II SA/Łd 1017/07

Dnia 18 stycznia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Protokolant Asystent sędziego Paulina Hućko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2008 roku przy udziale - sprawy ze skargi R. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Starosta Powiatowy w R. na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił R.N. zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku gospodarczego garażu na maszyny rolnicze w B. na działce nr ewid. 257 gm. K. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył następujący stan faktyczny sprawy i motywy podjętego rozstrzygnięcia W dniu 2 lutego 2007r. Pan N. wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę budynku gospodarczego zaprojektowanego w granicy z działką nr 256 będąca własnością A.K. Postępowanie w sprawie wszczęto w dniu 7 lutego 2007r. o czym powiadomiono strony postępowania. Po zapoznaniu się z materiałem spraw A.K. wniósł zastrzeżenia dotyczące lokalizacji planowanego budynku w granicy z jego działką, podnosząc kwestię zacienienia działki oraz utrudnienia zabudowy, którą planuje na tej działce zrealizować. Zainteresowany rozstrzygnięciem A.K. zaproponował inną lokalizację tj. w granicy z działka o nr 259 lub odsunięcie obiektu o 3 m od granicy jego działki. Postanowieniem z dnia [...] nałożono na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonym projekcie budowlanym. Inwestor został zobowiązany do prawidłowego określenia kategorii zagrożenia ludzi projektowanym budynkiem oraz zaprojektować jego lokalizację zgodnie z §12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w terminie do dnia 19 marca 2007 r. W dniu 7 marca 2007r. Pan N. wystąpił z wnioskiem do Ministra Budownictwa o wyrażenie zgody na odstępstwo od przepisów powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury i wyrażenie zgody na usytuowanie zamierzonej inwestycji w granicy z działką A.K. Wniosek przesłano do Ministra Budownictwa w dniu 9 marca 2007r. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia 9 marca 2007r. na podstawie art. 97 Kpa zawieszono postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę do czasu udzielenia odpowiedzi przez ministerstwo. Pismem z dnia 23 marca 2007r. A.K. wniósł do Starosty o uznanie go za stronę postępowania prowadzonego w przedmiocie pozwolenia, w piśmie tym podniósł również kwestię ograniczenia możliwości zagospodarowania własnej działki poprzez projektowaną zabudowę budynkiem gospodarczym. Wniosek uznany został za bezzasadny wobec faktu powiadomienia Pana K. o wszczęciu postępowania w sprawie pozwolenia, udostępnienia akt do wglądu i możliwości wypowiedzenia się (pan K. od początku był uznany za stronę postępowania). W piśmie z dnia 28 maja 2007r. Minister Budownictwa upoważnił Starostę [...] do wyrażenia zgody, w drodze postanowienia, na przedmiotowe odstępstwa, pod warunkiem poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Postanowienia z dnia 26 czerwca 2007r. organ postanowił o podjęciu zawieszonego postępowania. Postanowieniem natomiast z dnia 12 lipca 2007r. Starosta odmówił udzielenia zgody na przedmiotowe odstępstwa, to jest usytuowanie zamierzonej inwestycji - budynku gospodarczego garażu na maszyny rolnicze w granicy z działką A.K., gdyż budowa objęta wnioskiem nie pozwala na zachowanie warunku, od którego Minister uzależnił wyrażenie zgody. Inwestor nie wypełnił wszystkich obowiązków wynikających z postanowienia z dnia 26 lutego 2007r. (Strona miała również prawidłowo określić kategorię zagrożenia ludzi oraz lokalizację zaprojektować zgodnie z §12 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych). Ostatecznie, organ uzasadniając podjętą decyzję odmawiającą R.N. zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę powołał treść art. 35 ust. 3 prawa budowlanego uznając, iż w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1 powołanego przepisu właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia. W terminie prawem przewidzianym odwołanie od powyższej decyzji złożył Pan R.N., wnosząc o jej uchylenie. Uzasadniając postawiony wniosek strona podniosła, iż od kilku lat pozostaje w konflikcie z A.K., spory występują w zakresie rozgraniczenia sąsiadujących z sobą nieruchomości. Działka nr 257 na której