II SA/Łd 1035/02

Dnia 19 sierpnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łuczaj, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, p.o. Sędziego WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Arkadiusz Widawski, po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi J. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. Nr [...] z dnia [...] (znak: [...]); 2. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz J. D. kwotę 10,00 (dziesięć) złotych z tytułu zwrotu wpisu od skargi; 3. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnie- nia się niniejszego wyroku. - Decyzją z dnia [...], Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na postawie przepisu art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane ( Dz. U. z 2000 roku, Nr 106, poz. 1126 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. D. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. Nr [...] z dnia [...], znak [...], nakazującej J. D. rozbiórkę budynku ustępu zrealizowanego na działce nr 554 położonej w miejscowości P. gmina W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż w czasie kontroli działki nr 554, położonej w miejscowości P. gmina W., przeprowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. w dniu 30 stycznia 2000 roku, przy udziale współwłaścicielki działki H. K., organ stwierdził, iż na przedmiotowej działce istnieje obiekt ubikacji o konstrukcji stalowej, kryty blachą, o wymiarach 1,95 x 1,55 metra. W spisanym w czasie wizji protokole zamieszczone zostały następujące oświadczenia H. K., iż jest właścicielką kontrolowanej działki, zaś właścicielem budynku istniejącego na kontrolowanej działce jest J. D. zamieszkała w Ś., która od 1995 roku dzierżawi od niej przedmiotową działkę, kontrolowany budynek wybudowany został w 1995 roku. Na podstawie wypisu z rejestru gruntów z dnia l lutego 2002 roku organ I instancji ustalił, iż współwłaścicielami działki nr 554 w miejscowości P. są S., A., J. i H. K. Po dokonaniu powyższych ustaleń Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. pismem z dnia 5 lutego 2002 roku wezwał współwłaścicieli przedmiotowej działki, do przedłożenia dokumentów dotyczących zrealizowanych przez J. D., robót budowlanych na przedmiotowej działce. Na powyższe wezwanie w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w W., w dniu 26 lutego 2002 roku stawiła się J. D. Ze spisanej na tę okoliczność notatki służbowej wynikło, iż J. D. okazała organowi kserokopię umowę zawartej w dniu 2 sierpnia 1994 roku pomiędzy nią a H. K. na dzierżawę części działki 554 i oświadczyła, iż obiekt ubikacji zbliźniaczony z ubikacją na części nieruchomości należącej do M. C. wykonany został w latach 1993 – 1994. Roboty budowlane związane z budową ubikacji wykonano bez decyzji zezwalającej na jej budowę. Nie zgłaszano również zamiaru budowy tego obiektu właściwemu organowi. Prowadząc przedmiotowe postępowanie administracyjne Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. wystąpił w dniu 26 lutego 2002 roku do Urzędu Gminy W. z prośbą o przekazanie wypisu i wyrysu z aktualnego planu przestrzennego zagospodarowania gminy dla działki 554 położonej w miejscowości P. oraz udzielenie informacji o przeznaczeniu tej działki w planach zagospodarowania przestrzennego gminy obowiązujących w latach 1985 – 1992. Odpowiadając na powyższe pismo Urząd Gminy W. poinformował, iż w obowiązującym od 1992 roku planie przestrzennego zagospodarowania gminy W., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy nr XVIII/109/92 z dnia 26 listopada 1992 roku działka nr 554 usytuowana była na terenach upraw rolnych, na których dopuszczone było budownictwo związane z produkcją rolną. Miejscowy plan przestrzennego zagospodarowania gminy W., zmieniony został uchwałą Rady Gminy nr IV/25/94 z dnia 25 listopada 1994 roku. Mocą powyższej uchwały na terenach upraw rolnych gminy położonych w dolinie rzeki Warty, wprowadzono bezwzględny zakaz