca podnosi zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez nietrafne oddalenie skargi w sytuacji, gdy absolutnie istniały podstawy do jej uwzględnienia w oparciu o uchybienia w zakresie prawa materialnego. Wspomnianym na wstępie wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji. W uzasadnieniu powyższego wyroku NSA wskazał, że w niniejszej sprawie inwestycja została ukończona faktycznie w 2003 r., plan został uchwalony w 2007 r. W świetle zapisu § 8 ust. 2 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie można mówić o nowo projektowanej inwestycji. Odrębną kwestią jest tylko jej prawne zakończenie. Nadto NSA podniósł, że wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach został złożony we wrześniu 2008 r., zatem zastosowanie do niego będą miały przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, z mocy art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W ocenie NSA konieczne jest zatem ustalenie czy inwestycja w ogóle wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Nadto zaakcentowania wymaga, iż stosownie do art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wobec treści przywołanego przepisu wojewódzki sąd administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności, jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny, jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, zmienił się stan prawny. W niniejszej sprawie nie nastąpiła zmiana w stanie prawnym ani faktycznym, zatem tutejszy sąd, rozpoznający sprawę ponownie, jest niewątpliwie związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając na względzie wytyczne Sądu II instancji i kierując się poglądem zawartym w uzasadnieniu wyroku z dnia [..]r., sygn. akt [...], w tym miejscu wypada przypomnieć, że wniosek skarżących o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach złożono dnia 12 wrześniu 2008 r., a zatem – na podstawie art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko – w niniejszej sprawie, jak wskazał to NSA, organy administracji winny procedować w oparciu przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska. Następnie wskazać należy, że stosownie do art. 56 ust. 1 Prawa ochrony środowiska właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Oczywiście w kontrolowanej sprawie obowiązkiem organu było zatem zbadanie zgodności lokalizacji spornego przedsięwzięcia skarżących, polegającego na uruchomieniu warsztatu samochodowego w istniejącym obiekcie budowlanym, z planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. nr [...] (Dz.Woj. [..], Nr [...], poz. [...]). Gwoli ścisłości zaakcentować należy, iż we wcześniej przytoczonym wyroku NSA stwierdził, że – wobec faktycznego zakończenia inwestycji w 2003 roku- nie sposób mówić o nowo projektowanym przedsięwzięciu w rozumieniu § 8 ust. 2 pkt 1 tego planu. Niemniej jednak w pierwszej kolejności powinnością organu było ustalenie czy inwestycja skarżących w istocie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ nie dokonał jednak – wbrew wymogom ustanowionym przez art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. – oceny w zakresie konieczności wydania zakwestionowanej decyzji, a podkreślić tutaj trzeba, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem w szczególności decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.) (art. 46 ust. 4 pkt 2 Prawa ochrony środowiska), a także przed dokonaniem zgłoszenia budowy lub wykonywania robót budowlanych oraz zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - na podstawie ustawy - Prawo budowlane (art. 46 ust. 4a Prawa ochrony środowiska). Z uzasadnienia zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją, decyzji nie wynika jaka okoliczność przesądziła o konieczności – w mniemaniu skarżących - złożenia wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z wniosku skarżących wynika tylko, że "...obecnie przedsiębiorca ubiega się o dopuszczenie obiektu do użytkowania..." , a także "..z formalnego punktu widzenia pozwolenie na budowę wygasło i o konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia inwestor został poinformowany..." (cytaty pochodzą ze str. 1 oraz str. 2 informacji o planowanym przedsięwzięciu znajdującej się w aktach administracyjnych). Powyższe twierdzenia strony zostały bezrefleksyjnie powtórzone przez organy, bez wcześniejszego jednak ustalenia czy w istocie zaistniała podstawa prawna do działania w tej sprawie, to jest czy inwestor stanął przed koniecznością uprzedniego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wobec potrzeby uzyskania którekolwiek rozstrzygnięcia zawartego w art. 46 Prawa ochrony środowiska. Takie działanie organów naraża na postawienie zarzutu naruszenia praworządności. Wszak nie ulega wątpliwości, iż zasada sformułowana w art. 6 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, oznacza działanie w oparciu o obowiązującą normę prawną, prawidłowe ustalenie znaczenia tej normy, niewadliwe dokonanie subsumcji oraz prawidłowe ustalenie następstw prawnych. Dotyczy to zastosowania zarówno normy prawa materialnego, jak i normy prawa procesowego. Powyższa konstatacja nabiera tym większego znaczenia, gdy dostrzeże się uwagę strony skarżącej (zawartej na str. 5 skargi kasacyjnej) o istnieniu postanowienia PINB w P. z dnia [...] r., z którego – w ocenie strony wynika, że do wykonania pozostały jedynie prace wykończeniowe. Dopiero więc niewątpliwe ustalenie przez organy zaistnienia okoliczności stanowiących o konieczności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w zgodzie z art. 46 Prawa ochrony środowiska pozwoli na przejście do dalszego etapu postępowania, a więc w szczególności do badania zgodności planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie przypomnienia wymaga, iż ustalenie stadium istnienia spornej inwestycji nie może nastąpić z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej organów. Rozstrzygając ponownie sprawę organ winien wydać decyzję, stosownie do okoliczności sprawy, z uwzględnieniem wskazanych wyżej motywów, eliminując wymienione uchybienia, w szczególności wyczerpująco ustalając stan faktyczny oraz rozważając zastosowanie wszelkich przepisów prawa materialnego odpowiedniego do niniejszej sprawy. Uznając zatem, iż zaskarżona, jak i poprzedzająca ją, decyzja wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. m.ch.