II SA/Łd 1048/03

Dnia 7 stycznia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Asesor WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi M. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie nakazu rozbiórki budowli p o s t a n a w i a: 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym; 2. nakazać zwrot na rzecz skarżącej kwoty 5 (pięć) złotych uiszczonej tytułem połowy wpisu sądowego od skargi zaksięgowanej w dniu 13 sierpnia 2003 r., pod poz. 1174. II SA/Łd 1048/03 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], znak [...], wydaną na podstawie przepisów art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126) oraz art. 104 k.p.a., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nakazał M. K. rozbiórkę budynku letniskowego usytuowanego na działkach oznaczonych numerami geodezyjnymi 394/3 i 395/3 w miejscowości A gmina B.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu 6 grudnia 2002 r., po uprzednim prawidłowym zawiadomieniu, przeprowadzono w obecności M. K. wizję na wyżej wymienionej nieruchomości, podczas której stwierdzono, że na terenie działek o numerach geod. [...] znajduje się budynek letniskowy typu KAR-28 o konstrukcji drewnianej, powierzchni 30,0 m2, zmontowany w 1999 r., nie połączony trwale z gruntem, który nie posiada żadnych przyłączy. Jak wskazał organ I instancji, M. K. oświadczyła, że nie ubiegała się o pozwolenie na budowę w/w obiektu, ponieważ uważała, że na budynki o powierzchni do 35 m2 nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Organ I instancji wskazał, że istotną i jedyną przesłanką nakazania rozbiórki obiektu budowlanego na podstawie przepisu art. 48 Prawa budowlanego jest brak pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub wniesienie sprzeciwu przez organ budowlany, a w przedmiotowej sprawie dodatkowo mamy do czynienia z samowolą budowlaną zrealizowaną w terenie, na którym, zgodnie z prawem miejscowym, istnieje zakaz takiej zabudowy. W odwołaniu od powyższej decyzji M. K. wniosła o zwolnienie jej z nakazu rozbiórki budynku letniskowego oraz umorzenie prowadzonego wobec niej postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu odwołania M. K. podała, że w momencie realizacji inwestycji sądziła, iż na wybudowanie budynku o powierzchni do 35 m2 nie połączonego trwale z gruntem nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Decyzją z dnia [...]., Nr [...] (znak [...]) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. działając na podstawie przepisu art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. z związku z art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. K. powołała argumenty tożsame z argumentami wskazanymi już w odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazując nadto, że w okolicy spornej inwestycji znajduje się wiele podobnie zagospodarowanych działek. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie powołując się na faktyczne i prawne podstawy rozstrzygnięcia wskazane w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 7 stycznia 2005r. M. K. oświadczyła, że rozebrała domek zgodnie z nakazem wynikającym z decyzji PINB oraz że cofa skargę i wniosła o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz.1270, dalej w skrócie ustawa o p.s.a.). Skarżąca M. K. cofnęła skargę. Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy o p.s.a. sąd jest związany cofnięciem skargi, a uzna tę czynność za niedopuszczalną tylko wówczas, jeżeli zmierza ona do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Taka sytuacja w spawie niniejszej jednak nie zachodzi, przyczyną cofnięcia skargi jest bowiem wykonanie obowiązków nałożonych zaskarżoną decyzją. Cofnięcie skargi jest skuteczne. Stosownie zaś do dyspozycji art. 161§1 ustawy o p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Z uwagi na powyższe należało orzec jak w sentencji, rozstrzygając o zwrocie części wpisu na rzecz M. K. na podstawie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74, poz. 368 ze zm.) w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.).