budownictwa. Mając na uwadze, iż przedmiotowa działka leży na terenach upraw rolnych położonych w dolinie rzeki Warty, mocą powyższej uchwały obowiązuje dla niej od końca 1994 roku bezwzględny zakaz jakiegokolwiek budownictwa. Organ ustalił, iż gmina W. nie posiada dokumentu planu przestrzennego zagospodarowania gminy, który obowiązywał przed 1992 rokiem, jednakże w planach przestrzennego zagospodarowania gminy W. przeznaczenie terenu, na którym leży działka 554 nie ulegało zmianie. W ocenie organu wynika stąd wniosek, iż obowiązujący przed 1992 rokiem plan przestrzennego zagospodarowania gminy dopuszczał na przedmiotowej działce wyłącznie budownictwa związane z produkcja rolną. Dalej organ skonstatował, iż w aktach przedmiotowej sprawy znajduje się decyzja kierownika Urzędu Rejonowego w W. znak [...] z dnia [...] zatwierdzająca projekt budowlany na rozbudowę sieci wodociągowej wraz z przyłączami w miejscowości P. gmina W. i udzielająca Urzędowi Gminy W. pozwolenia na rozbudowę powyższej sieci wodociągowej. Do powyższej decyzji dołączony jest wycinek kserokopii mapy geodezyjnej z 1997 roku stanowiącej załącznik do pozwolenia na rozbudowę sieci wodociągowej w tym terenie. Na powyższej mapie nie ma naniesionego budynku ubikacji będącego przedmiotem tegoż postępowania. Kontynuując postępowanie administracyjne w sprawie budynku ubikacji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. wobec stwierdzenia rozbieżności odnośnie terminu budowy przedmiotowego budynku ubikacji wystąpił, w dniu 8 kwietnia 2002 roku do osób będących stroną tegoż postępowania o przedłożenie dokumentów dotyczących okoliczności i czasu jego powstania. Odpowiedzi na powyższe wezwanie udzieliła H. K., która w piśmie z dnia 11 kwietnia 2002 roku podpisanym w obecności notariusza, oświadczyło między innymi, iż J. i J. D., za zgodą jej matki L. Ł., postawili na przedmiotowej działce w 1990 roku pomieszczenie na ubikację. Na podstawie zebranego materiału dowodowego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. w dniu [...] wydał J. D., na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane z 1994 roku, decyzję Nr [...], nakazującą wykonanie rozbiórki budynku ustępu zrealizowanego w konstrukcji stalowej na działce 554 położonej w miejscowości P. gmina W., bez wymaganego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ nadzoru budowlanego I instancji stwierdził między innymi, iż jego zdaniem budynek ustępu wybudowany został po roku 1997, ponieważ nie ma go na mapie geodezyjnej z 1997 roku stanowiącej załącznik do pozwolenia na budowę sieci wodociągowej w tym terenie. Organ doszedł do przekonania, iż w związku z powyższym nie widzi podstaw do uwzględnia przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy oświadczenia złożonego przez właścicielkę działki nr 554 H. K. Od powyższej decyzji odwołanie do organu nadzoru budowlanego II instancji wniosła J. D. W złożonym odwołaniu wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, stwierdzając, iż budynek ubikacji został postawiony około 1990 – 1994 roku, co oświadczyła właścicielka gruntu H. K. w dniu 11 kwietnia 2002 roku. Ponadto poinformowała organ, że w chwili ustawiania obiektu nie zdawała sobie sprawy, iż postawienie ustępu z blachy wymaga wszczęcia procedury w gminie celem uzyskania pozwolenia na jego budowę. We wniesionym odwołaniu J. D. zarzuciła organowi I instancji, iż niesłusznie odmówił mocy dowodowej oświadczeniu H. K. W jej przekonaniu przedmiotowy obiekt nie został naniesiony na mapę, gdyż nic nie wiedziała o zamiarze budowy przez gminę sieci wodociągowej na tym terenie, a co za tym idzie nie podejmowała żadnych działań w celu wykonania przyłącza wodociągowego dla dzierżawionej przez nią części działki 554. Brak jej inicjatywy w tym zakresie spowodował, iż autor mapy nie naniósł budynku ubikacji na opracowywaną dla celów budowy sieci wodociągowej mapę geodezyjną. Odwołująca się stwierdziła również, iż mając wątpliwości, co