II SA/Łd 1040/23

Dnia 23 maja 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Marcelina Niewiadomska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2024 roku sprawy ze skargi C. J. i J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 25 października 2023 roku znak: SKO.4150.404.2023 w przedmiocie umorzenia w całości postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi A. D. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ulicy [...] kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych zawierającą należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu. Decyzją z dnia 25 października 2023 r., nr SKO.4150.4040.2023 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.) – dalej: k.p.a.; art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.) - dalej: u.p.z.p.; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 30 sierpnia 2023 r., nr DAR-UA-VIII.989.2023 o umorzeniu, wszczętego na wniosek C. J., postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego (oficyny), przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...], działka ew. nr [...], obręb [...]. Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, iż o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji C. J. wystąpiła wnioskiem z dnia 25 maja 2023 r., do którego załączyła między innymi kopię decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 9 października 1995 r., nr 619/95/1.01 o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku mieszkalnego, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...], wydanych na wniosek ówczesnego właściciela nieruchomości – L. T.; kopię decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 2 grudnia 1995 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej L. T. pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego na działce położonej przy ul. [...] w Ł.; kopię decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 26 lutego 2009 r., nr 1897/2009 nakazującej A. I. (kolejnemu właścicielowi przedmiotowej nieruchomości) zaniechanie dalszych robót budowlanych związanych z nadbudową budynku mieszkalnego zlokalizowanego na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...]. Z dokumentów załączonych do korekty powyższego wniosku, wniesionej przez C. J. w dniu 27 czerwca 2023 r. bezspornie wynika, iż objęte wnioskiem żądanie dotyczy budynku mieszkalnego, zlokalizowanego w głębi działki, w granicy z działką o nr ew. [...], noszącego znamiona oficyny. Ze złożonej dokumentacji wynika nadto, iż wniosek dotyczy inwestycji już zrealizowanej. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ I instancji wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z wnioskiem o udzielenie informacji, co do ewentualnie prowadzonego postępowania legalizacyjnego w sprawie samowoli budowlanej – nadbudowy budynku mieszkalnego (oficyny) na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...]. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 11 sierpnia 2023 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wyjaśnił, że zawiadomieniem z dnia 26 sierpnia 2020 r. został powiadomiony o zakończeniu nadbudowy i przebudowy frontowego parterowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, na nieruchomości przy ul. [...] w Ł., zrealizowanej na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 23 maja 2017 r., nr DFR-UA-II.6740.159.2017. Zaświadczeniem z dnia 16 września 2020 r. organ nadzoru poinformował inwestora o niezgłoszeniu sprzeciwu zgłoszonego zamiaru przystąpienia do użytkowania w/w części budynku. Natomiast, co do zlokalizowanego w głębi przedmiotowej działki budynku mieszkalnego (oficyny), zrealizowanego z istotnymi odstępstwami od udzielonego pozwolenia na budowę, organ nadzoru budowlanego wskazał, iż wobec braku wywiązania się przez ówczesnego inwestora w zakreślonym terminie, z nałożonych na niego obowiązków – przedłożenia dokumentacji stanowiącej podstawę do doprowadzenia budynku (oficyny) do zgodności z prawem, postępowanie administracyjne tym przedmiocie zostało zakończone ostateczną decyzją z dnia 26 lutego 2009 r. nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych związanych z nadbudową budynku mieszkalnego (oficyny). Wobec tak dokonanych ustaleń, decyzją z dnia 30 sierpnia 2023 r. Prezydent Miasta Łodzi umorzył w całości, jak bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia, na wniosek C. J., warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego (oficyny), przewidzianej do realizacji przy ul. [...] w Ł., działka ew. nr [...], obręb [...]. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał, iż wobec zrealizowania objętej wnioskiem decyzji z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa, jak również wobec zakończenia w roku 2009, ostateczną decyzją administracyjną prowadzonego postępowania naprawczego, poprzez nakaz zaprzestania dalszych robót budowlanych związanych z nadbudową przedmiotowego budynku mieszkalnego (oficyny), dalsze czynności związane z tą inwestycją mogą być przeprowadzone jedynie w postępowaniu legalizacyjnym. W odwołaniu od powyższej decyzji C. J. wnosząc o jej uchylenie i wydanie warunków zabudowy zgodnie z jej wnioskiem wskazywała, że postępowanie naprawcze w sprawie dokonanej nadbudowy budynku mieszkalnego (oficyny), przeprowadzonej z istotnymi odstępstwami od udzielonego pozwolenia na budowę, toczyło się stosunku do poprzedniego właściciela – A. M.. Strona jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości od 15 września 2016 r. i podejmuje działania do zakończenia tych robót, ich zalegalizowania, do czego niezbędne jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, a następnie pozwolenia na budowę. Umorzenie postępowania, kwestionowaną odwołaniem decyzją, uniemożliwia stronie zalegalizowanie wykonanych robót. Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia 25 października 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium przywołując brzmienie art. 59 ust. 1 u.p.z.p. wskazało, iż zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wskazało również, iż zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b u.p.z.p., wnoszący o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji jest przedstawić planowany sposób zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych. Z powyższego, w ocenie Kolegium bezspornie wynika, iż decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może być wydana jedynie dla inwestycji planowanej, przyszłej. Zasadność powyższego stwierdzenia, jak podkreśliło Kolegium znajduje odzwierciedlenie w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym podkreśla się, iż jedynym wyjątkiem umożliwiającym ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej jest sytuacja, w której dana inwestycja jest przedmiotem prowadzonego postępowania legalizacyjnego, przez właściwy organ nadzoru budowlanego. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, iż złożony przez stronę wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku mieszkalnego (oficyny) przy ul. [...] w Ł. dotyczy inwestycji już zrealizowanej w wyniku samowoli budowlanej polegającej na istotnym odstępstwie od udzielonego pozwolenia na budowę. Co więcej, prowadzone w stosunku do przedmiotowej inwestycji postępowanie naprawcze zostało zakończone w roku 2009, ostateczną decyzją nakazującą ówczesnemu właścicielowi nieruchomości zaniechanie dalszych robót budowlanych związanych z realizacją przedmiotowego budynku, a jak wynika z informacji udzielonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego przy piśmie z dnia 11 sierpnia 2023 r. w stosunku do tej inwestycji nie prowadzone jest postępowanie legalizacyjne. Tym samym w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi, wszczęte na wniosek C. J. postpowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku mieszkalnego (oficyny) jako bezprzedmiotowe, podlegało umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego C. J. oraz J. R. (współwłaściciel nieruchomości przy ul. [...] w Ł., występująca w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony) wskazywały, iż nieruchomość tę zakupiły w roku 2016, w skład której wchodził między innymi frontowy parterowy budynek mieszkalny oraz oficyna w stanie surowym, wybudowana przez pierwszego właściciela nieruchomości z istotnymi odstępstwami od udzielonego pozwolenia, której budowę skarżące chciałyby dokończyć. W tym celu w dniu 28 lutego 2023 r. dokonały zgłoszenia zamiaru przebudowy budynku mieszkalnego (oficyny), od którego Prezydent Miasta Łodzi decyzją z dnia 17 marca 2023 r. wniósł sprzeciw. Powyższa decyzja utrzymana została w mocy decyzją Wojewody Łódzkiego z dnia 10 maja 2023 r. W uzasadnieniach powołanych rozstrzygnięć wskazano, iż dla zakończenia przedmiotowej inwestycji niezbędne jest uprzednie uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, a następne i decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, do których to wskazówek C. J. się zastosowała, wnosząc w dniu 25 maja 2023 r. stosowny wniosek. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wnosiło o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Kolegium wnosiło o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Pismem procesowym z dnia 13 marca 2024 r., ustanowiony na wniosek skarżących pełnomocnik z urzędu popierał wniesioną skargę. Kwestionowanej decyzji zarzucał naruszenie art. 6, art. 7, art. 7b, art. 12 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności i prawdy obiektywnej oraz prostoty postępowania wobec nadmiernego formalizmu i zlekceważenia słusznego interesu obywateli, a także braku współdziałania organów administracji publicznej, celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz niestosowania możliwie najprostszych środków do jej rozwiązania, co spowodowała bezzasadne umorzenie postępowania w zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik zarzucał nadto naruszenie art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą zaufania do organów postępowania i niekonsekwencji w przekazywanych skarżącym informacjach, a tym samym naruszenia przez organy administracji bezwzględnego zakazu wykorzystywania przez organy administracji nieznajomości prawa przez obywateli wobec wskazania uczestnikom