II SA/Łd 1019/06

Dnia 8 maja 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Protokolant pomocnik sekretarza Jarosław Moraczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2007 roku sprawy ze skargi M. J. w przedmiocie ukarania Wojewody [...] grzywną za niewykonanie wyroku w sprawie II SA/Łd 1078/03 oddala skargę. Wyrokiem z dnia 1 lutego 2005 roku o sygn. akt II SA/Łd 1078/03 w sprawie ze skargi M. J. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] o nr [...] w przedmiocie udzielenia I. i S. M. pozwolenia na budowę budynku garażowego na działce przy ul. A w Z. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, iż przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany, wbrew twierdzeniom organów administracji, nie został uzgodniony, zaś pozwolenie na budowę zostało wydane, mimo że decyzja o warunkach zabudowy utraciła już swoją ważność. Sąd wyraził również przekonanie, iż postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów proceduralnych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaś przed wydaniem decyzji organy administracji nie wyjaśniły wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia. Decyzją z dnia [...] nr [...], znak [...] Starosta [...] z uwagi na fakt, że sporna inwestycja została zrealizowana umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie pozwolenia na budowę budynku garażowego. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak [...]. M. J. zaskarżyła decyzję Wojewody [...] z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, jak również wniosła skargę o ukaranie Wojewody [...] grzywną za niewykonanie wyroku tegoż Sądu z dnia 1 lutego 2005 roku o sygn. akt II SA/Łd 1078/03. Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny wyłączył do odrębnego rozpoznania i rozpatrzenia żądanie M. J. wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie wyroku. W skardze o ukaranie grzywną skarżąca podniosła, iż wyrokiem z dnia 1 lutego 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi polecił organom prowadzenie postępowania według określonych wytycznych. Jednakże Wojewoda [...] zastosował się jedynie do polecenia zwrotu wpisu sądowego, natomiast samo postępowanie administracyjne zostało umorzone jako bezprzedmiotowe. Strona zarzuciła Wojewodzie [...], iż winą za niewykonanie wyroku obarcza Sąd, którego wyrok nie zawiera nakazu rozbiórki budynku garażowego. W odpowiedzi na skargę o ukaranie grzywną Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi M. J. podkreślając, iż w toku postępowania nie został wydany żaden akt wstrzymujący wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę, co dawało inwestorowi prawo do realizacji inwestycji. W dniu 10 czerwca 2003 roku S.M. zawiadomił właściwy organ o przystąpieniu w dniu 17 czerwca 2003 roku do budowy budynku garażowego, natomiast w dniu 19 listopada 2003 roku inwestor zawiadomił o zakończeniu budowy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. nie wniósł sprzeciwu w sprawie przystąpienia do użytkowania obiektu. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2005 roku zapadł po około 2 latach po zakończeniu inwestycji. W postępowaniu prowadzonym po otrzymaniu wyroku Sądu w sprawie, w której obiekt objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę, właściwe było jedynie umorzenie postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 154 § 1, § 2 oraz § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Sąd w przypadku, o którym mowa § 1 może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest żądanie ukarania organu administracji publicznej – Wojewody [...] - grzywną za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 1 lutego 2005 roku o sygn. akt II SA/Łd 1078/03. Należy zatem rozważyć, czy powyższe orzeczenie nie zostało wykonane przez organy administracji publicznej. Przede wszystkim godzi się podkreślić, iż skarga wniesiona na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a., w której strona żąda wymierzenia grzywny ma charakter autonomiczny w stosunku do skargi, na skutek wniesienia której zostało wydane orzeczenie niewykonane przez właściwy organ administracji publicznej. Skarga o ukaranie organu grzywną za niewykonanie ma charakter szczególny, gdyż sąd administracyjny nie ocenia w postępowaniu sądowym legalności żadnego aktu administracyjnego pod kątem merytorycznym i proceduralnym. Badaniu Sądu podlega wyłącznie okoliczność, czy po wydaniu wyroku organ administracji podjął działania zmierzające do zakończenia postępowania administracyjnego i rozstrzygnięcia w sprawie w formie decyzji administracyjnej bądź w innej przewidzianej prawem formie (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2001 roku o sygn. akt II SA 2015/00, niepubl.). Skoro przyjmuje się, że pod pojęciem niewykonania wyroku rozumieć należy pozostawanie organu administracji w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego, to w rozpoznawanej sprawie nie sposób jest podzielić pogląd skarżącej, iż organ administracji nie wykonał orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Decyzją bowiem z dnia [...] Starosta [...] umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie pozwolenia na budowę udzielonego I. i S. M., a Wojewoda [...] rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy w dniu 25 stycznia 2006 roku. Na uwagę zasługuje ponadto fakt, iż decyzje organów administracyjnych zapadły z poszanowaniem przepisów art. 35 kpa, określających terminy załatwienia spraw przez organy administracji publicznej. Skarżąca podniosła zarzut, iż Starosta [...], jak i Wojewoda [...] nie zastosowali się do wytycznych zawartych w wyroku z dnia 1 lutego 2005 roku i umorzyli postępowanie administracyjne w przedmiocie pozwolenia na budowę. Zarzut odstąpienia przez organ administracji publicznej w wydanej decyzji od wiążącej oceny prawnej Sądu zawartej w wyroku nie może przynieść jednak oczekiwanego rezultatu w postaci uznania skargi za usprawiedliwioną. Skarga, o której mowa w art. 154 p.p.s.a., jak już wskazano wcześniej, dotyczyć może bowiem wyłącznie sytuacji, gdy niewykonanie wyroku sądowego przybiera postać niewykonania czynności w przewidzianej prawem formie, nie zaś nieprawidłowego wykonania orzeczenia. W tym miejscu warto zauważyć, iż skargę M.J. na decyzję Wojewody .[...] z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wyrokiem z dnia 13 września 2006 roku o sygn. akt II SA/Łd 199/06. Oddalenie skargi oznacza, iż Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa. Zgodnie bowiem z treścią art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. decyzja podlega uchyleniu w całości lub w części, jeżeli sąd stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd doszedł zatem do przekonania, że zaskarżona decyzja w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę odpowiada prawu, a M. J. nie złożyła skargi kasacyjnej od powyższego orzeczenia. Ponadto wypada zaznaczyć, iż jak przyjmuje się powszechnie w orzecznictwie, nie ulega wątpliwości, że podjęcie decyzji o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego jest również formą rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 kwietnia 2004 roku o sygn. akt II SA/Łd 116/04). Skoro zatem, mając na uwadze stan faktyczny i prawny, decyzja Starosty [...] z dnia [...] oraz decyzja Wojewody[...] z dnia [...] mogą być uznane za rozstrzygnięcia wydane w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 1 lutego 2005 roku, to na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.