II SA/Łd 1020/09

Dnia 12 maja 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku B. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi B. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie istniejącego budynku mieszkalnego p o s t a n a w i a: oddalić wniosek. W dniu 2 grudnia 2009 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga B. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], znak: [...], w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie istniejącego budynku mieszkalnego. Powyższą decyzję doręczono skarżącej w dniu 28 lipca 2009 roku w trybie doręczenia zastępczego, przewidzianego przepisem art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku Nr 98, poz 1071 ze zm.) Razem ze skargą B. M. wpłynął do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, w którym skarżąca podniosła, że wskazana na wstępie decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. nie została jej doręczona z winy Poczty Polskiej. Zarządzeniem z dnia 12 stycznia 2010 roku skarżąca została wezwana do wskazania przyczyny uchybienia terminu, wskazania daty jej ustania oraz uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie B. M. wyjaśniła, że nie została jej doręczona zaskarżona decyzja, jak również nie zostawiono u niej żadnego awiza. Ponadto skarżąca wyjaśniła, że w okresie od dnia 1 maja 2009 roku do dnia 31 października 2009 roku przebywała w miejscowości Z., o czym poinformowała organy nadzoru budowlanego obu instancji. O fakcie wydania zaskarżonej decyzji dowiedziała się zaś w dniu 22 października 2009 roku od pracownika [...] Wojewódzkiego Nadzoru Budowlanego w Ł.. Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 7 kwietnia 2010 roku B. M. oświadczyła, że nieruchomość w miejscowości Z., na której przebywała we wskazanym wyżej okresie, nie jest ogrodzona, a skrzynka pocztowa znajduje się na furtce. Podniosła, że w miesiącu lipcu 2009 roku nie otrzymała żadnego awiza. Ponadto w domu przebywała matka skarżącej, której nie doręczono przedmiotowej przesyłki ani jej awizacji. Podnosi, że z inną korespondencją kierowaną do niej na ten adres nie było problemu. Skarżąca wskazała, że nie pamięta dokładnie kiedy otrzymała pismo organu z dnia 22 września 2009 roku, informujące o zaskarżonej decyzji, lecz było to przed październikiem 2009 roku, natomiast zaskarżoną decyzję otrzymała pod koniec września 2009 roku, po interwencji telefonicznej. Pismem z dnia 21 kwietnia 2010 roku Poczta Polska S.A. Centrum Poczty Oddział Rejonowy w S. poinformowała, że zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, dotyczące sposobu doręczenia przesyłki poleconej nr 120780003, zawierającej zaskarżoną decyzję, nadanej w dniu 9 lipca 2009 roku przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł.. W trakcie tegoż postępowania ustalono, że w dniu 14 lipca 2009 roku listonosz, ze względu na brak możliwości dostania się na posesję, położoną w miejscowości Z. 14, pozostawił awizo, dotyczące w/w przesyłki, w furtce przy zawiasie, bowiem w tym czasie nie było skrzynki oddawczej na ogrodzeniu, składając awizowaną przesyłkę w urzędzie pocztowym. Podobnie powtórne awizo zostało umieszczone w furtce wskazanej posesji w dniu 21 lipca 2009 roku. przesyłkę zwrócono do nadawcy w dniu 29 lipca 2009 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie B. M. w dniu 23 października 2009 roku nadała w Urzędzie Pocztowym pismo z żądaniem "wznowienia" sprawy, dotyczącej budynku mieszkalnego znajdującego się na nieruchomości położonej w miejscowości Z. 14. Następnie w skutek wezwania jej przez organ drugiej instancji do sprecyzowania powyższego pisma skarżąca pismem z dnia 14 listopada 2009 roku wyjaśniła, iż jest to skarga na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], znak: [...], w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie istniejącego budynku mieszkalnego, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Zaskarżoną decyzję doręczono B. M. w dniu 28 lipca 2009 roku w trybie doręczenia zastępczego, przewidzianego przepisem art. 44 K.p.a. Zatem termin do złożenia skargi do sądu administracyjnego upływał z dniem 27 sierpnia 2009 roku. Wobec tego bezspornym jest, że skarga B. M. została złożona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia, przewidzianego art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. Stosownie do treści art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Zatem warunkami