projektowany jest budynek gospodarczy jest prawomocnie rozgraniczona z sąsiednią działką Pana K. postanowieniem SR z 19 października 2006r., podobne postępowania dotyczące innych działek dalej toczy się przed sądem. Zdaniem odwołującego się argumentacja Pana K. (o zacienieniu działki sąsiedniej i trudnościach w przyszłej zabudowie tej działki) pozbawiona jest podstaw gdyż działki 257 i 256 są działkami siedliskowymi i Pan K. już dawno pobudował budynek gospodarczy w granicy z działką 255 i już nic tam nie zbuduje. Wyjaśnił, iż prawie na wysokości planowanej przez stronę zabudowy Pan K. w granicy z działką 256 wybudował budynek gospodarczy, nadto po drugiej stronie ulicy cała swoją działkę siedliskową nr 48 zabudował domem mieszkalnym oraz czterema budynkami gospodarczymi, które wszystkie posadowione są w granicy z działkami sąsiednimi, w tym także działka skarżącego o nr 50, przy czym budynek gospodarczy na działce nr 50 i dom mieszkalny na działce nr 257 są odsunięte na przepisową odległość od granicy z działkami Pana K. nr 48 i 256. Tak więc pan K. budując budynek gospodarczy na działce 256 w granicy z działka 255 oraz dom mieszkalny i dwa budynki gospodarcze na działce 48 w granicy z działką 47, jak i dwa budynki gospodarcze w granicy z działką nr 50, żadnemu z sąsiadów nie zacienił działki, jak i nie utrudniał zabudowy. Zastrzeżenia pana K., zdaniem strony, wynikają z czystej złośliwości a tego Starosta nie wziął pod uwagę. Strona odwołująca się dodała, iż nie można przejść obojętnie obok braku zgody Pana K. na budowę budynku gospodarczego i podnoszonych przez niego kwestii braku zgody, utrudnień w przyszłej zabudowie wobec wybudowanych przez niego budynków. Decyzją Nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 §1 Kpa oraz art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy przypomniał dotychczasowy przebieg postępowania i przytoczył przepis art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. ze szczególnym uwzględnieniem treści pkt 9 to jest poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Oraz wskazał również, iż zgodnie z art. 3 pkt 20 w/w ustawy obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu danej nieruchomości. Sporny obiekt zaprojektowano w granicy z działka sąsiednią, nie ma zatem wątpliwości, iż z racji usytuowania w granicy obiekt ten wprowadza pewne ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiedniej. Następnie przywołał art. 35 ust. 1 w/w ustawy argumentując, iż przepis ten nie przewiduje żadnych odstępstw w kwestii sprawdzenia przedłożonych dokumentów w troku wydawania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Brak dokonania lub dokonanie sprawdzenia w sposób niewłaściwy oznacza, że dana decyzja jest wadliwa, jako wydana z naruszeniem prawa, które może mieć cechy rażącego naruszenia prawa pociągającego za sobą nieważność decyzji. Organ dalej wyjaśnił, iż z akt sprawy wynika, że organ I instancji po sprawdzeniu negatywnej oceny złożonej dokumentacji dostrzegł wady i nałożył na stronę obowiązek ich usunięcia w określonym terminie, a wobec jego bezskutecznego upływu odmówił zatwierdzenia projektu. Podkreślił, iż w sprawie niniejszej przeprowadzone zostało postępowanie w zakresie odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych, wprawdzie Minister Budownictwa upoważnił Starostę do udzielenia zgody ale pod warunkiem poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. W ocenie organu odwoławczego planowana przez inwestora zabudowa w granicy narusza te interesy, dlatego postanowieniem z dnia 26 czerwca 2007r. odmówił takiej zgody. Stanowisko to w ocenie Wojewody jest uzasadnione, nie ulega bowiem wątpliwości, iż planowana zabudowa wprowadzi ograniczenia w zagospodarowaniu działki sąsiedniej, zaś bez znaczenia dla sprawy pozostaje istniejąca zabudowa na innych działkach należących do Pana K. W ocenie Wojewody zarówno postanowienie I instancji z 26 lutego 2007r. wzywające do usunięcia nieprawidłowości, postanowienie z 26 czerwca 2007r. dotyczące odmowy udzielenia zgody na odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych jak i będąca konsekwencją postępowania decyzja o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego znajdują uzasadnienie. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Pan R.N. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody [...] i decyzji ją poprzedzającej. Zarzucił naruszenie prawa materialnego art. 7, 8 i 77 Kpa poprzez błędna wykładnie i niewłaściwe ich zastosowanie. Uzasadniając pokrótce powtórzył dotychczasowy przebieg postępowania, podniósł, iż w toku postępowania nie były brane pod uwagę jego interesy natomiast z pisma Ministra Budownictwa wynika zarówno ochrona interesów osób trzecich jak i jego interesów, nadto organy obu instancji nie odniosły się w sposób jasny i wyczerpujący do faktów i dowodów w omawianej sprawie w związku z czym naruszyły art. 7, 8 i 77 Kpa, nie podjęły działań niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, wyjaśnił, iż z uwagi na usytuowanie zabudowy w granicy zamierzona budowla oddziałuje ona na działkę sąsiednią i stąd znaczenie ma ochrona interesów osób trzecich. Wyjaśnił, iż owszem Minister Budownictwa upoważnił Starostę do odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie lokalizacji inwestycji ale pod warunkiem poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego uzasadnionych interesów osób trzecich. Planowana inwestycja w granicy z nieruchomością Pana K. niewątpliwie narusza interesy sąsiada, dlatego też organ odmówił udzielenia zgody na odstępstwa. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że działka oznaczona nr 259 stanowi współwłasność jego matki i pozostałego rodzeństwa, jako spadkobierców ustawowych po ojcu i mężu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, które skutkować mogłyby uchyleniem zaskarżonych decyzji. Przedmiotem kontroli jest decyzja Nr [...] z dnia [...] Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatowego w R. z dnia [...] odmawiającą R.N. zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku gospodarczego garażu na maszyny rolnicze w B. na działce nr ewid. 257 gm. K. w granicy z działką 256 będącą własnością A.K. Wbrew twierdzeniom skarżącego ustalony w sprawie stan faktyczny nie budził żadnych wątpliwości i faktu tego nie jest w stanie zmienić negatywna opinia skarżącego, wyrażana z uwagi na niekorzystne dla niego rozstrzygnięcie. Przepis § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. 75 poz. 690 z późn. zm. ) stanowi: "§ 12. (7) 1. Jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. 2. Odległość od granicy, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się w poziomie od najbliższej krawędzi zewnętrznej otworu drzwiowego lub okiennego ściany lub w połaci dachowej budynku zwróconej w stronę tej granicy lub od najbliższej krawędzi otworu okiennego umieszczonego w dachu. 3. Sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli: 1) wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo 2) nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki. 4. Jeżeli na sąsiedniej działce: 1) w odległości od 1,5 m do 3 m od granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych w takiej samej odległości od tej granicy, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej, 2) bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. 5. Okapy i gzymsy nie mogą pomniejszać odległości od granicy działki budowlanej, o których mowa w ust. 1, o więcej niż 0,8 m, natomiast części budynku, takie jak balkony, galerie, tarasy, schody zewnętrzne, pochylnie i rampy - o więcej niż 1,3 m. 6. Odległości, o których mowa w ust. 1-5, nie odnoszą się do podziemnych części budynku znajdujących się całkowicie poniżej poziomu terenu. 7. Budynek inwentarski, budynek gospodarczy ze ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi nie mogą być sytuowane w odległości mniejszej niż 8 m od ściany istniejącego budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego albo budynku użyteczności publicznej, dla których wydano decyzję o pozwoleniu na budowę na sąsiedniej działce". Z zacytowanej treści przepisu, załączonej do akt sprawy mapy działek 257 i 256 oraz decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji wynika jednoznacznie, iż przedłożony projekt budowlany skarżącego przewidujący usytuowanie budynku gospodarczego w granicy z działką Pana K. nie spełnia wymagań § 12 rozporządzenia. Przewidywane odstępstwa w art. 9 ustawy Prawo budowlane, od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7 