II SA/Łd 1025/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Protokolant Referendarz sądowy Agnieszka Grosińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2008 roku sprawy ze skargi A. i Z. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] ([...]) w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Prezydent Miasta Ł. – działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7.lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. nr 156 z 2006 roku, poz. 1118 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14.czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. nr 98 z 2000 roku, poz. 1071 ze zm., cytowanej dalej jako k.p.a.) - zatwierdził projekt budowlany i udzielił D. K.-F. i Z.F. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego i budowę wewnętrznej instalacji elektrycznej, wodno– kanalizacyjne, centralnego ogrzewania na działce nr [...], położonej w Łodzi przy ul. [...]. Powyższa decyzja została wydana w następstwie rozpatrzenia wniosku D.K.-F. i Z.F. z dnia 26.kwietnia 2007 roku o pozwolenie na wykonania opisanej wyżej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł m. in., iż inwestorzy załączyli do wniosku wymagany projekt budowlany, decyzję o warunkach zabudowy i oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Uznał ponadto, że planowana rozbudowa nie narusza przepisów budowlanych, bowiem inwestorzy posiadają zgodę Prezydenta Miasta Ł. na odstępstwo od przepisów, wyrażoną w postanowieniu z dnia [...], Nr [...]. Zdaniem organu I instancji, z planu zagospodarowania działki oraz z opinii projektanta wynika, iż projektowana dobudowa garażu w granicy z sąsiednią nieruchomością A. i Z. W. na całej swej długości nie narusza przepisu określonego w § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Z analizy projektu budowlanego, zatwierdzonego wcześniejszą decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...], dotyczącego budynku mieszkalnego na nieruchomości przy ul. A, należącej do A. i Z. W. wynika bowiem, że warunki naturalnego oświetlenia pomieszczeń zostaną spełnione. Od powyższej decyzji organu I instancji odwołali się A. i Z. W., wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i odmówienie wydania pozwolenia na wnioskowaną rozbudowę oraz o uchylenie postanowienia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...], udzielającego zgody na odstępstwo od wskazanego w nim przepisu prawa. W ocenie odwołujących, decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. i art. 81 k.p.a., poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału w tym postępowaniu; art. 84 § 1 k.p.a., wskutek niepowołania przez organ I instancji biegłego; art. 85 § 1 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie oględzin działki skarżących; art. 89 § 2 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej, w przypadku gdy jej przeprowadzenie było obowiązkowe. Zdaniem A. i Z. W. powyższe uchybienia miały wpływ na naruszenie przepisu art. 75 § 1 k.p.a., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy oraz art. 7 k.p.a., obligującego organy do ustalenia prawdy obiektywnej. Ponadto odwołujący podnieśli, że nie dołączono do doręczonej im decyzji projektu budowlanego, co potwierdza naruszenie dyspozycji art. 107 k.p.a. Odnośnie zaskarżonego (na podstawie art. 142 k.p.a.) postanowienia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], strona odwołująca domagała się jego uchylenia, bowiem zostało wydane na podstawie przepisu § 12 ust 3 pkt 1 b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który to przepis nie obowiązuje od dnia 27.maja 2004 roku. W piśmie z dnia 9.sierpnia 2007 roku strona odwołująca, na podstawie art. 84 k.p.a. wniosła o dopuszczenia dowodu z opinii biegłego architekta na okoliczność, czy przy uwzględnieniu powierzchni działki wnioskodawców oraz wielkości istniejącej zabudowy możliwe jest dokonanie rozbudowy nieruchomości wnioskodawców w taki sposób, aby nie naruszała ogólnych reguł prawa budowlanego, a projektowane pomieszczenie gospodarcze nie graniczyło bezpośrednio z nieruchomością odwołujących. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Wojewoda [...] – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 35 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4 ustawy Prawo budowlane – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż z opinii projektanta z dnia 21.listopada 2006 roku, dotyczącej lokalizacji projektowanej dobudowy pomieszczenia garażu w granicy działki do istniejącego dwukondygnacyjnego budynku mieszkalnego zlokalizowanego przy ul. A, wynika że przedmiotowa dobudowa garażu nie spowoduje zacienienia pomieszczeń przewidzianych na stały pobyt ludzi w budynku skarżących. Do opinii projektant dołączył załącznik, z którego wynika, iż projektowany budynek garażowy pozostaje bez wpływu na oświetlenie naturalne pomieszczeń w budynku na sąsiedniej działce. Słusznie więc – w ocenie organu odwoławczego - organ I instancji dopuścił tę opinię na podstawie art. 75 k.p.a., jako dowód w sprawie. Tym samym zaś niezasadny jest zarzut, że organ administracji I instancji dokonał tej oceny samodzielnie, nie posiadając w tym zakresie wiadomości specjalnych. Ponadto szczegółowa analiza projektu budowlanego budynku wzniesionego przez odwołujących na sąsiedniej działce, potwierdza wspomnianą opinię projektanta (cień wybudowanego garażu nie będzie obejmować okien umiejscowionych w ścianie tego budynku od strony południowej, ponadto jedyne pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi, posiadające okno w ścianie południowej – gabinet – posiada również okno w ścianie prostopadłej do granicy, zapewniające jego dodatkowe doświetlenie). W ocenie Wojewody [...] nietrafny jest również zarzut odwołujących, dotyczący naruszenia przez organ I instancji zasady prawdy obiektywnej, wynikającej z art. 7 k.p.a., poprzez niepowołanie przez ten organ opinii biegłego w kwestii, czy rozbudowa budynku mieszkalnego nie wpłynie ujemnie na warunki zdrowotne - sanitarne oraz czy ilość dostarczanego światła dziennego do budynku usytuowanego na sąsiedniej działce będzie zgodna z przepisami. Pracownicy organu administracji architektoniczno - budowlanej posiadają bowiem prawo i obowiązek sprawdzenia, czy rozwiązania projektowe obiektu, o którego pozwolenie na budowę wystąpił inwestor, są zgodne z przepisami, w tym warunkami techniczno-budowlanymi z uwzględnieniem uzasadnionego interesu osób trzecich. Zatem mogą samodzielnie dokonywać takich ustaleń. Stwierdzenie organu I instancji, iż warunki naturalnego oświetlenia zostały spełnione – w ocenie Wojewody [...] - jest prawdziwe i znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym. Odnosząc się z kolei do wniosku strony odwołującej skierowanego do organu odwoławczego o dopuszczenie na podstawie art. 84 k.p.a dowodu z opinii biegłego architekta na okoliczność innego umiejscowienia projektowanego garażu na przedmiotowej działce, które nie graniczyłoby bezpośrednio z nieruchomością odwołujących się, organ odwoławczy stwierdził, iż w/w przepis dopuszcza zwrócenie się organu administracji publicznej do biegłego o wydanie opinii, ale tylko w sytuacji, gdy o konieczności uzyskania takiej opinii jest przekonany organ, bowiem dotyczy to wiadomości specjalnych. W ocenie organu odwoławczego w sprawie niniejszej powyższa okoliczność nie zachodzi. Ponadto, zdaniem organu, niedopuszczalna jest tego rodzaju ingerencja sąsiadów w zamierzenie budowlane inwestorów. W ocenie organu odwoławczego zasadna jest konkluzja Prezydenta Miasta Ł., iż planowana rozbudowa nie narusza przepisów budowlanych, bowiem inwestor posiada zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, wyrażoną w postanowieniu z dnia [...], Nr [...]. Co prawda organ ten przywołał przepis § 12 ust 3 pkt 1 b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12. kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który został rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 roku zmieniony, jednakże nie na tyle, aby jego treść uległa takiej zmianie, iżby można było mówić o nowym przepisie. Zaistniała zmiana przepisu § 12 ust 3 pkt 1 b dotyczy jego numeracji (z ust. 3 na ust. 1 z pkt 1 b na pkt 2), nie zaś jego treści. Nadto organ odwoławczy wskazał, iż w/w postanowienie zostało wydane na podstawie art. 9 ust 2 Prawa budowlanego i art. 123 k.p.a. Zaskarżony przepis nie stanowił więc podstawy orzekania. W takiej sytuacji, żądanie strony odwołującej jego uchylenia, jako że zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa jest pozbawione podstaw prawnych. Chybiony jest również - w ocenie organu odwoławczego - zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 85 k.p.a. stanowiącego, iż organ administracji publicznej może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny. Organowi orzekającemu pozostawiona jest swoboda oceny potrzeby przeprowadzenia oględzin, zatem nie można stanowczo twierdzić o naruszeniu w/w przepisu. Nadto w postępowaniu poprzedzającym rozpoczęcie robót ustawodawca nie przewidział takiego obowiązku dla organów administracji architektoniczno-budowlanej. Również pozbawiony zasadności jest zarzut naruszenia art. 89 k.p.a. z powodu nieprzeprowadzenia przez organ I instancji rozprawy administracyjnej. Przepisy ustawy Prawo budowlane nie nakazują organowi administracji architektoniczne - budowlanej przeprowadzenia rozprawy w ramach postępowania, poprzedzającego wydanie decyzji pozwolenia na budowę. W ocenie Wojewody [...] niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 107 k.p.a., na skutek niedostarczenia stronom zaskarżonej decyzji