koniecznymi do przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej są zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy wnioskodawcy w uchybieniu terminu. W przedmiotowej sprawie w pierwszej kolejności należy ustalić czy skarżąca zachowała siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Jako przyczynę wniesienia skargi po terminie B. M. wskazała fakt niedoręczenia jej przez pocztę zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji kluczowe znaczenie dla powyższej okoliczności ma data, w której skarżąca zorientowała się o fakcie wydania zaskarżonej decyzji, a konkretnie o tym, że uchybiła terminowi do jej wniesienia. B. M., zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i na rozprawie przeprowadzonej w dniu 7 kwietnia 2010 roku nie wyjaśnia precyzyjnie, kiedy powzięła informację o tym, że została wydana zaskarżona decyzja, a w konsekwencji nie wskazuje dnia kiedy zorientowała się o tym, że uchybiła terminowi przewidzianemu do jej zaskarżenia. Co prawda wskazała, że pismo informujące ją o fakcie wydania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. zaskarżonej decyzji otrzymała przez październikiem 2009 roku, jednakże we wskazanym piśmie organ nie informował skarżącej o możliwości zaskarżenia tejże decyzji. Bezspornie informacja ta została przekazana skarżącej w dniu 20 października 2009 roku, kiedy to B. M. doręczono kopię przedmiotowej decyzji, zawierająca pouczenie o sposobie i terminie jej zaskarżenia. Zatem zawarty w skardze wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia nadany w urzędzie pocztowym w dniu 23 października 2009 roku należy uznać za złożony z zachowaniem 7 dniowego terminu przewidzianego art. 87 § 1 p.p.s.a. Wobec powyższego w dalszej kolejności należy zbadać czy skarżąca w sposób przekonujący uprawdopodobniła, iż uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. Ustawodawca nie zdefiniował bliżej pojęcia braku winy – w orzecznictwie sądowym, przyjmuje się, że o braku winy można mówić wówczas, gdy pomimo podjęcia działań ze starannością, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o własne interesy, strona nie była w stanie dokonać czynności procesowej w terminie z przyczyn od siebie niezależnych. Przeszkodą w zachowaniu terminu może być zdarzenie nagłe, nieprzewidywalne przez stronę. Dyspozycja art. 44 § 1 pkt 1 K.p.a. znajduje zastosowanie w przypadku niemożności dokonania doręczenia do rąk własnych adresata bądź w przypadku nieobecności adresata, gdy pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zgodnie z powołanym przepisem poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata ( art. 44 § 2 K.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 K.p.a.). Należy ponadto wskazać, że prawidłowo dokonane doręczenie zastępcze jest równoważne w skutkach z doręczeniem, gdzie dokument doręczany rzeczywiście trafia do rąk adresata tak, aby ten mógł się z nim zapoznać. Doręczenie zastępcze jest domniemaniem, które można obalić jedynie w razie nie zachowania wszystkich warunków takiego doręczenia wymaganych treścią art. 44 K.p.a. Z akt sprawy wynika, że pracownik Poczty Polskiej próbował doręczyć pismo pod adresem wskazanym przez skarżącą jako adres do korespondencji. Z adnotacji umieszczonych na kwestionowanej przesyłce oraz treści pisma Poczty Polskiej z dnia 21 kwietnia 2010 roku wiadomo, że awizo, dotyczące przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję, pozostawiano w furtce przy zawiasie, na posesji adresatki dwukrotnie – w dniach 14 i 21 lipca 2009 roku – z jednoczesnym wskazaniem miejsca odbioru przesyłki. W obliczu powyższego uznać zatem należy, że w analizowanym przypadku doręczenie zastępcze wyczerpało wymogi z art. 44 K.p.a., a przesyłkę można uznać za doręczoną z dniem 28 lipca 2009 roku. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż skarżąca nie zdołała obalić domniemania dokonania doręczenia zastępczego, również procedura reklamacyjna nie wykazała nieprawidłowości w tym zakresie. Powyższe stwierdzenie ma zasadnicze znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, bowiem do skutecznego jego wniesienia konieczne było uprawdopodobnienie braku winy skarżącej w niezachowaniu tego terminu. Skarżąca nie wskazała żadnej okoliczności (poza nieskuteczną próbą obalenia domniemania doręczenia w sposób zastępczy), która mogłaby przemawiać za przywróceniem terminu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. m.o