II SA/Łd 1017/16

Dnia 28 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2017 roku sprawy ze skargi B. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. solidarnie na rzecz skarżących B. K. i J. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta Ł., po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez B. i J. K., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą oraz zjazdem, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A, na działce nr 438/36 oraz na fragmencie działki drogowej nr 439/14, w obrębie [...]. Odwołanie od decyzji organu I instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. złożył J. K. Zdaniem odwołującego zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności art. 6 i 7 K.p.a. oraz art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016r. poz. 778), dalej powoływanej jako "u.p.z.p.", § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1588), dalej powoływanego jako "rozporządzenie", oraz art. 6 ust. 2 u.p.z.p., poprzez ustalenie w zaskarżonej decyzji linii zabudowy dla planowanej inwestycji niezgodnie z wnioskiem inwestora, w sposób uniemożliwiający realizację planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Powołaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania J. K., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ stwierdził, że zarówno część opisowa jak i graficzna analizy urbanistycznej przeprowadzonej w przedmiotowej sprawie potwierdza, że wyznaczony obszar analizowany odpowiada wymogom § 3 ust. 2 rozporządzenia. Obejmuje on pas terenu w promieniu trzykrotnej szerokości frontu terenu inwestycji (3x52m=156m) i jest wystarczający dla oceny planowanego zamierzenia inwestycyjnego pod kątem ustawowych wymagań. W ocenie organu odwoławczego przeprowadzona w sprawie analiza urbanistyczna wykazała, iż planowana inwestycja spełnia wszystkie z warunków określonych w art. 61 ust.1 pkt 1-5 u.p.z.p., co skutkowało ustaleniem dla niej warunków zabudowy. Organ podkreślił, że analiza ta stanowiła także podstawę do określenia zasad zabudowy dla inwestycji. Następnie Kolegium stwierdziło, że odwołujący się zakwestionował ustalenia zaskarżonej decyzji dotyczące linii zabudowy. W tym zakresie organ wyjaśnił, że działka nr 438/36 planowana do zainwestowania budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym położona jest w narożniku ul. A i ul. B, co wymagało wyznaczenia linii zabudowy od strony obu tych ulic. Z części opisowej analizy wynika, iż linia zabudowy po zachodniej stronie ul. A przebiega w odległości od 12,5m do 14,5m od granicy pasa drogowego, natomiast po północnej stronie ul. B w odległości od 12m do 26m od granicy pasa drogowego. Z tego względu Kolegium zgodziło się z organem I instancji, iż zarówno wyznaczenie linii zabudowy zgodnie z zasadą wyrażoną w treści § 4 ust. 1 rozporządzenia, jak również w sposób wskazany w treści § 4 ust. 3 znacznie ograniczałoby możliwość zagospodarowania działki nr 438/36. Wyznaczono więc linie zabudowy dla planowanej inwestycji w minimalnych odległościach od granicy pasa drogowego ww. ulic, w jakich sytuowana jest istniejąca zabudowa, tj. 12,5m do ul. A i 12m od ul. B. Kolegium wyjaśniło, że wyznaczenie linii zabudowy dla planowanej na działce nr 438/36 inwestycji nastąpiło w oparciu o § 4 ust. 4 rozporządzenia, w świetle istniejącego w sąsiedztwie zagospodarowania wzdłuż tych ulic, najbardziej korzystny dla inwestora. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że załączona do wniosku B. i J. K. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji planowanej działce nr 438/36, koncepcja zagospodarowania wskazuje na zamiar lokowania planowanego budynku mieszkalnego w bliższej odległości od ul. A (ok. 7m) niż wyznaczona zaskarżoną decyzją. Tymczasem – jak podało Kolegium – zgodnie z ugruntowanym już w tym zakresie orzecznictwem sądów administracyjnych, organ orzekający w sprawie warunków zabudowy jest związany wnioskiem inwestora w sposób bezwzględny jedynie rodzajem zamierzenia budowlanego i funkcją, jaką ma pełnić. Jeżeli natomiast chodzi o poszczególne parametry planowanego obiektu, to mogą one być ustalone w decyzji o warunkach zabudowy w sposób odmienny niż wskazany we wniosku inwestora. Dalej organ stwierdził, że w obszarze poddanym ocenie, istnieje zabudowa lokowana w mniejszych odległościach od pasa drogowego niż wyznaczona dla nowoprojektowanej. W ocenie Kolegium, z uwagi na narożnikowe położenie działki nr 438/36, linie nowej zabudowy zasadniczo winny być wyznaczone w oparciu o linie zabudowy istniejącej po zachodniej stronie ul. A i północnej stronie ul. B. Jeżeli chodzi o linię nowej zabudowy od strony ul. A, do pogodzenia z zasadami ładu przestrzennego byłoby też – zdaniem Kolegium – odwzorowanie linii zabudowy budynku położonego w przeciwległym narożniku ulic: A i B. Budynek ten położony jest jednak w odległości 10m od granicy pasa drogowego ul. A, a zatem w odległości niesatysfakcjonującej inwestora, co wyklucza wydanie decyzji reformacyjnej w tym zakresie. Ustalenie linii zabudowy od strony ul. A w odległości wnioskowanej przez inwestora czyli 7m od granicy pasa drogowego, byłoby natomiast w ocenie Kolegium, nie do pogodzenia z istotą zasady dobrego sąsiedztwa określoną w treści art. 61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzającą decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] wywiedli B. i J. K. W motywach skargi wskazali, ze kwestionują rozstrzygnięcia organów tylko co do wskaźnika linii zabudowy, którą ustalono na 12,5m od granicy z ul. A. Skarżący zaznaczyli, że z uzasadnienia decyzji Kolegium wynika, że organ dopuszcza też inną odległość linii zabudowy niż ustalona w decyzji. W ich ocenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze i Prezydent Miasta nie wykorzystali w pełni możliwości ustalenia nowej linii zabudowy w sposób odmienny od zasad ogólnych. Zdaniem skarżących za odstąpieniem od ogólnej zasady linii zabudowy (12,5m ), przemawia położenie i kształt należącej do nich działki (narożnej) odmienny niż nieruchomości położone na północ od ich działki, dla których wytyczono linię zabudowy – 12,5m wzdłuż ulicy A. Nieruchomości te – mające głębokość około 50m – przylegają do ulicy A krótszym bokiem (około 25m ), co stwarza korzystniejsze warunki do postawienia budynku, niż należąca do nich działka granicząca z ulicą A dłuższym bokiem (około 50m ) przy jej głębokości około 25m. Skarżący podnieśli ponadto, iż nie wzywano ich do skorygowania wniosku w związku z treścią analizy, podczas gdy organy powinny zapytać inwestora o zmianę wniosku w tym zakresie i doprowadzić do pozytywnego zakończenia sprawy, bowiem za przyznaniem stronie możliwości skorygowania danych podanych we wniosku przemawiają zasady ekonomiki procesowej B. i J. K. wyjaśnili również, że odwołują się też do przedostatniego akapitu uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w którym wskazano, iż "do pogodzenia z zasadami ładu przestrzennego byłoby też zdaniem Kolegium odwzorowanie linii zabudowy budynku położonego w przeciwległym narożniku ulic: A i B". Zdaniem skarżących istnienie takiej zabudowy przeczy tezie ostatniego zdania zaskarżonej decyzji o niezachowaniu ładu przestrzennego. Odnosząc się natomiast do ostatniego akapitu uzasadnienia zaskarżonej decyzji autorzy skargi wskazali, iż celem "pogodzenia z istotą zasady dobrego sąsiedztwa określoną w treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym" i celem zachowania ładu przestrzennego, odstąpili – na prośbę sąsiadów – od sprzedaży przedmiotowej działki deweloperowi, który uzyskał warunki zabudowy pod zabudowę szeregową. W tej sytuacji – biorąc pod uwagę przysługujące im prawo własności – postanowili wystąpić o warunki zabudowy dla domu jednorodzinnego wolnostojącego, którego wielkość i architektura nawiązywałaby do domów wybudowanych już na działkach sąsiadujących, a jednocześnie spełniałby on pożądane funkcje użytkowe, co przy obecnej linii zabudowy jest niemożliwe z uwagi na ograniczoną do 8,5m jego głębokość od strony ulicy A. Z powyższych względów B. i J. K. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. tylko w zakresie, w jakim ustalono nieprzekraczalną linię zabudowy, oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę uwzględniając skargę może uchylić akt, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 P.p.s.a może to uczynić, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeśli nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu. Podstawę prawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. stanowiący, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu gdzie brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest możliwe jedynie, gdy łącznie spełnione są następujące warunki: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Analiza okoliczności niniejszej sprawy nie dostarcza zastrzeżeń co do spełnienia przez projektowane przedsięwzięcie wstępnych warunków decyzji o warunkach zabudowy, a więc kontynuacji cech i funkcji zastanych na obszarze sąsiadującym z terenem projektowanej realizacji, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Kwestia ta nie była przedmiotem kontrowersji zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i nie stanowiła