do czasu powstania obiektu organ powinien sięgnąć do innych środków dowodowych, jak chociażby do oświadczeń świadków jakimi są pobliscy sąsiedzi. Organ odwoławczy po zapoznaniu się z aktami sprawy i treścią wniesionego odwołania stwierdził, iż mapa geodezyjna z siecią wodociągową będąca załącznikiem do decyzji o pozwoleniu na budowę, była opracowywana przez geodetę, którego obowiązkiem było naniesienie na nią wszystkich obiektów budowlanych znajdujących się w rozpatrywanym terenie. Autor mapy naniósł na nią między innymi budynek letniskowy wybudowany samowolnie przez J. D. na dzierżawionej przez nią części działki 554 oraz budynek letniskowy M. C. usytuowany po sąsiedzku na dzierżawionej przez niego od H. K. części działki 554. W tych okolicznościach organ nie znalazł żadnych racjonalnych podstaw do stawiania zarzutu, iż mapa geodezyjna sporządzona została niestarannie i w związku z powyższym nie obejmuje wszystkich obiektów istniejących na tym terenie w 1997 roku i podzielił stanowisko organu I instancji, iż nie naniesienie na przedmiotową mapę tego obiektu świadczy o tym, iż powyższy obiekt powstał po opracowaniu tejże mapy, to jest najwcześniej w 1997 roku. Organ odwoławczy stwierdził nadto, iż z zebranego materiału dowodowego wynika bezspornie, że na części działki 554 w miejscowość P., dzierżawionej od 2 sierpnia 1994 roku od H. K., J. D. wybudowała samowolnie, najwcześniej w 1997 roku, budynek ustępu, to jest obiekt budowlany nie związany z produkcją rolną. Z uwagi na ustalony okres budowy przedmiotowego obiektu letniskowego, organ doszedł do przekonania, iż sprawę samowolnej budowy przedmiotowego obiektu letniskowego, należy rozpatrywać w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994 roku. Organ odwoławczy skonstatował, iż istnienie przedmiotowego budynku ustępu na działce 554, narusza ustalenia ogólnego planu przestrzennego zagospodarowania gminy obowiązującego od 1992 roku, które po nowelizacji wprowadzonej uchwałą Rady Gminy W. z dnia 26 listopada 1994 roku wprowadził bezwzględny zakaz budownictwa na obszarze doliny rzeki Warty, to jest między innymi na terenie, na którym usytuowana jest działka 554 w miejscowości P. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, iż J. D. zrealizowała w okresie obowiązywania obecnej ustawy Prawo budowlane, na dzierżawionej części działki nr 554 w miejscowości P., bez decyzji o pozwoleniu na budowę, to jest z naruszeniem art. 28 ustawy Prawo budowlane z 1994 roku, obiekt budowlany nie związany z produkcją rolną. Obowiązujący w okresie budowy przedmiotowego obiektu plan przestrzennego zagospodarowania gminy, zabraniał realizowania na działkach położonych w dolinie rzeki Warty, w tym i na przedmiotowej działce jakiegokolwiek budownictwa. W tych okolicznościach organ odwoławczy doszedł do wniosku, że zasadnym jest nakazanie J. D. na podstawie art.48 Prawa budowlanego z 1994 roku dokonania rozbiórki przedmiotowego obiektu. Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi wywiodła w dniu 9 lipca 2002 roku J. D., która podniosła, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego mających charakter normatywny oraz przepisów postępowania zwłaszcza art. 7 i art. 77 par. l Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również przepisów prawa materialnego, gdyż oparto rozstrzygnięcie na przepisie art. 48 ustawy 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, mylnie przyjmując, iż wskazany obiekt powstał w 1997 roku. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż zgodnie z oświadczeniem skarżącej z dnia 26 lutego 2002 roku złożonym w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego przedmiotowy ustęp został wzniesiony w okresie 1993 – 1994. Ze względu na zdenerwowanie i zaskoczenie uzyskanymi informacjami, z których wynikało, że wobec skarżącej toczy się postępowanie w przedmiocie nakazu rozbiórki wzniesionych na dzierżawionej przez nią części działki nr 554 obiektów budowlanych – nie potrafiła dokładnie określić daty powstania ustępu. Również właścicielka działki H. K. w złożonym wobec notariusza oświadczeniu z dnia 11 kwietnia 2002 roku potwierdziła fakt powstania ustępu w 1990 roku, a więc w terminie o wiele wcześniejszym niż podają organy nadzoru budowlanego. W zaskarżonej decyzji oparto rozstrzygnięcie na wycinku kserokopii mapy geodezyjnej stanowiącej załącznik do decyzji kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...], na której nie naniesiono wskazanego ustępu. W ocenie skarżącej trudno stwierdzić, dlaczego na mapce wykonanej przez geodetę nie znajduje się ów ustęp. Należy jednak zaznaczyć, iż obiekt ten był ustawiony pomiędzy drzewami i z tego względu nie był widoczny od strony wejścia na posesję. Wskazany obiekt powstał więc jeszcze przed wydaniem uchwały Rady Gminy nr IV/25/94 z dnia 25 listopada 1994 roku, mocą której na terenach upraw rolnych gminy wprowadzono bezwzględny zakaz budownictwa. Organ administracji nie uzasadnił, z jakich względów odmówił mocy dowodowej oświadczeniu właścicielki gruntu, która złożyła je przed notariuszem, a więc będąc w pełni świadoma swoich słów. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Postępowanie w niniejszej sprawie, pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, nie zostało przez ten Sąd zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 roku, a zatem sprawa ta podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. (art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.)) Zgodnie z treścią art. 3 par. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie: p.s.a.) (Dz. U. Nr 153, póz. 1270), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie 1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Analizując postępowanie organów administracji w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, iż nie jest ono wolne od naruszeń prawa, wobec czego uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Kwestią mającą fundamentalne znaczenie w niniejszej sprawie jest ustalenie czy przedmiotowy budynek ustępu, jest obiektem budowlanym, którego budowa została zakończona w 1994 roku, czy też budowa ta było prowadzona po dniu 1 stycznia 1995 roku. Od tego, jakiej odpowiedzi udzielimy w powyższej kwestii zależy przepisy, której ustawy będą miały zastosowanie do oceny skutków samowoli budowlanej, jaką niewątpliwie jest przedmiotowy budynek ustępu. Zgodnie bowiem z przepisem art. 103 par. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 roku, Nr 207, poz. 2016 ze zm.) przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy (to jest przed dniem 1 stycznia 1995 roku) lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Przepis ten dalej stanowi, iż do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe, a więc ustawy z dnia 24 października 1974 roku – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). W sprawie istnieje rozbieżność stanowisk w kwestii tego, kiedy wzniesiony został budynek ustępu. Przed organem administracji publicznej stało zatem zadanie ocenienia zgromadzonego materiału dowodowego w celu ustalenia czasu prowadzenia owego zadania inwestycyjnego. Z powyższego obowiązku organ nie wywiązał się należycie, bowiem jak się wydaje okoliczności sprawy nie zostały przez organ dostatecznie wyjaśnione, a analiza tego materiału, który został zebrany w toku postępowania jest co najmniej pobieżna i z pewnością nielogiczna, bowiem bazuje na założeniach niemożliwych do zweryfikowania Nie ulega wątpliwości, iż zarówno właścicielka nieruchomości jak i inwestor oświadczają, iż budowa przedmiotowego ustępu miała miejsce przed dniem 1 stycznia 1995 roku. Każda z osób podaje co prawda inną datę prowadzenia owych prac, ale nie ulega wątpliwości, iż są to daty sprzed 1995 roku. Organ oświadczenia te dezawuuje opierając się przy ustaleniu daty budowy obiektu na mapie sporządzonej w związku z inną inwestycją prowadzoną w tym terenie. W istocie więc organ pomija dowody bezpośrednie poprzestając na ustaleniu najistotniejszej w sprawie okoliczności w oparciu o dowód pośredni, bowiem mówi, iż skoro w 1997 roku, kiedy sporządzono mapę, obiekt ustępu nie był na nią naniesiony, to obiekt ten nie był do tego czasu wybudowany. Powyższy sposób rozumowania organu zakłada, że osoba sporządzająca mapę w sposób należyty wywiązała się ze swego obowiązku. Słusznie jednak podnosi skarżąca, iż trudno wskazać dlaczego geodeta nie naniósł budynku ustępu na mapę. Przyjęte przez organ założenie, że geodeta należycie wywiązał się ze swych obowiązków, nie jest możliwe do zweryfikowania w toku niniejszego postępowania. Mapa została bowiem sporządzona w związku z inną inwestycją o liniowym charakterze, która nie była prowadzona z udziałem skarżącej na dzierżawionym przez nią gruncie. Tak więc celem sporządzona mapy było zobrazowanie zupełnie innych okoliczności niż samowolnie wzniesione budowle. Ponadto owe samowolnie wzniesione budowle musiały być naniesione na mapę po ich opisie z natury. Zgodnie natomiast z tym co podała skarżąca, nie wiedziała ona nic o prowadzonej na gruntach sąsiednich inwestycji liniowej, a budynek ustępu znajduje się na terenie zadrzewionym i nie jest widoczny od strony wejścia na teren posesji. W świetle przytoczonych powyżej okoliczności istnieją uzasadnione wątpliwości, co do tego czy mapa z 1997 roku może być jedynym i wystarczającym dowodem na to kiedy wzniesiono przedmiotowy ustęp. W szczególności w sytuacji gdy wnioski płynące z zapisów owej mapy pozostają w jaskrawej sprzeczności z oświadczeniami osób, które powinny znać stan rzeczy na gruncie i które co prawda są zainteresowane wynikiem postępowania, ale każda – jak się wydaje – oczekuje innego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Tak proste i jednoznaczne – jak dokonał tego organ – pominięcie oświadczeń właścicielki nieruchomości i skarżącej owszem byłoby możliwe, ale tylko wówczas gdyby pozostawały one w sprzeczności z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, których wiarygodność nie byłaby możliwa do zakwestionowania. Póki co organ oparł się na dokumencie i nie poddając go nawet próbie krytycznej weryfikacji założył, iż jest on kompletny i zawiera naniesienie wszystkich obiektów znajdujących się fizycznie na przedmiotowym gruncie. W tym stanie rzeczy wskazać należy, iż w toku postępowania administracyjnego organ dopuścił się naruszenia przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., a naruszenie to ma istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można bowiem powiedzieć, iż w toku tego postępowania organ stosując się do kodeksowej zasady prawdy obiektywnej w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy. Brak należycie zgromadzonego i ocenionego materiału dowodowego nie pozwala dokonać analizy uregulowań prawnych mających zastosowanie w niniejsze sprawie, bowiem od tego, kiedy wzniesiony został przedmiotowy obiekt zależeć będzie reżim prawny określonej ustawy. Zbędne jest zatem omawianie zastosowanej przez organ podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a więc przepisu art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane ( Dz. U. z 2000 roku, Nr 106, poz. 1126 ze zm.), który stanie się aktualny dopiero po tym jak organ w sposób nie budzący wątpliwości dokona ustaleń w kwestii daty wzniesienia przedmiotowego obiektu. Z przytoczonych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 "c" p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O zasądzeniu na rzecz strony skarżącej kwoty z tytułu wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 97 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) w związku z art. 55 par. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) Wobec uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, należało stwierdzić, iż do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku decyzje te nie podlegają wykonalności (art. 152 p.s.a.).