II SA/Łd 1044/10

Dnia 15 lutego 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2011 roku sprawy ze skargi R. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy pkt 2 decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] oraz pkt 2 poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...]; 2. oddala skargę w pozostałej części; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego R. F. kwotę 774,00 (siedemset siedemdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania; 4. stwierdza, że zaskarżona decyzja w części opisanej w pkt 1 wyroku nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] roku na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania R.F. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., Nr [....], udzielającej inwestorowi M.K. pozwolenia na rozbiórkę wiaty betonowej oraz zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi pozwolenia na budowę budynku biurowo-magazynowego, instalacji wodociągowej, kanalizacyjnej, c.o. i elektrycznej na działkach nr ewid. 60/43, 60/44 przy ul. K. 228 w Ł., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W dniu 12 marca 2010 r. do Urzędu Miasta Ł. wpłynął wniosek inwestora M.K. o wydanie pozwolenia na rozbiórkę wiaty betonowej oraz budowę budynku biurowo-magazynowego, instalacji wodociągowej, kanalizacyjnej, c.o. i elektrycznej na działkach nr ewid. 60/43, 60/44 przy ul. K. 228 w Ł., zaś w dniu 17 marca 2010 r. organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w przedmiocie wniosku. Następnie w dniu 26 marca 2010 r. do organu wpłynęło pismo właściciela działki sąsiedniej nr 65/2, R.F., będącego stroną w sprawie, zatytułowane "zażalenie dotyczące wniosku inwestora z 12.03.2010 r." R.F. w tym piśmie wyraził brak zgody na realizację inwestycji M.K. w granicy ze swoją działką. R.F. stwierdził zarazem, że projektowany budynek uniemożliwi mu realizację jego własnych zamierzeń budowlanych, tj. budowę budynku gospodarczego (matecznika sadzonek), na co uzyskał w dniu 15 marca 2010 r. od Prezydenta Miasta Ł. decyzję Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy. W dniu 15 kwietnia 2010 r. do organu I instancji wpłynęło pismo inwestora zawierające wyjaśnienie oraz wskazujące, iż planowana budowa w miejscu istniejącej wiaty żelbetowej nie zmieni obecnych oddziaływań na działkę sąsiednią oraz nie wprowadzi istotnych ograniczeń w jej zagospodarowaniu, natomiast tylko ta lokalizacja w granicy posesji umożliwi inwestorowi budowę budynku koniecznego dla funkcjonowania jego firmy. Z tego powodu M.K. uznał, że udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych i wyrażenie zgody na zabudowę w granicy posesji było słuszne i zasadne ze względów technicznych. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Ł., w oparciu o art. 28, art. 31 ust. 5, art.33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), udzielił M.K., w punkcie pierwszym decyzji, pozwolenia na rozbiórkę wiaty betonowej oraz w punkcie drugim decyzji organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku biurowo-magazynowego, zewn. instalacji wodociągowej, kanalizacyjnej, c.o. i elektrycznej na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. K. 228, dz. nr ewid. 60/43 i 60/44. W uzasadnieniu organ podniósł, że podejmując powyższe rozstrzygnięcie wzięto pod uwagę istniejące zainwestowanie działki inwestora powstałe na dawnym terenie przemysłowym na skutek wtórnego podziału, a w szczególności uzbrojenie terenu i przebieg dróg wewnętrznych, które nie mogą ulec zmianie ze względu na zewnętrzne powiązania. Przez teren działki przebiegają przewody elektryczne niskiego i wysokiego napięcia, w tym główny kabel zasilający stację transformatorową, a także kanał sanitarny D 300 i przewód wodociągowy D 100. Położenie istniejącego uzbrojenia technicznego na przedmiotowym terenie powoduje, że usytuowanie budynku przy południowej granicy działki jest jedynym bezkolizyjnym rozwiązaniem. Projektowany budynek biurowo-magazynowy o wysokości 8 m usytuowany będzie w miejscu istniejącego budynku gospodarczego o wysokości 6m po jego rozbiórce. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R.F., który ponownie zarzucił, że projektowana budowa narusza jego interesy - jest bowiem sprzeczna z decyzją Nr [...] z [...] r. ustalającą warunki zabudowy dla planowanego przez skarżącego na późniejszy czas przedsięwzięcia, tj. budowy matecznika sadzonek na działce nr 65/2. W piśmie uzupełniającym odwołanie pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty zawarte w treści odwołania, podnosząc dodatkowo, iż postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z [...] r. - udzielające inwestorowi zgody na odstępstwo od przepisu §12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - wydane zostało niezgodnie z prawem. Przywołaną na wstępie decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, zaś w uzasadnieniu wskazał, że z dokumentacji wynikało, iż w związku z inwestycją M.K. przed Prezydentem Miasta Ł. toczyło się już wcześniej postępowanie administracyjne. W związku z powyższym organ odwoławczy zwrócił się do organu I instancji o uzupełnienie dokumentacji. Na podstawie uzupełnionej dokumentacji Wojewoda ustalił, że inwestor składał w dniu 4 kwietnia 2008 r. wniosek o pozwolenie na budowę, który następnie został wycofany, a postępowanie w jego przedmiocie umorzono, decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., Nr [...], która nie była zaskarżona i stała się ostateczną. W ocenie organu odwoławczego decyzja organu I instancji nie naruszała obowiązującego prawa, a w szczególności nie naruszała ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy Nr [...] wydanej przez Prezydenta Miasta Ł. w dniu [...] r., skorygowanej postanowieniem Nr [..] z [...] r. Decyzja ta zawiera, m.in. zapis: "planowany budynek zgodnie ze skalą zabudowy sąsiedniej powinien posiadać dwie kondygnacje" (ust. II, pkt l ppkt d). Organ odwoławczy podkreślił, że w myśl art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednocześnie, art. 35 ust. pkt 1 Prawa budowlanego stanowi, że przed wydaniem pozwolenia na budowę właściwy organ ma obowiązek m.in. sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W ocenie Wojewody, w powyższych przepisach mowa oczywiście o decyzji ustalającej warunki zabudowy dla danej inwestycji. Z żadnego przepisu prawa nie wynika natomiast, by dane zamierzenie inwestycyjne musiało wypełniać wymogi nałożone decyzją ustalającą warunki zabudowy dla innej inwestycji. Organ stanął zatem na stanowisku, iż nie ma możliwości uwzględnienia zarzutu skarżącego, iż zamierzenie inwestora narusza ustalenia decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...] r. Nr [...] o warunkach zabudowy m.in. dla budowy przez R.F. matecznika sadzonek na działce nr 65/2, a która to inwestycja nie jest jeszcze realizowana, a dopiero planowana. Organ odwoławczy stwierdził, że postanowienie Prezydenta Miasta Ł. Nr [....] z [....] r. udzielające inwestorowi zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych wydane było w zgodzie z przepisami prawa, a jego wydanie poprzedzone było pismem Ministra Infrastruktury z dnia 17 września 2008 r., w treści którego Prezydent Miasta Ł. został upoważniony do udzielenia inwestorowi zgody na odstępstwo. Dalej Wojewoda wskazał, iż zamierzone przez inwestora przedsięwzięcie dotyczy rozbiórki wiaty posadowionej wzdłuż granicy z działką sąsiednią nr 65/2 oraz wybudowaniu w tym miejscu, również wzdłuż granicy, budynku biurowo-magazynowego. Jest to północna granica działki nr 65/2, budynek M.K. przylega do części tej granicy (działka R.F. graniczy od północy także z kilkoma innymi działkami, m.in. 60/46, 60/42, 60/40). W ocenie organu nie ma możliwości uwzględnienia zarzutów dotyczących zacienienia, czy też pogorszenia wskutek przedmiotowej budowy warunków nasłonecznienia lub dostępu światła dziennego na działce sąsiedniej nr 65/2, gdyż wymogi rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j.: Dz.U. Nr 75 poz. 690 ze zm.) zawarte w §13 odnoszą się jedynie do obowiązku zapewnienia dopływu światła dziennego znajdującym się na działce sąsiedniej pomieszczeniom przeznaczonym na pobyt ludzi, zaś matecznik sadzonek nie zawiera pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Nadto organ podniósł, że prawo budowlane nie określa ograniczeń, jakie w związku z budową matecznika sadzonek musiałyby być uwzględnione przy zabudowie działek sąsiednich, zaś w badanej sprawie jest to istotne tym bardziej, że skarżący dopiero ma zamiar wybudować ten obiekt. Wojewoda wyjaśnił również, że postanowienie o odstępstwie od przepisów techniczno-budowlanych wydane na podstawie art. 9 ust. 2 Prawa budowlanego wiąże organ wydający decyzję w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz pozwolenia na budowę, a ocena, czy w danej sytuacji zachodzą przesłanki do zastosowania art. 9 Prawa budowlanego należy do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, i nie zależy od tego, czy przepis szczególny przewiduje możliwość odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych. W ocenie Wojewody nie zasługiwał także na uwzględnienie zarzut skarżącego, iż z treścią postanowienia Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] o udzieleniu zgody na odstępstwo zapoznał się on dopiero w dniu 31 maja 2010 r., tj. w toku mniejszego postępowania przed organem odwoławczym. Rzeczone postanowienie wydane było [...] r. Organ odwoławczy przypomniał, że organ I instancji pismem z dnia 17 marca 2010 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w przedmiocie wniosku inwestora z dnia 12 marca 2010 r. oraz o możliwości zapoznania się z dokumentacją i wypowiedzenia się w sprawie, a zawiadomienie to doręczono R. F. dnia 22 marca 2010 r. Wojewoda nadto dostrzegł, że w aktach sprawy znajduje się pismo R.F., doręczone organowi I instancji 26 marca 2010 r., z treści którego wynika, iż skarżący ma wiedzę na temat postanowienia udzielającej zgody na odstępstwo. R.F. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., decyzji Wojewody zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: - art 5 ust. 1 i pkt 9 Prawa budowlanego poprzez brak poszanowania interesów osób trzecich przy projektowaniu inwestycji na działce sąsiedniej w postaci usytuowania budynku biurowo- magazynowego o wysokości 8 metrów bezpośrednio w granicy działki z naruszeniem, a co najmniej ograniczeniem dotychczasowych warunków egzystowania na danym terenie i zamierzonej na działce sąsiedniej inwestycji; - art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez wydanie zgody na odstępstwo od warunków technicznych pomimo nie wystąpienia szczególnych ku temu przyczyn; - art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez wydanie zgody na odstępstwo od warunków technicznych pomimo tego, że odstępstwo powoduje zagrożenie bezpieczeństwa mienia, pogarsza warunki zdrowotno-sanitarne i użytkowe działek sąsiednich; - art. 35 ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę mimo, że zachodziły przesłanki uzasadniające odmowę wydania pozwolenia na budowę ponieważ projektowana inwestycja narusza przepisy prawa, w tym uprawnienia osób trzecich wynikające z prawa własności; 2. naruszenie prawa procesowego, a mianowicie: -art. 107 § 3 K.p.a. przez wadliwe skonstruowanie uzasadnienia i nie wyjaśnienie przez organ II instancji jakie uzasadnione przyczyny zachodziły do udzielenia odstępstwa techniczno- budowlanego oraz tego czy udzielenie zgody na odstępstwo nie powoduje zagrożenia mienia ani pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych; - naruszenie art. 7, 8 oraz art. 15 K.p.a. poprzez nie rozpoznanie przez organ II instancji wszystkich zarzutów podnoszonych przez Skarżącego w odwołaniu jak i w piśmie z dnia 7 czerwca 2010 roku uzupełniającym to odwołanie; - art. 77 § 1 oraz 80 K.p.a. poprzez: uznanie, że wydanie odstępstwa techniczno-budowlanego zwalniało organ I instancji od oceny tego, czy projektowana inwestycja narusza przepisy prawa, w tym prawo własności osób trzecich wynikające z art. 144 kc; pominięcie przy ocenie naruszenia interesu skarżącego projektowanej przez niego zabudowy i uzyskanych na inwestycję warunków zabudowy mimo, że w świetle obowiązującego orzecznictwa organ administracji obowiązany jest brać pod uwagę przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę możliwości zabudowy działek sąsiednich; uznanie, że zaplanowana inwestycja w postaci budowy biurowo- magazynowego budynku o wysokości 8 metrów usytuowanego bezpośrednio w granicy nie narusza interesów osób trzecich ponieważ zamiar wybudowania budynku na działce sąsiedniej zgodnie z uzyskanymi warunkami zabudowy nie jest wystarczający do uznania tego, że interesy osób trzecich mogą zostać naruszone; uznanie, że interesy inwestora z sąsiedniej działki są ważniejsze od prawa własności skarżącego przez co skarżącemu zostało odebrane prawo zabudowy jego działki w sposób przez niego zaplanowany, a nie kolidujący z uprawnieniami właścicieli działek sąsiadujących i nie mającym na nie negatywnego wpływu, a jednocześnie organy administracji nie wskazały przyczyn uzasadniających tak nierówne potraktowanie stron w postępowaniu. Na okoliczność udowodnienia, że proces inwestycyjny budowy matecznika sadzonek jest zaawansowany, gdyż sporządzany jest aktualnie projekt architektoniczny i skarżący wystąpi o wydanie pozwolenia na budowę matecznika, co będzie kolidowało z wcześniej wydanym pozwoleniem na budowę do skargi załączono: decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] roku nr [...] o warunkach zabudowy na rzecz R.F. w sprawie inwestycji polegającej min. na budowie budynku gospodarczego (matecznik sadzonek); opinię nr [...] Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej o pozytywnym zaopiniowaniu lokalizacji budynku gospodarczego matecznik sadzonek; projekt zagospodarowania działki należącej do Gospodarstwa Ogrodniczego należącego do R.F. wraz z załączoną mapką. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W głosie do protokołu strona skarżąca podtrzymała skargę i nadto podniosła, że w jej ocenie analiza materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wskazuje, że brak było podstaw do wyrażenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych. Zdaniem strony "analiza akt Wojewody [...] dot. do postanowienia nr [...] z dnia [....] roku nr akt [...] wskazuje, że wniosek z dnia 18 lipca 2008 roku o upoważnienie Prezydenta Miasta Ł. do udzielenia odstępstwa od przepisów techniczno- budowlanych (k. 10) jak i uzupełnienie tego wniosku (k. 5) nie zawierają analizy wpływu projektowanej w odstępstwie zabudowy na działki sąsiednie. Takiej analizy nie ma mimo, że w aktach zatytułowanych "akta I instancji -wykaz akt administracyjnych w sprawie pozwolenia na budowę budynku biurowo-magazynowego położonego w Ł. przy ulicy K. 228" znajduje się pismo z Urzędu Miasta Ł. Wydział Ochrony Środowiska i Rolnictwa z dnia [..] roku nr [...], z którego wynika, że usytuowanie obiektu w granicy może spowodować pogorszenie warunków estetycznych i użytkowych obiektu sąsiedniego". Strona stanęła na stanowisku, że brak dokonania oceny wpływu inwestycji na nieruchomość sąsiednią w sytuacji gdy możliwy negatywny wpływ wykazywał nie tylko Skarżący ale również inny Wydział Urzędu Miasta Ł. i dokument ten znajdował się w aktach administracyjnych oznacza, że udzielenie zgody przez Ministra na odstępstwo od warunków technicznych zostało wydane na podstawie wadliwego wniosku, sporządzonego z pominięciem wymogów wskazanych w art. 9 ust 3 ustawy Prawo budowlane. Nadto strona wskazała, że pkt 3 wniosku o wyrażenie zgody na odstępstwo od warunków technicznych nie zawiera rozwiązań zamiennych mimo, że przepis art. 9 ust 3 pkt 3 wskazuje, że wniosek musi zawierać propozycje rozwiązań zamiennych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu w zakresie określonym w sentencji. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie: p.p.s.a.) (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 ust.1 p.p.s.a. decyzja podlega uchyleniu w całości lub w części, jeżeli sąd administracyjny stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Materialno-prawną podstawę dla rozpoznania niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zaś kwestią sporną jest udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych, umożliwiające wybudowanie budynku na działce M.K. w granicy z działką R.F., po uprzednim dokonaniu rozbiórki istniejącej w tym miejscy wiaty. Z uwagi na powyższe oceniając prawidłowość zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na tryb postępowania z art. 9 Prawa budowlanego. Wskazać przede wszystkim należy, że odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych obejmuje dwa etapy. W pierwszym właściwy w sprawie organ administracji występuje do właściwego ministra z wnioskiem o udzielenie upoważnienia do wyrażenia zgody na odstępstwo od wymagań określonych przepisami. W drugim, po uzyskaniu upoważnienia kompetentny w sprawie organ w drodze postanowienia udziela, bądź odmawia zgody na odstępstwo. Skutkiem udzielenia upoważnienia jest zaistnienie stanu, w którym rozstrzygający sprawę organ działa nie tylko na podstawie obowiązującego prawa, ale również na podstawie upoważnienia i w oparciu o przeprowadzone ustalenia, wyraża bądź odmawia zgody na odstępstwo. Natomiast inwestor w celu uzyskania zgody na odstępstwo proponuje warunki zamienne. Ocenę tych warunków przepisy Prawa budowlanego pozostawiają właściwemu organowi administracji publicznej, który podobnie jak w stosunku do przypadków szczególnie uzasadnionych winien kierować się zasadą prawdy obiektywnej, która obliguje go do zbadania wszystkich okoliczności sprawy, w celu wyszukania rozwiązania najbardziej właściwego, a w szczególności organ winien wyjaśnić dlaczego zaspokojenie potrzeby inwestycyjnej osoby ubiegającej się o odstępstwo od norm odległości obiektu od granicy działki, określanych w rozporządzeniu, musi w tym przypadku wiązać się z uszczupleniem praw właściciela sąsiedniej działki (wynikających z tych norm), a nie