postępowania właściwych działań administracyjnych, co miało miejsce w wydanych decyzjach Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 17 marca 2023 r. oraz Wojewody Łódzkiego z dnia 10 maja 2023 r., o których załączenie w poczet materiału dowodowego pełnomocnik skarżących wnosi, a następnie negowanie ich zasadności i umorzenie postępowania. Pełnomocnik skarżących wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Odnośnie do wniosku organu, co do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym pełnomocnik skarżących wnosił o jego oddalenie i skierowanie sprawy do rozpoznania na rozprawie. W dniu 23 maja 2024 r. obecny na rozprawie pełnomocnik skarżących popierał wniesiona skargę, jak i podtrzymywał argumentację przedstawioną w piśmie procesowym z dnia 13 marca 2024 r. Wnosił o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W rozpoznawanej sprawie, jak już wcześniej wskazano przedmiotem skargi C. J. oraz J. R. uczyniły decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 25 października 2023 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 30 sierpnia 2023 r. o umorzeniu, wszczętego na wniosek C. J., postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego (oficyny), przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...], działka ew. nr [...], obręb [...]. Natomiast podstawę prawną kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia stanowił art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.) – dalej: k.p.a.; w związku z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.) - dalej: u.p.z.p. Z dokonanych w rozpoznawanej sprawie ustaleń faktycznych, co istotne niekwestionowanych przez żadną ze stron postępowania, bezspornie wynika, iż wniosek C. J. z dnia 25 maja 2023 r. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie przedmiotowego budynku mieszkalnego (oficyny) dotyczył inwestycji już zrealizowanej. Realizacja tej inwestycji nastąpiła z istotnym odstępstwem od udzielonego poprzedniemu inwestorowi, decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 2 grudnia 1995 r., pozwolenia na budowę. Tymczasem zgodnie z art. 59 ust. 1 zdanie pierwsze u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z uwzględnieniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż powołany wyżej przepis ustanawia zasadę, zgodnie z którą wniosek o ustalenie warunków zabudowy może dotyczyć wyłącznie planowanego przedsięwzięcia budowlanego, a nie inwestycji już zrealizowanej lub będącej w toku. Innymi słowy, decyzje w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wydawane są co do zasady wtedy, gdy roboty budowlane dotyczące budowy danej inwestycji nie zostały jeszcze rozpoczęte. Potwierdza to również brzmienie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., zgodnie z którym decyzja ustalająca warunki zabudowy określa wymagania dotyczące nowej, czyli przyszłej zabudowy, a nadto art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., wedle którego decyzja ustalająca warunki zabudowy jest wiążąca w procedurze udzielenia pozwolenia na budowę, chyba że na danym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Kwestia zagospodarowania określonej przestrzeni jest bowiem etapem wstępnym, poprzedzającym stosownych robót budowlanych, co może nastąpić po uzyskaniu decyzji, czy też dokonaniu zgłoszenia na kolejnym etapie regulowanym przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zasada, o której wyżej mowa, podlega wyjątkowi, w sytuacji, gdy żądanie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji zrealizowanej, czy też pozostającej w toku, wynika z faktu nałożenia na inwestora przez właściwy organ nadzoru budowlanego, obowiązku przedłożenia tej decyzji w ramach prowadzonego postępowania zmierzającego do doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem, w trybie określonym w Rozdziale 5b ustawy Prawo budowlane (por. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1161/ 16; wyrok NSA z 16 czerwca 2021 r., II OSK 2665/18; wyrok NSA z dnia 17 maja 2023 r. sygn. II OSK 825/22; wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 223/20; wyrok WSA w Gdańsku z 9 marca 2022 r., II SA/Gd 646/21; wyrok WSA w Łodzi z 30 stycznia 2018 r., II SA/Łd 921/17; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie pozostaje bezsporne, iż w dacie wystąpienia przez C. J. z wnioskiem o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla nadbudowy budynku mieszkalnego (oficyny), inwestycja ta nie była przedmiotem prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowania naprawczego, czy też legalizacyjnego. Jak wynika bowiem z przesłanych wraz ze skargą akt administracyjnych sprawy, ostateczną decyzją z dnia 26 lutego 2009 r., nr 1897/2009 Prezydent Miasta Łodzi nakazał zaniechanie dalszych robót budowlanych związanych z nadbudową budynku mieszkalnego (oficyny), wykonaną z istotnymi odstępstwami od udzielonego pozwolenia na budowę, z uwagi na niewywiązanie się przez ówczesnego inwestora z nałożonego nań obowiązku przedłożenia, w zakreślonym terminie, dokumentacji stanowiącej podstawę do doprowadzenia budynku (oficyny) do