II SA/Łd 1047/09

Dnia 23 lutego 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska, Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2010 roku przy udziale - sprawy ze skargi H. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...], (znak: [...]) w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia w sprawie obowiązku przedłożenia dokumentacji oddala skargę. LS Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...] roku nr [...] na podstawie art. 48 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. Nr 156, poz. 1118 z 2006 roku ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego ( t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 , poz. 1071 z późn. zm., cytowanej dalej jako "K.p.a.") nakazał C.S. oraz H.S. przedłożenie w terminie do dnia 30 listopada 2009 roku następujących dokumentów dotyczących budynku garażu, wybudowanego na terenie nieruchomości przy ul. A 59 w Ł.: 1. zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2. czterech egzemplarzy projektu budowlanego; 3. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Po analizie zebranego materiału dowodowego organ stwierdził, że garaż wzniesiono w 2004 roku, bez wymaganej, zgodnie z treścią art. 29 Prawa budowlanego, decyzji o pozwoleniu na budowę. W rezultacie organ uznał, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego dający podstawę do doprowadzenia samowolnie wybudowanego obiektu do stanu zgodnego z prawem. Organ pouczył strony, iż na powyższe postanowienie nie służy zażalenie. Pismem z dnia 10 września 2009 roku, zatytułowanym "odwołanie", H.S. zaskarżył powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie art. 6,7,8,10 i 15 K.p.a. oraz art. 48 Prawa budowlanego. Skarżący podniósł, iż pozbawiając go prawa wniesienia środka odwoławczego naruszono jego prawo do sprawiedliwego rozpoznania sprawy. Ponadto w ocenie H.S. organ nie wyjaśnił sprawy w całości przyjmując wyłącznie wyjaśnienia jednej ze stron postępowania. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...] roku nr [...] na podstawie art. 134 K.p.a. w związku z art. 144 K.p.a. stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez H.S. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż zgodnie z art. 141 K.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi, wyjaśniając jednocześnie, że jeżeli K.p.a. bądź przepisy prawa materialnego nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia, to jest ono niedopuszczalne. Organ podniósł dalej, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o art. 48 Prawa budowlanego, który to przepis nie daje podstawy do wniesienia zażalenia. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że stosownie do treści art. 142 K.p.a. postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie w sprawie. W terminie prawem przewidzianym H.S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie art. 6-11, 15, 61, 75-77 K.p.a. przez nakładanie na stronę obowiązków bez obiektywnego i rzeczowego ustalenia stanu faktycznego oraz pominięcie w postępowaniu dowodów przez niego złożonych. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego oraz o umorzenie postępowania administracyjnego bądź o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, a więc jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonego rozstrzygnięcia. W ocenie sądu, przy wydaniu kwestionowanego postanowienia nie doszło do naruszenia przepisów, które w myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skutkować winno jego uchyleniem. Przedmiotem niniejszego postępowania jest legalność zaskarżonego postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...] roku stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia H.S. od postanowienia organu I instancji, którym wezwano skarżącego do złożenia określonych dokumentów w oparciu o treść art. 48 ust. 3 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, a więc w ramach procedury legalizacyjnej samowoli budowlanej. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż – z uwagi na brak odmiennego uregulowania w Prawie budowlanym – do postanowień wydawanych w toku postępowania w sprawach samowoli budowlanej mają zastosowanie przepisy K.p.a. Zgodnie zaś z zasadą wyrażoną w art. 141 § 1 K.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, iż zażalenie może być wnoszone tylko na postanowienia enumeratywnie wyliczone w kodeksie. Jeżeli zatem Prawo budowlane w przepisie będącym podstawą rozstrzygnięcia organu I instancji (art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego) oraz Kodeks postępowania administracyjnego nie przewidują zażalenia w odniesieniu do danego postanowienia, to ten środek zaskarżenia nie przysługuje stronie. Jednocześnie jednak warto zaznaczyć, iż strona – wbrew twierdzeniom skarżącego - nie jest całkowicie pozbawiona możliwości podważenia postanowień, od których zażalenie nie przysługuje, bowiem mogą one być kwestionowane w toku postępowania odwoławczego w razie wniesienia odwołania od decyzji (art. 142 K.p.a.). Zatem postanowienie wydane w oparciu o art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego będzie podlegało zaskarżeniu wraz z decyzją o nakazie rozbiórki. W rezultacie należy stwierdzić, iż organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 134 K.p.a. w związku z art. 144 K.p.a. i w konsekwencji słusznie ocenił zażalenie H.S. za niedopuszczalne. Warto podkreślić, iż gdyby organ II instancji w niniejszym postępowaniu rozpoznał niedopuszczalny środek zaskarżenia dopuściłby się rażącego naruszenia prawa. Biorąc powyższe pod uwagę, nie stwierdziwszy podstaw prawnych do wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. m.ch.