tej ustawy, jest możliwe po uzyskaniu zgody Ministra Budownictwa. W sprawie niniejszej zgoda taka została wyrażona w piśmie z dnia 28 maja 2007r. gdzie Minister Budownictwa upoważnił Starostę [...] do wyrażenia zgody, w drodze postanowienia, na przedmiotowe odstępstwa wynikające z projektu, pod warunkiem poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu danej nieruchomości. Tak więc chodzi tu również o § 12 rozporządzenia, którego przepisy dotyczą każdej inwestycji realizowanej na nieruchomości. Postanowieniem z dnia 12 lipca 2007r. Starosta odmówił udzielenia zgody na przedmiotowe odstępstwa, to jest usytuowanie zamierzonej inwestycji - budynku gospodarczego garażu na maszyny rolnicze w granicy z działką A.K., gdyż budowa objęta wnioskiem nie pozwala na zachowanie warunku, od którego Minister uzależnił wyrażenie zgody. W ocenie organu, z którą wypada się zgodzić usytuowanie obiektu bezpośrednio w granicy narusza uzasadnione interesy osób trzecich, w tym wypadku pana A.K. Obowiązek poszanowania interesów osób trzecich znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu wynika w szczególności z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. W ocenie Sądu realizacja budynku gospodarczego w granicy z działką nr 256 stanowić będzie istotne ograniczenie dla jej właściciela Pana K. w późniejszym jej zagospodarowaniu i to niezależnie od istniejącej już na tej działce zabudowy, która zawsze przecież może podlegać zmianie.. Skarżący podejmując realizację zamierzenia inwestycyjnego winien wpierw rozważyć możliwość usytuowania obiektu w granicy działki, której jest współwłaścicielem z najbliższą rodziną (działka nr 259). W sprawie nie mają znaczenia takie okoliczności jak aktualne usytuowanie obiektów budowlanych na działce Pana K. nr 256, oraz rozmieszczenie naniesień na innych działkach, będących własnością skarżącego i uczestnika postępowania oraz innych osób sąsiadujących z uczestnikiem postępowania. Sąd nie jest wręcz uprawniony do badania rozmieszczenia zabudowań na tych i innych działkach po drugiej stronie drogi oraz okoliczności w jakich doszło do ich zabudowy. Należy również się zgodzić z argumentacją organu przedstawioną do przywołanej podstawy prawnej rozstrzygnięcia to jest art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Przepis art. 35 ust. 1 w/w ustawy nie przewiduje żadnych odstępstw w kwestii sprawdzenia przedłożonych dokumentów w toku wydawania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Brak dokonania lub dokonanie sprawdzenia w sposób niewłaściwy oznaczałoby, że dana decyzja jest wadliwa, jako wydana z naruszeniem prawa, które może mieć cechy rażącego naruszenia prawa pociągającego za sobą nieważność decyzji. Konsekwencją ustaleń organu było właśnie zastosowanie rygoru wynikającego z ust. 3 omawianego przepisu. Organ odwoławczy wyjaśnił, z czym również należy się zgodzić, iż z akt sprawy wynika, że organ I instancji po sprawdzeniu negatywnej oceny złożonej dokumentacji dostrzegł wady i nałożył na stronę obowiązek ich usunięcia w określonym terminie, a wobec jego bezskutecznego upływu, również i z tego powodu odmówił zatwierdzenia projektu. Podkreślić wypada, iż w sprawie niniejszej przeprowadzone zostało postępowanie w zakresie odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych, lecz jego końcowe wnioski były dla inwestora niekorzystne z przyczyn, o których traktowały wcześniejsze wywody. Reasumując powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa a przedstawiona przez organ w uzasadnieniu wykładnia przepisów prawa oraz przytoczona argumentacja zasługują na uwzględnienie. Wskazane w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, a już z pewnością nie miały ani nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. Nie zachodzą, też kodeksowe przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ( art. 145 § 1 pkt. 2. p.p.s.a.), ani też kodeksowe lub wynikajace z innych przepisów przesłanki do stwierdzenia naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził więc naruszenie prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też innego naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze skargę jako bezzasadną oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a. A.R.