II SA/Łd 1049/02

Dnia 24 sierpnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędzia NSA Ewa Markiewicz, Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. - Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania Z. R. utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu R. z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą T. P. pozwolenia na budowę garażu w granicy działki na nieruchomości położonej w R. przy ul. A 8. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że Z. R. jako sąsiad T. P. nie wyraził zgody na budowę garażu w granicy z jego nieruchomością. Okoliczność ta nie miała jednak istotnego znaczenia dla wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie bowiem z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5.03.2001 r., opublikowanym w Dz. U. Nr 17 z dnia 16.03.2001 r., poz. 207 przepis § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 15 z 1999 r. poz. 140 i Nr 44, poz. 434 oraz z 2000 r. Nr 16, poz. 214 ) w zakresie wymogu zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej jest niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 1006 z 2000 r., poz. 1126 z późn. zm. ). Zgodnie z zapisem art. 35 ust. 5 cytowanej ustawy Prawo budowlane właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dopiero wówczas, gdy na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. W rozpatrywanej sprawie brak jest takiego nakazu. Inwestorka spełniła również wymagania, o których stanowi art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Projektowana inwestycja nie narusza również unormowania zawartego w art. 5. Lokalizacja obiektu w granicy przedstawiona w projekcie zagospodarowania działki nie spowoduje utrudnień w ewentualnej zabudowie i użytkowaniu działki nr 41 stanowiącej własność I. i Z. R.. W myśl zatem art. 35 ust. 4 tej ustawy właściwy organ administracji architektoniczno – budowlanej nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę. Skargę na decyzję Wojewody [...] do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi wniósł Z. R. podnosząc, że inwestorka wybudowała garaż niezgodnie z projektem na istniejących już ścianach fundamentowych i przekroczyła o ok. 40 cm projektowaną wysokość obiektu. W konkluzji skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podnosząc argumenty tożsame z zawartymi w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( § 2 art. 1 powołanego aktu ). Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej . Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu. Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W rozpoznawanej sprawie inwestorka złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na budowę w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wykazała tytuł prawny do dysponowania nieruchomością, przedłożyła prawidłowo sporządzony projekt obiektu budowlanego, a tym samym spełniła wymagania, o których stanowi art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z 9 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W stanie prawnym obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji architektoniczno – budowlanej nie obowiązywał już przepis § 12 ust. 6 powołanego przez organy obu instancji rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a uzależniający wydanie pozwolenia na budowę obiektu w granicy nieruchomości od zgody sąsiada. Nie oznacza to jednak, iż organy zwolnione były od obowiązku oceny, czy takie usytuowanie obiektu budowlanego nie narusza uzasadnionego interesu osób trzecich ( w tym sąsiada ). Obowiązek taki wynika bowiem wprost z art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] Starosta Powiatu R. poczynił w tym zakresie niezbędne rozważania dochodząc do trafnego wniosku, że lokalizacja obiektu budowlanego ( garażu ) w granicy nie spowoduje jakichkolwiek uciążliwości dla sąsiada ( skarżącego ), a przede wszystkim nie ograniczy ewentualnej dalszej zabudowy jego działki. Jak wynika bowiem z projektu zagospodarowania działki stanowiącej własność inwestorki oraz mapy sytuacyjno – wysokościowej, stanowiących załącznik do projektu budowlanego budynek mieszkalny i budynki gospodarcze na działce Z. R. znajdują się w odległości kilkunastu metrów od granicy. Trafne jest również stanowisko organów obu instancji, że w niniejszej sprawie nie zachodziła przeszkoda do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę określona w art. 35 ust. 5 prawa budowlanego. W toku postępowania skarżący powoływał się na postanowienie Urzędu Rejonowego w R. z dnia [...]. Postanowieniem tym organ nie nakazał jednak rozbiórki obiektu budowlanego, a jedynie wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie budynku gospodarczego przez C. P. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika natomiast, że inwestor przystąpił do wykonania wykopów pod ten budynek. Okoliczności te nie mogły zatem stanowić przeszkody do wydania zaskarżonej decyzji. Dla oceny prawidłowości kwestionowanej skargą decyzji nie miała również znaczenia sugerowana przez skarżącego okoliczność wzniesienia garażu niezgodnie z projektem budowlanym i decyzją o pozwoleniu na budowę. Kognicja Sądu ograniczała się bowiem do stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji ewentualne nieprawidłowości zaistniałe dopiero w procesie realizacji inwestycji winny być przedmiotem odrębnego postępowania prowadzonego przez właściwy organ nadzoru budowlanego. Z przytoczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zmianami ), skargę jako bezzasadną oddalił.