podstawy zarzutów sformułowanych w skardze. Zbędne jest zatem poświęcanie jej – w ramach niniejszego uzasadnienia – bliższej uwagi. Nie budzi także zastrzeżeń spełnienie przez projektowaną zabudowę pozostałych warunków opisanych w art. 61 ust. 1 pkt 2 – 5 u.p.z.p. Kwestia ta również nie była przedmiotem kontrowersji w toku dotychczasowego postępowania. Okoliczności te będąc przedmiotem zainteresowania Sądu niezależnie od zakresu zarzutów postawionych w skardze (art. 134 § 1 P.p.s.a.), nie dostarczyły powodów do formułowania ocen krytycznych. Zbędne jest zatem i w tym zakresie formułowanie przez Sąd własnych uwag, które byłyby co najwyżej powieleniem stanowiska organów. W takiej sytuacji wypada odnieść się do parametrów projektowanej zabudowy ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy. Spośród tych zaś tylko parametr wyznaczający linię zabudowy jest podważany przez skarżących. Przed przystąpieniem do omówienia tej kwestii wypada wskazać, iż sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu przestrzennego regulują przepisy ww. rozporządzenia – na co zasadnie wskazują organy administracji. Oceniając legalność zastosowania przepisów tegoż rozporządzenia wypada wskazać, iż nie budzi zastrzeżeń poprawność zarówno wyznaczenia wokół działki budowlanej inwestorów obszaru analizowanego (§ 3 ust. 2 rozporządzenia), jak i przeprowadzenia na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Przy czym wypada jasno wskazać, iż pojęcie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy pojmować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora (vide wyroki WSA: w Gliwicach z dnia 10 lipca 2014r. sygn. akt II SA/Gl 249/14, w Poznaniu z dnia 5 czerwca 2014r. sygn. akt II SA/Po 1348/13, w Krakowie z dnia 18 grudnia 2013r. sygn. akt II SA/Kr 1029/13, w Kielcach z dnia 19 września 2013r. sygn. akt II SA/Ke 349/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Przypomnieć bowiem trzeba, że jedną z zasad planowania przestrzennego jest zasada wolności zagospodarowania terenu, mówiąca, iż każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy). Tym samym planowanie przestrzeni nie może zmierzać do ograniczenia realizacji nowych zamierzeń budowlanych, a działania organów w tym zakresie winny zmierzać jedynie do zachowania ładu przestrzennego. Ocena zaskarżonej decyzji w części ustalającej parametry ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (pkt II. 1 decyzji organu I instancji) jasno wskazuje na jej zgodność zarówno z wnioskiem inwestorów, w tym w szczególności z załączoną mapą do celów projektowych, jak i z wynikami analizy urbanistycznej sporządzonej przez E. O. w zakresie określenia: wielkości wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy; szerokości elewacji frontowej; wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; geometrii i układu dachu; wysokości głównej kalenicy. Ponieważ kwestie te również nie były przedmiotem zarzutów skargi, to aktualnie wypada jedynie potwierdzić legalność powyższych rozstrzygnięć. Przechodząc natomiast do kwestii spornej, a więc do wyznaczenia linii zabudowy od strony ul. B i ul. A, to należy wskazać, iż przepisy rozporządzenia co do zasady wyznaczają ową linię jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 1 ust. 1 rozporządzenia). Sposób ukształtowania zabudowy w niniejszej sprawie (działka rogowa u zbiegu dwóch ulic) uniemożliwił ustalenie linii zabudowy w oparciu o powyższą regulację. Podobnie okoliczności sprawy uniemożliwiły ukształtowanie tegoż parametru zabudowy w oparciu o (§ 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia). Organy dostrzegając specyficzne okoliczności sprawy zdecydowały się na ustalenie linii zabudowy w oparciu o przepis § 4 ust. 4 rozporządzenia i konkluzję w tym zakresie wypada zaakceptować. Przepis ten dopuszcza bowiem inne (niż określone w ust. 1 – 3) wyznaczenie linii nowej, jeżeli wynika to z analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Odnosząc się do powyższej kwestii wypada wskazać, iż analiza urbanistyczna w zakresie w jakim wyznacza linię nowej zabudowy zarówno od strony ul. B, jak i ul. A jednocześnie wskazuje, iż linia ta została wyznaczona jako kontynuacja linii zabudowy budynku znajdującego się w najmniejszej odległości od pasa drogowego po zachodniej stronie ul. A (budynek przy ul. A 19/19f) i po północnej stronie ul. B (budynek przy ul B 1a). Nie ulega wątpliwości, iż wyznaczenie linii nowej zabudowy jako kontynuacji linii zabudowy na działkach sąsiednich jest jednym ze sposobów wyznaczenia tej linii. W taki bowiem sposób przewiduje jej wyznaczenie § 4 