wraz z egzemplarzem projektu budowlanego. Zgodnie bowiem z przepisem § 6 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3.lipca 2003 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133) projekt budowlany sporządza się w 4 egz. z przeznaczeniem: 1 egz. do archiwum właściwego organu nadzoru budowlanego, 1 egz. dla organu wydającego pozwolenie na budowę, 2 egz. dla inwestora. Zgodnie z powyższym przepisem żaden ze złożonych egzemplarzy projektu nie jest przeznaczony dla pozostałych stron, nie będących inwestorem. W świetle powyższych ustaleń organ odwoławczy uznał, iż brak było podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji. Na w/w decyzję Wojewody [...] w dniu 26.października 2007 roku wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarga A. i Z. W., stanowiąca powtórzenie argumentacji i zarzutów, zawartych w odwołaniu. Wskazując, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 7, 10 § 1, 84 § 1, 85 § 1 k.p.a. w zw. z art. 74 § 1, 89 § 2 k.p.a., wnieśli o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, odwołując się do uzasadnienia stanowiska, zawartego w motywach zaskarżonej decyzji. Prawomocnym postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 30.listopada 2007 roku oddalono wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 5.marca 2008 roku pełnomocnik skarżących podniósł dodatkowo, iż w postępowaniu administracyjnym powinien zostać dopuszczony dowód z opinii biegłego na okoliczność "czy interesy skarżących nie zostały naruszone". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.) . Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżone orzeczenie naruszało przepisy prawa materialnego lub też przepisy procedury administracyjnej w stopniu określonym w cytowanym przepisie. W pierwszej kolejności podnieść wypada, iż kwestie dotyczące postępowania poprzedzającego rozpoczęcie robót budowlanych zostały uregulowane w art. 28 i nast. ustawy Prawo budowlane. Przepisy te szczegółowo określają obowiązki i uprawnienia uczestników postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Wynika z nich, iż roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja taka jest wydawana na wniosek inwestora, do którego winny zostać załączone m.in. projekt budowlany wraz z opiniami wymaganymi przez przepisy szczególne, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania gruntem na cele budowlane, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, jeżeli jest wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane). Przy czym zgodnie z treścią art. 34 ust. 1 powołanej ustawy, projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Po złożeniu wszystkich wymaganych dokumentów organ prowadzący postępowanie przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza zgodność projektu budowlanego m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu oraz z przepisami techniczno – budowlanymi. W świetle powołanych przepisów prawa należy wywieść, iż rozpoczęcie prac budowlanych poprzedzone jest szczegółowym postępowaniem, podczas którego organy architektoniczno – budowlane są zobowiązane do przestrzegania ogólnych reguł, rządzących postępowaniem administracyjnym (art. 6 i nast. k.p.a.). Przechodząc na grunt rozważań mających za przedmiot poszczególne zarzuty skargi, wskazać należy w szczególności, iż analiza materiałów sprawy nie wskazuje by w toku postępowania, zmierzającego do wydania zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na treść wydawanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć. Nie jest zatem zasadny zarzut naruszenia przez organy administracji przepisu art. 84 § 1 k.p.a., poprzez niepowołanie biegłego w sprawie pomimo, iż w ocenie skarżących, istniała taka potrzeba. Zauważyć bowiem wypada, iż stosownie do przywołanego przepisu, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. W świetle tak sformułowanej normy prawnej, nie budzi wątpliwości fakultatywny oraz uznaniowy charakter korzystania z dowodu z opinii biegłego, bowiem nie każdy stan faktyczny musi być ustalany w oparciu o takie dowody. Nadto, przedmiotem opinii biegłego są okoliczności, dotyczące stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, wobec tego nie jest dopuszczalne powołanie biegłego co do obowiązywania i stosowania oraz wykładni przepisów prawa. Poza tym ani zgodność projektu budowlanego z prawem, ani naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być uznane za zagadnienia wymagające wiadomości specjalnych. W konsekwencji stwierdzić należy, że nie ma żadnych podstaw do powołania w postępowaniu administracyjnym w sprawie o pozwolenie na budowę, dowodu z opinii biegłego, tym bardziej zaś w zakresie wyartykułowanego na rozprawie "potencjalnego zagrożenia interesów skarżących" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16.maja 