II SA/Łd 1032/18

Dnia 22 stycznia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędziowie Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski, Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.), , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2019 roku sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia oddala skargę. a.bł. II SA/Łd 1032/18 UZADADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia nr [...] udzielonego przedsiębiorcy PPHU "A" A. K. na prowadzenie na terenie Miasta Ł. działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. powołując się na treść art. 7 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 i 2 art. 9 ust. 1aa art. 9 ust. 1b ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2017 r., poz. 1289), zwanej dalej: "ustawa o czystości", podkreśliło, że decyzją Prezydenta Miasta Ł. (zezwolenie nr [...]) z dnia [...] r. przedsiębiorca uzyskał zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Zgodnie z pkt 2 zezwolenia podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych był obowiązany dostarczać nieczystości ciekłe do stacji zlewnych położonych na terenie Miasta Ł., których obecnym eksploatatorem jest B Spółka z o.o. Z materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji wywiedziono, że przedsiębiorca PPHU "A" A. K. przekazywał w roku 2017 nieczystości ciekłe pochodzące z opróżniania zbiorników bezodpływowych do stacji zlewnych położonych poza Miastem Ł. - co wynika ze składanych Prezydentowi Miasta Ł. kwartalnych sprawozdań podmiotu prowadzącego działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Wobec powyższego w dniu 13 listopada 2017 r. skierowano do strony pismo informujące o obowiązku stosowania się do zapisów określonych w pkt. 2 zezwolenia. W dniu 19 grudnia 2017 r. do Urzędu Miasta Ł. trafiło pismo, w którym przedsiębiorca potwierdził, że nieczystości ciekłe z terenu Miasta Ł. przekazuje do stacji zlewnej w B.. Następnie, zgodnie art. 9 ust. 2 ustawy o czystości, w dniu 27 grudnia 2017 r. organ wezwał firmę PPHU "A" A. K. do zaniechania naruszania warunku zapisanego w pkt. 2 zezwolenia. Organ wskazał, że przedsiębiorca przekazywał nieczystości ciekłe pochodzące z opróżniania zbiorników bezodpływowych do stacji zlewnych położonych poza Miastem Ł. - co wynika ze złożonego Prezydentowi Miasta Ł. sprawozdania podmiotu prowadzącego działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych za I kwartał 2018 r. W dniu 15 maja 2018 r. do firmy "PPHU "A" A. K. wysłane zostało zawiadomienie o wszczęciu przez Prezydenta Miasta Ł. postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia zezwolenia za niedopełnienie obowiązku wynikającego z zapisów zawartych w pkt. 2 zezwolenia. Przedsiębiorca w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia nie odniósł się do toczonego postępowania, wobec czego organ zastosował przewidziane przepisami sankcje. W ocenie Kolegium zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na wydanie merytorycznej decyzji w sprawie. Dokumenty potwierdzające stwierdzone naruszenia, wezwania do wyjaśnienia zaistniałej sytuacji znajdują się w aktach sprawy i brak jest podstaw, aby kwestionować wynikające z nich fakty. Organ dopełnił także wymogu wynikającego z art. 9 ust. 2 ustawy o czystości, stanowiącego, że jeżeli przedsiębiorca, który uzyskał zezwolenie, nie wypełnia określonych w nim warunków, organ, który wydał zezwolenie, wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszenia tych warunków. Nadto w aktach administracyjnych sprawy zgromadzona jest korespondencja między organem I instancji, a odwołującym się, z której wynika, że organ zawiadamiał stronę o dostrzeżonych nieprawidłowościach i wzywał do ustosunkowania się do tych zarzutów, na co skarżący odpowiedział, że "ścieki bytowe przekazywane są do stacji zlewnej w B. ze względów ekonomicznych oraz z uwagi na fakt, iż ta wyraziła na to zgodę." W ocenie organu odwoławczego prawidłowo zatem ustalił organ, że skarżący nie wypełniał warunków zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych od właścicieli nieruchomości z terenu miasta, wynikających z decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r w szczególności pkt 2, który to nakazywał dostarczanie nieczystości ciekłych do zlewni położonych na terenie Miasta Ł.. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Kolegium, organ I instancji dołożył wszelkiej staranności, aby zebrać materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, i na tej podstawie dokonał ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia. Przeprowadził analizę zebranego materiału czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kolegium stwierdziło, że - wbrew zarzutom podniesionym w odwołaniu - w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 9 ust 2 , art. 8 ust 2a i art. 7 ust 3a ustawy o czystości w powiązaniu z art. 22 Konstytucji RP. Na decyzję organu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. A. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając: 1) podjęcie decyzji z istotnym naruszeniem prawa, a zwłaszcza art. 9 ust. 2 ustawy o czystości obligującym do zważenia przez organ działań przedsiębiorcy po wezwaniu do zaniechania naruszania warunków wykonywania działalności, co w okolicznościach przedmiotowego postępowania nie zostało dostatecznie wypełnione przez organ I instancji, zaś organ II nie usunął w ramach postępowania odwoławczego niniejszej wadliwości, mimo dyspozycji art. 136 K.p.a.; 2) naruszenie przepisów kompetencyjnych wynikające z art. 7 ust. 3a ustawy o czystości w zakresie określenia obowiązków dotyczących przedsiębiorców mocą uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] czerwca 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego nr 211 poz. 1728); uchwała ta bowiem w części dotyczącej miejsc przekazywania nieczystości ciekłych narusza wskazany w § 1 pkt 3) rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie szczegółowego sposobu określania wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych z dnia 14 marca 2012 r. (Dz.U. z 2012 r. poz. 299) nakaz uregulowania miejsc przekazywania nieczystości ciekłych w sposób precyzyjny, zrozumiały, niedyskryminujący, nieograniczający konkurencji oraz nieutrudniający dostępu do rynku przedsiębiorców świadczących usługi w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych oraz zapewniający należytą ochronę zdrowia i życia ludzi oraz środowiska, dodatkowo w warunkach naruszenia art. 9 ust. 1aa i art. 8 ust. 2a ustawy o czystości oraz w związku z naruszeniem art. 22 Konstytucji RP. Mając na względzie powyższe zarzuty, wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy o czystości jeżeli przedsiębiorca, który uzyskał zezwolenie, nie wypełnia określonych w nim warunków, organ, który wydał zezwolenie, wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszania tych warunków. Jeżeli przedsiębiorca mimo wezwania nadal narusza te warunki, organ cofa, w drodze decyzji, zezwolenie bez odszkodowania. Jak wynika z akt sprawy - skarżąca otrzymała zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych w dniu [...] r. Zgodnie z pkt 2 tego zezwolenia obowiązana była dostarczać nieczystości ciekłe do stacji zlewnych położonych na terenie Miasta Ł., których obecnym eksploatatorem jest B Spółka z o.o. Ze składanych Prezydentowi Miasta Ł. kwartalnych sprawozdań podmiotu prowadzącego działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, wynika, że w roku 2017 skarżąca dostarczała nieczystości ciekłe pochodzące z opróżniania zbiorników bezodpływowych do stacji zlewnej w B., tj. położonej poza Miastem Ł.. Wobec powyższego w dniu 13 listopada 2017 r. organ skierował do strony pismo informujące o obowiązku stosowania się do zapisów określonych w pkt. 2 zezwolenia. Pismem z dnia 19 grudnia 2017 r. skarżąca potwierdziła, że nieczystości ciekłe z terenu Miasta Ł. przekazuje do stacji zlewnej w B.. W konsekwencji, pismem z dnia 27 grudnia 2017 r. organ wezwał skarżącą do zaniechania naruszania warunku wynikającego z pkt. 2 zezwolenia. Skarżąca nie zastosowała się do tego wezwania, co wynika ze złożonego Prezydentowi Miasta Ł. sprawozdania podmiotu prowadzącego działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych za I kwartał 2018 r. W tej sytuacji, zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy o czystości organ miał podstawę do cofnięcia zezwolenie bez odszkodowania. Nie doszło zatem do naruszenia tego przepisu. W pkt. 2 skargi skarżąca w istocie kwestionuje unormowanie zawarte w pkt. 2 zezwolenia, podnosząc, że jest ono niezgodne z wymienionymi w skardze aktami prawnymi. W tym kontekście należy zauważyć, że przedmiotowe zezwolenie ma moc decyzji ostatecznej, która nie została przez skarżącą zaskarżona w stosownym trybie i w stosownym czasie. W tej sytuacji zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 ust. 3a ustawy o czystości w zakresie określenia obowiązków dotyczących przedsiębiorców mocą uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] czerwca 2010 r. oraz naruszenia art. 9 ust.1aa i art 8 ust. 2a ustawy o czystości w związku z art. 22 Konstytucji RP – należy uznać za całkowicie bezpodstawne. Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za niezasadne, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U z 2017, poz. 1369) Sąd orzekł jak w sentencji. A. P.