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia. W istocie oznacza to konieczność wyznaczenia linii nowej zabudowy na podstawie zabudowy znajdującej się po tej stronie ulicy co teren inwestycji. Ten sposób wyznaczenia linii nowej zabudowy przełamuje przepis § 4 ust. 2 rozporządzenia odwołując się wyłącznie do zgodności tej linii z przepisami odrębnymi, natomiast § 4 ust. 4 rozporządzenia w ogóle nie odwołuje się do zastanej linii zabudowy lecz pozwala wyznaczyć inną linię nowej zabudowy, jeżeli tylko wynika to z analizy urbanistycznej. Dokonując oceny analizy urbanistycznej sporządzonej w niniejszej sprawie w powyższym aspekcie należy wyprowadzić wniosek, iż sposób wyznaczenia linii nowej zabudowy dokonany przez organy administracji nie jest jedynym sposobem możliwego jej wyznaczenia. Z analizy urbanistycznej wynika także – co zasadnie podkreślają skarżący – iż w tym obszarze znajdują się budynki zbliżone do pasa drogowego na odległość mniejszą niż wyznaczona w kwestionowanych decyzjach. Co prawda budynki te znajdują się po drugiej stronie zarówno ul. A, jak i ul. B, co teren projektowanej inwestycji, ale należy raz jeszcze podkreślić, iż przepis § 4 ust. 4 rozporządzenia pozwala na wyznaczenie tej linii na podstawie wyników całej analizy urbanistycznej bez konieczności zawężania jej wyników wyłącznie do linii zabudowy znajdującej się po tej stronie ulicy co teren inwestycji. Szczególnie jaskrawo widać brak rozważenia wszystkich wyników analizy urbanistycznej w kontekście wyznaczenia linii nowej zabudowy w odniesieniu do zabudowy istniejącej po wschodniej stronie ul. A, gdzie odległość budynków od pasa drogowego wynosi od 5 do 10m., a naprzeciwko terenu inwestycji znajduje się budynek, którego odległość od pasa drogowego wynosi 10m. Podobne zaniechania w rozważeniu wszystkich okoliczności mających wpływ na możliwość kształtowania linii nowej zabudowy widać przy wyznaczaniu linii zabudowy od strony ul. B, skoro po południowej stronie tej ulicy w obszarze analizowanym znajduje się zabudowa oddalona od pasa drogowego na odległość 4,5m. Mając na uwadze treść § 4 ust. 4 rozporządzenia wypada wskazać, iż analiza urbanistyczna sporządzona w niniejszej sprawie dostarcza informacji o możliwości ukształtowania linii nowej zabudowy w sposób odmienny od tego dokonanego w zaskarżonych decyzjach. Kwestii tej organ I instancji w ogóle nie poświęcił jakiejkolwiek uwagi, natomiast organ odwoławczy rozważając powyższe zagadnienie dostrzegł możliwość ukształtowania w odmienny sposób linii nowej zabudowy poprzez nawiązanie do zabudowy na działce po przeciwnej stronie ul. A. Pomimo tego doszedł do przekonania, że zmiana decyzji organu I instancji nie jest możliwa, bowiem zbliżenie do 10m projektowanej inwestycji do pasa drogowego ul. A i tak nie satysfakcjonuje inwestorów. Jakkolwiek z powyższym zapatrywaniem nie sposób się zgodzić z punktu widzenia podstaw do wzruszenia decyzji organu I instancji (art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.), to jednak wypada potwierdzić prawidłowość kierunku poszukiwania wadliwości decyzji organu I instancji. Przy czym należy jednoznacznie wskazać, iż w niniejszej sprawie ustalone zostały okoliczności wymagające daleko głębszego rozważenia niż zasugerował to organ odwoławczy w końcowej części uzasadnienia decyzji. Jeżeli zatem § 4 ust. 4 rozporządzenia umożliwia wyznaczenie linii nowej zabudowy w oparciu o wyniki analizy urbanistycznej, to rolą organów jest ukształtowanie tej linii na podstawie oceny całokształtu opracowanej analizy urbanistycznej, poprzez odniesienie się do wszystkich możliwości jej wyznaczenie w kontekście treści wniosku inicjującego postępowanie. Organy zaniechały tego obowiązku naruszając tym samym przepisy art. 7 i art. 80 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a.). Skutkiem tego jest wadliwe zastosowanie w sprawie § 4 ust. 4 rozporządzenia, stanowiące naruszenie art. 145 § 1 pkt 1a P.p.s.a. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i c w zw. z art. 135 P.p.s.a uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ja decyzję organu I instancji. O kosztach postepowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy dokonają wszechstronnej oceny ustaleń faktycznych zawartych w analizie urbanistycznej sporządzonej w niniejszym postępowaniu w zakresie wyznaczenia linii zabudowy, w kontekście wszystkich możliwości jakie daje w tym zakresie przepis § 4 ust. 4 rozporządzenia. Stosownie do poczynionej oceny, której wyniki zostaną uzewnętrznione stosownie do treści art. 107 § 3 K.p.a., organy wydadzą odpowiednie rozstrzygnięcie (art. 153 P.p.s.a.). m.m.