2006 roku, sygn. akt II OSK 823/2005, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny LEX nr 236627). Niezasadny jest także zarzut naruszenia przez organy normy art. 85 § 1 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie oględzin działki skarżących. Podobnie bowiem jak w przypadku dowodu z opinii biegłego, przeprowadzenie dowodu z oględzin ma charakter fakultatywny. Przepis art. 85 § 1 nie zobowiązuje organu administracji publicznej do przeprowadzenia tego rodzaju dowodu. Działając zatem w granicach określonych zasadą prawdy obiektywnej, organ uprawniony jest do stwierdzenia, czy taka potrzeba występuje czy też nie. W rozpoznawanej sprawie, zgromadzony w nadesłanych do kontroli sądowej aktach administracyjnych, materiał dowodowy (dowody z dokumentów) pozwalał na należyte ustalenie stanu faktycznego, niezbędnego do załatwienia sprawy, bez potrzeby przeprowadzania oględzin. W szczególności, sposób zagospodarowania nieruchomości skarżących oraz doświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w należącym do nich budynku mieszkalnym, wynika z projektu zagospodarowania działki inwestorów, złożonego przezeń wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę oraz z analizy rysunków, stanowiących element zatwierdzonego projektu budowlanego budynku skarżących. Żaden z przywołanych dowodów nie był kwestionowany przez stroną skarżącą, zaś teza o zacienieniu ich budynku projektowaną inwestycją, sama w sobie nie uzasadnia żądania przeprowadzenia dowodu z oględzin. W ocenie skarżących, organy administracji naruszyły także przepis art. 89 § 2 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy. Również ten zarzut nie może być uznany za trafny. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 89 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany przeprowadzić rozprawę w kilku sytuacjach. Będzie tak w przypadku, gdy przyspieszy to lub uprości postępowanie, zapewni osiągnięcie celu wychowawczego, zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron bądź potrzeba wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków biegłych w drodze oględzin lub też wymaga tego przepis prawa. Oznacza to, że do organu należy ocena wystąpienia przesłanki, uzasadniającej przeprowadzenie rozprawy poza wypadkami, gdy jej przeprowadzenia wymagają przepisy prawa. W przedmiotowej sprawie, stosowane przepisy prawa obowiązującego, nie obligowały organu do przeprowadzenia rozprawy. W sytuacji zaś, gdy organy obu instancji takiej potrzeby nie dostrzegły, a brak jest podstaw by za potrzebę tę uznać podnoszoną w skardze możliwość "składania wyjaśnień przez strony", nie można przyjąć by organy dopuściły się uchybienia procesowego, mającego wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy. Strony miały bowiem możliwość składania wyjaśnień i wniosków na każdym etapie postępowania, trudno zaś przyjąć celowość wyznaczania rozprawy po to wyłącznie, by strony mogły wyrazić swoje stanowisko. W tym kontekście wskazać należy również, iż nie może być uznany za skuteczny zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. w związku z niepowiadomieniem stron o zakończeniu postępowania dowodowego. Jakkolwiek bowiem faktem jest, iż stosowane zawiadomienie nie zostało skierowane do stron postępowania przez organy obu instancji, tym niemniej Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd, wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.maja 2006r., w sprawie o sygn.akt II OSK 831/05 (ONSAiWSA 2006/6/157), iż zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 K.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. W rozpoznawanej sprawie natomiast skarżący nie wykazali, by brak zawiadomienia o zakończeniu postępowania dowodowego uniemożliwił im dokonanie określonych czynności w postępowaniu (w szczególności zgłoszenia wniosków dowodowych, te bowiem zostały rozważone przez organ i należycie rozstrzygnięte), brak jest zatem podstaw do konkluzji, iż naruszone zostało ich prawo do czynnego udziału w postępowaniu. Niezasadny jest również, podnoszony w toku postępowania administracyjnego oraz powtórzony w skardze zarzut, iż postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...] (udzielające zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych) zostało wydane na podstawie przepisu, który nie obowiązywał w chwili jego wydania. Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela bowiem stanowisko organu administracji, iż przywołany przez skarżącego przepis art. 12 ust. 3 pkt 1b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie był podstawą prawną zaskarżonego orzeczenia. Podstawę taką stanowił bowiem przepis art. 9 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, umocowujący właściwy organ, po uzyskaniu stosownego upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, do udzielenia bądź odmowy zgody na odstępstwo od warunków technicznych. Skoro zatem wskazany przez skarżącego przepis art. 12 ust. 3 pkt 1b cyt. rozporządzenia, nie był podstawą do wydania postanowienia, to nie można za zasadny uznać zarzutu, iż zostało ono wydane bez podstawy prawnej. Z akt administracyjnych jednoznacznie wynika, iż pismem z dnia 18.maja 2006 roku Minister Budownictwa, odpowiadając na wniosek Prezydenta Miasta Ł. z dnia 8.maja 2006 roku, na podstawie art. 9 Prawa budowlanego upoważnił Prezydenta Miasta Łodzi do wyrażenia zgody, w drodze postanowienia, na odstępstwo od przepisów § 12 ust 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w celu umożliwienia wykonania w projektowanej rozbudowie budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr ewid. [...], ściany bez otworów okiennych i drzwiowych, bezpośrednio przy granicy działki sąsiedniej nr ewid. [...], pod warunkiem poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. W oparciu o powyższe upoważnienie Prezydent Miasta Ł. postanowieniem z dnia [...], wydanym na podstawie art. 9 ust 2 ustawy Prawo budowlane, wyraził zgodę na wspomniane odstępstwo. Faktem jest, iż w postanowieniu tym błędnie wskazano przepis rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w zakresie którego udzielono zgody na wnioskowane odstępstwo. Nie ulega wszakże wątpliwości, iż treść § 12 ust. 1 pkt 2 (obowiązująca w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia) jest zbieżna z treścią § 12 ust. 3 pkt 1b (zawierającego regulację analogiczną, obowiązującą przed jego nowelizacją, dokonaną rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 2.kwietnia 2004r., zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. nr 109, poz. 1156/). Zatem uchybienie to, choć dowodzące braku należytej staranności przy opracowywaniu kontestowanego orzeczenia, pozostawało bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Jak się bowiem powszechnie przyjmuje w judykaturze błędne powołanie podstawy prawnej w akcie administracyjnym nie prowadzi automatycznie do jego uchylenia, jeżeli podstawa taka istnieje (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26.stycznia 2001 roku, sygn. akt I SA 1425/1999, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny LEX nr 54161). Podkreślić również należy, iż postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], wyrażające zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych wydane zostało w toku wcześniejszego postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę (wszczętego na skutek wniosku D. K. - F. i Z. F. z dnia 24.lipca 2006 roku), umorzonego postanowieniem Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...] wobec wniosku inwestorów o jego umorzenie. Jednakże, w ocenie Sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, zachowuje ono ważność również w ponownym postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, bowiem nie zostało "skonsumowane" zatwierdzeniem sporządzonego na jego podstawie projektu budowlanego i udzieleniem pozwolenia na budowę. Podyktowane jest to przede wszystkim względami ekonomiki procesowej oraz okolicznością, iż postanowienie takie – w myśl uregulowań zawartych w art. 9 ustawy Prawo budowlane - powinno być wydane przed wydaniem pozwolenia na budowę, co miało niewątpliwie miejsce w niniejszej sprawie. Podzielić należy również stanowisko organu, iż stronom postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę, innym niż inwestor nie doręcza się zatwierdzonego projektu budowlanego. Przepis art. 32 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane obliguje inwestora do złożenia 4 egzemplarzy projektu budowlanego, których przeznaczenie określone zostało w § 6 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3.lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. nr 120, poz. 1133). Oznacza to, iż projekt budowlany z racji swego szczególnego charakteru nie stanowi załącznika, podlegającego doręczeniu stronom postępowania, innym niż inwestor. W świetle przedstawionych rozważań wskazać należy, iż w przedmiotowej sprawie prawidłowo zostały wyjaśnione wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy. Ze względu na złożenie przez inwestora wszystkich wymaganych dokumentów oraz uzgodnień, które spełniają wymogi określone w art. 35 ust 1 oraz w art. 32 ust 4 ustawy Prawo budowlane, organ administracji architektoniczno – budowlanej, działając w oparciu o treść art. 35 ust 4 cyt. ustawy, nie mógł odmówić wydania decyzji pozwolenia na rozbudowę budynku. Tym samym organy administracji, prowadząc postępowanie, nie naruszyły wskazanych przez skarżącego przepisów. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi, uznając iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. A.K.