II SA/Łd 1034/03

Dnia 16 września 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie WSA Krzysztof Szczygielski /spr./, p.o. Sędziego WSA Malgorzata Łuczyńska, Protokolant referendarz sądowy Ewa Alberciak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] sprawy ze skargi J. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] Nr [...]. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art.37k ust.1, art.23,art.6c ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. z 2003 r. Nr 58, poz.514/ oraz art.138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania J.J. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...] orzekającej o odmowie przyznania J.J. prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 7 kwietnia 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że J.J. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. po raz kolejny dnia 7 kwietnia 2003 r. uzyskując status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 8 kwietnia 2003 r. do 12 kwietnia 2003 r., to jest na okres skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego. W dniu [...] Pan J.J. wniósł o przyznanie świadczenia przedemerytalnego, twierdząc, iż spełnia warunki osoby bezrobotnej oraz warunki do nabycia zasiłku dla bezrobotnych. Wskazał ponadto, iż na dzień rozwiązania stosunku pracy trwającego ponad 6 miesięcy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, miał ukończone 55 lat i posiada staż emerytalny ponad 35 lat. Starosta [...] decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił J.J. prawa do świadczenia przedemerytalnego, argumentując spełnieniem przez stronę przesłanek określonych w art.25 ust.11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, uprawniających jedynie do nabycia zasiłku dla bezrobotnych na okres uzupełniający. W złożonym odwołaniu strona wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji, podnosząc że powołana w uzasadnieniu uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2000 r. (sygn. akt OPS 9/00) dotyczy tylko zasiłków dla bezrobotnych. Wojewoda rozpatrując odwołanie uznał decyzję pierwszej instancji za zasadną. Stwierdził, że w dniu ponownej rejestracji J.J. spełniał wskazane w art.37k ust.1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu warunki dotyczące wieku, okresu upoważniającego do zasiłku oraz przyczyn rozwiązania stosunku pracy. Jednak nie został spełniony podstawowy warunek w postaci prawa do zasiłku. Akta sprawy wskazują, że strona na dzień rejestracji dokonanej w dniu 7 kwietnia 2003 r. nie spełniała wymogów określonych w art.23 ust.1 w/w ustawy. W myśl tego przepisu prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli: 1/ nie ma dla niego propozycji odpowiedniego zatrudnienia, skierowania do prac interwencyjnych, robót publicznych lub na utworzone dodatkowe miejsce pracy oraz 2/ w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni m. in : - był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacenia składki na Fundusz Pracy, - wykonywał pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia. Pan J.J. został zarejestrowany jako bezrobotny w dniu 23 lipca 2001 r. i wówczas uzyskał prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 31 lipca 2001 r. na okres 12 miesięcy. W czasie posiadanego prawa do zasiłku J.J. podejmował dwukrotnie zatrudnienie oraz inną pracę zarobkową, które powodowały utratę statusu bezrobotnego każdorazowo na okres krótszy niż 365 dni. W okresie od dnia 7 maja 2002 r. do 20 czerwca 2002 r., tj. przez 45 dni wykonywał pracę na podstawie umowy zlecenia, natomiast w okresie od 10 września 2002 r. do 31 marca 2003 r. /203 dni/ był zatrudniony w firmie A. w G. w pełnym wymiarze czasu pracy. Ostatniej rejestracji dokonał 7 kwietnia 2003 r. Zatem do okresu 365 dni przypadających na przestrzeni 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji /6.10.2001 - 6.04.2003 r./ zaliczyć można jedynie 248 dni. Tym samym strona nie spełnia warunków, o których mowa w art.23 powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. J.J. w dniu [...] zaskarżył decyzję Wojewody do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż w dniu rejestracji - 7 kwietnia 2003 r. spełniał wymogi niezbędne do otrzymania statusu osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku. Wobec powyższego nieprzyznanie mu zasiłku przedemerytalnego było bezzasadne. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, że prezentowane przez niego stanowisko znajduje potwierdzenie w treści uchwały składu 7 sędziów NSA w Warszawie , zgodnie z którą :"Bezrobotny, który w dniu posiadania prawa do zasiłku utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia po ponownej rejestracji uzyskuje wyłącznie prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku, stosownie do dyspozycji art.25 ust.11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna . Przede wszystkim wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1271 ) – sprawy , w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez dniem 1 stycznia 2004 r i postępowanie nie zostało zakończone , podlegają rozpoznaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153 poz. 1269 ) - sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Oznacza to , że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron, oraz procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Decyzja zaś lub postanowienie stosownie do art. 145 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270 ) podlega uchyleniu jeżeli sąd stwierdzi : a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania c/ inne naruszenie przepisów postępowania , jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził, iż doszło do naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514) w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji - świadczenie przedemerytalne przysługuje, osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, W przedmiotowej sprawie jest bezsporne, iż skarżący w dniu ponownej rejestracji to jest w dniu 7 kwietnia 2003 r spełniał warunki określone w cyt. art. 37k ust. 1 pkt. 2 dotyczące wieku, okresu uprawniającego do zasiłku oraz przyczyn rozwiązania stosunku pracy ( likwidacja stanowiska pracy ) po okresie zatrudnienia trwającym co najmniej 6 miesięcy. Sporna pozostaje jedynie okoliczność czy w świetle art. 37 k cyt. ustawy można było uznać, że skarżącemu przysługiwało w dacie rejestracji prawo do zasiłku. Zdaniem organu odwoławczego posiadane prawo do zasiłku na okres uzupełniający nie jest tożsame z prawem do zasiłku na nowy pełny okres zasiłkowy. Uzasadnienie tego stanowiska w decyzji organu odwoławczego jest niejasne. Organ wyjaśnia tę interpretację dopiero w odpowiedzi na skargę powołując się na stanowisko zawarte w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2000 r. OPS 9/00 (ONSA z 2001 r nr 1 poz. 5 ). W uchwale tej Sąd stwierdził, że : "Bezrobotny, który w okresie posiadania prawa do zasiłku utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, po ponownej (kolejnej) rejestracji uzyskuje wyłącznie prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku stosownie do dyspozycji art. 25 ust. 11 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128 ze zm.)". Uchwała ta dotyczyła więc innego stanu faktycznego i prawnego. Ani w tej uchwale, ani w jej uzasadnieniu nie został rozstrzygnięty problem dotyczący skarżącego. Powoływanie się zatem przez organ na uchwałę bez wskazania konkretnej treści z której organ wywodzi przedstawioną interpretację przepisu ustawy w celu oceny sytuacji prawnej i faktycznej skarżącej jest w tym wypadku niezasadne. Zdaniem Sądu w tym składzie - skarżący w dniu ponownej rejestracji to jest w dniu 7 kwietnia 2003 r. posiadał prawo do zasiłku wynikające z art. 25 ust. 11 cyt. ustawy zgodnie z którym - bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania dochodu w wysokości przekraczającej połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznie i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 7 dni od dnia ustania zatrudnienia, zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności lub osiągania dochodu przekraczającego połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznie, posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego oraz o okresy, o których mowa w ust. 8. Fakt, iż jest to prawo do zasiłku na czas skrócony nie ma w przypadku skarżącego znaczenia, gdyż w tej sprawie posiadanie prawa do zasiłku jest jedną z koniecznych przesłanek do uzyskania prawa do zasiłku przedemerytalnego, stanowi zatem źródło powstania innego prawa i samo jego zaistnienie powoduje spełnienie tej przesłanki. Należy przy tym zauważyć, iż ustawodawca w cytowanej ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu dokonuje rozróżnienia prawa do zasiłku na okres pełny i skrócony jedynie dla celów ustalenia okresów zasiłku dla bezrobotnych. Brak natomiast w ustawie takiego rozróżnienia w przypadku gdy prawo do zasiłku dla bezrobotnych jest źródłem powstania innego prawa. Skoro zatem w takim przypadku tego rozróżnienia nie ma, należy przyjąć, iż prawo do zasiłku wynikające z cyt. art. 25 ust. 11 ustawy stanowi spełnienie przesłanki wymaganej przepisem art. 37k ustawy. Podkreślić jednocześnie należy, iż przepisy ustawy określają sytuację prawną osób bezrobotnych. Z tych przepisów osoby te wywodzą swoje uprawnienia będąc często w trudnej sytuacji życiowej. Przepis prawa zatem winien być tak skonstruowany, aby bezrobotni mogli być świadomi swoich praw wynikających z ustawy. Nie można zastępować przepisu prawa, z którego bezrobotni wywodzą swoje uprawnienia - skomplikowaną interpretacją przepisów ustawy z powołaniem się na uchwałę NSA dotyczącą innego stanu faktycznego i prawnego. Natomiast w przypadku skarżącego należy wskazać na treść uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2002 r OPS 14/01 ONSA z 2002 r nr 4 poz. 133 w której stwierdzono iż : Osobie bezrobotnej, która w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy lub w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych spełniała warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego określone w art. 37j ust. 1 lub w art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm., w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r.), przysługuje na jej wniosek prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na podstawie art. 37l ust. 1 tej ustawy, mimo wygaśnięcia prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu okresu jego pobierania, jeżeli w dniu złożenia wniosku spełnia określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego. Sąd w tym składzie w pełni podziela pogląd wyżej wyrażony. Reasumując stwierdzić należy, iż skoro jest bezsporne, że w dniu ponownej rejestracji skarżący spełniał wszystkie warunki dotyczące, wieku okresu uprawniającego do zasiłku i przyczyn rozwiązania umowy o pracę, a jak wyżej wskazano należy również uznać, że spełniał warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i posiadał prawo do zasiłku – to organy administracji odmawiając przyznania skarżącemu prawa do świadczenia przedemerytalnego naruszyły art. 37k ust. 1 pkt. 2 cyt. ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu i miało to wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i art.135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji . Mając na uwadze treść art. 152 cyt. ustawy Sąd stwierdza, iż z uwagi na brak przymiotu wykonalności – orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji jest w tym przypadku bezprzedmiotowe.