kosztem samego inwestora. Zatem obowiązkiem organu było wnikliwe zbadanie, czy w rozpatrywanej sprawie zachodziły szczególnie uzasadnione okoliczności, o których mowa w art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego, które dawałyby podstawę do wyrażenia zgody na odstępstwo od regulacji § 12 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j.: Dz.U. Nr 75 poz. 690 ze zm.). W obliczu powyższych rozważań szczególnego zaakcentowania wymaga, iż powyższe ustalenia organ winien czynić w konkretnej sprawie, w stosunku do określonego projektu budowlanego, nie sposób bowiem sobie wyobrazić by odstępstwo takowe zostało udzielone abstrakcyjnie, czy na przyszłość. Z akt niniejszej sprawy wynika, że postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę zostało wszczęte na wniosek M.K. w dniu 12 marca 2010 roku, zaś postanowieniem Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku udzielono zgody na odstępstwo od przepisu § 12 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Uznać należy zatem, że postępowanie w sprawie udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych zostało przeprowadzone w rozpoznawanej sprawie z naruszeniem art. 9 ust. 3 Prawa budowlanego, który stanowi, że wniosek do ministra w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo właściwy organ składa przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, a wniosek ten powinien zawierać: 1) charakterystykę obiektu oraz, w miarę potrzeby, projekt zagospodarowania działki lub terenu, a jeżeli odstępstwo mogłoby mieć wpływ na środowisko lub nieruchomości sąsiednie - również projekty zagospodarowania tych nieruchomości, z uwzględnieniem istniejącej i projektowanej zabudowy; 2) szczegółowe uzasadnienie konieczności wprowadzenia odstępstwa; 3) propozycje rozwiązań zamiennych; 4) pozytywną opinię wojewódzkiego konserwatora zabytków w odniesieniu do obiektów budowlanych wpisanych do rejestru zabytków oraz innych obiektów budowlanych usytuowanych na obszarach objętych ochroną konserwatorską; 5) w zależności od potrzeb - pozytywną opinię innych zainteresowanych organów. Powyższe powoduje wadliwość zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, bowiem bez wydanego w tej konkretnej sprawie pozwolenia na odstępstwo od warunków techniczno-budowlanych brak było podstaw do stwierdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi, czego wymaga przepis art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że wniosek Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku o udzielenie zgody na odstępstwo skierowany do Ministra Infrastruktury opiewał na obiekt budowlany o powierzchni użytkowej ok. 740 m² oraz o kubaturze ok. 3300 m³, zaś zatwierdzony w niniejszym postępowaniu projekt budowlany wskazuje, że projektowana powierzchnia użytkowana wyniesie 636,3 m², a kubatura 2924,7 m³. Z zestawienia powyższych danych wynika, że zgoda na odstępstwo została udzielona w stosunku do innego projektu budowlanego, aniżeli został zatwierdzony w kontrolowanym postępowaniu. Raz jeszcze podkreślenia wymaga, że organ udziela lub odmawia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w toku postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, nie zaś w odrębnym postępowaniu. W tej konkretnej sprawie organ obowiązany był ocenić, czy istnieje podstawa umożliwiająca dopuszczenie do zrealizowania obiektu mimo uchybienia wymogom, czy jest to ten przypadek wyjątkowy, szczególnie uzasadniony, jak wymaga tego ustawodawca. Zaś oceny takiej organ dokonuje na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w tej sprawie, w szczególności istniejącego stanu zagospodarowania nieruchomości na której ma być zrealizowana inwestycja, nieruchomości sąsiednich oraz proponowanych rozwiązań w świetle zasad wiedzy technicznej. Rozpoznając ponownie sprawę organ winien wziąć pod uwagę powyższe rozważania. Mając to na uwadze, Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, w zakresie wskazanym w sentencji, odnoszącym się li tylko do zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Natomiast w pozostałym zakresie skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a., z uwagi na to, iż postępowania w zakresie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę przeprowadzono zgodnie z prawem. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Wobec uchylenia zaskarżonej decyzji w części obligatoryjne stało się, w tej części, wstrzymanie jej wykonania do czasu uprawomocnienia się wydanego w sprawie wyroku (art. 152 p.p.s.a.) m.ch.