zgodności z prawem. Wobec powyższego, w ocenie Sądu procedujące w sprawie organy zasadnie uznały, iż objęcie wnioskiem z dnia 25 maja 2023 r. o ustalenie warunków zabudowy inwestycji już zrealizowanej, co do której w dacie wystąpienia z żądaniem nie było prowadzone żadne z postępowań, o których mowa w Rozdziale 5b ustawy Prawo budowlane, uniemożliwia jego pozytywne rozpatrzenie, a wszczęte wskazanym wnioskiem postępowanie administracyjne, jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie bowiem z treścią powołanego wyżej art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Wbrew argumentacji pełnomocnika skarżących w sprawie nie doszło do naruszenia wskazywanych w piśmie procesowym z dnia 13 marca 2024 r. przepisów prawa procesowego. Sąd stwierdza, iż procedujące w sprawie organy administracji działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.), w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się wyrażonymi w art. 8 k.p.a. zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Dokonane w sprawie ustalenia faktyczne (art. 7 k.p.a.), jak i przeprowadzoną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.) uznać należy za wystarczające do załatwienia sprawy, a uzasadnienia wydanych rozstrzygnięć odpowiadają wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Zasadności zarzucanych w tym zakresie naruszeń procesowych nie potwierdzają również przedłożone przez stronę skarżącą kopie decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 17 marca 2023 r. oraz wydanej w następstwie rozpatrzenia wniesionego od niej odwołania, decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia 10 maja 2023 r. Podkreślić należy, iż, pomimo że powyższe rozstrzygnięcia dotyczą przedmiotowego budynku mieszkalnego (oficyny), to podjęte zostały w odrębnym postpowaniu administracyjnym, prowadzonym przed innymi organami architektoniczno-budowlanymi. Stąd też pozostają bez wpływu na wynik niniejszego rozstrzygnięcia. Zaznaczyć również należy, iż rozstrzygnięcia te były następstwem dokonanego przez C. J. zgłoszenia w dniu 28 lutego 2023 r. przystąpienia do przebudowy budynku mieszkalnego (oficyny), a zgłoszony przez organy sprzeciw wynikał z faktu, iż charakter tych robót nie jest objęty wynikającym z art. 29 ustawy Prawo budowlane zwolnieniem z obowiązku uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę. Stąd też uzasadniając, wydane rozstrzygnięcia organy wskazywały na tryb postępowania, niezbędny dla przeprowadzenia robót budowlanych wskazanych w tym zgłoszeniu. Wskazać również należy, iż nabywając w 2016 r. przedmiotową nieruchomość skarżące zapoznały się, a co najmniej powinny zapoznać się, z stanem prawnym tej nieruchomości i wynikających zeń uprawnień i obowiązków, w tym także legalności posadowionych na działce budynków. Niewątpliwe skarżące nie miały jakiegokolwiek wpływu na działania poprzednich właścicieli przedmiotowej nieruchomości, które doprowadziły wpierw do wybudowania przedmiotowego budynku (oficyny) z istotnym odstępstwem od udzielonego pozwolenia na budowę, a następnie negatywnego zakończenia prowadzonego w stosunku do tej inwestycji postępowania naprawczego. Niemniej jednak, powyższa okoliczność nie może prowadzić do dokończenia prac budowlanych związanych z przedmiotowym budynkiem mieszkalnym (oficyną) z pominięciem, czy też naruszeniem obowiązujących przepisów prawa, zarówno uregulowanych w u.p.z.p., jak i w ustawie Prawo budowlane. Zaznaczyć należy również, iż w uzasadnieniach podjętych w sprawie rozstrzygnięć organy wskazały stronom, że ewentualne doprowadzenie przedmiotowego budynku mieszkalnego (oficyny) do stanu zgodnego z prawem, może nastąpić w drodze postępowania legalizacyjnego. Stąd też w ocenie Sądu nie znajdują uzasadnienia zarzuty, co do naruszenia art. 7b, art. 12 § 1 i art. 9 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił (pkt 1 wyroku). O przyznanych w pkt 2 wyroku, kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c obowiązującego w dacie wydania wyroku rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 2631). Jednak z uwagi na wyroki Trybunału Konstytucyjnego w sprawach o sygn. akt SK 66/19, SK 78/21, SK 53/22, SK 85/22 oraz SK 83/19 i orzeczoną nimi niekonstytucyjność stawek opłat określonych w rozporządzeniach Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu i w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 2437 ze zm.) oraz wskazywaną przez Trybunał konieczność zasądzania na rzecz pełnomocników z urzędu opłat nie niższych niż przewidziane w rozporządzeniach regulujących stawki dla adwokatów i radców prawnych z wyboru, a więc przy uwzględnieniu rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Sąd, mając na względzie dyspozycję art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, postanowił przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie obejmujące opłatę w wysokości określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie w kwocie 480 zł. Minister Sprawiedliwości nie dostosował bowiem dotychczas rozporządzeń o wynagrodzeniach pełnomocników z urzędu do wyroków Trybunału Konstytucyjnego. P.K.