II SA/Łd 1049/14

Dnia 4 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, , Protokolant specjalista Agnieszka Kowalik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2015 roku sprawy ze skargi A. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części w jakiej uchyla postanowienie Starosty [...] z dnia [...], nr [...]; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A. L. kwotę 228,50 (dwieście dwadzieścia osiem 50/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 4. nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz A. L. kwotę 117 (sto siedemnaście) złotych tytułem zwrotu nadpłaconego wpisu sądowego, zaksięgowanego w dniu 10 października 2014 roku pod pozycją [...]. a.bł. Decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 145 § 1 K.p.a. po rozpatrzeniu odwołania L. K. i S. S. od decyzji Starosty [...] z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia na podstawie art. 151 § 2 K.p.a. decyzji dotychczasowych i orzekającej o wydaniu z naruszeniem prawa ostatecznej decyzji Wójta gminy T. z dnia [...], Nr [...] znak: [...] w sprawie pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych z obiektami towarzyszącymi w m. W. gm. T. zmieniającej ostateczną decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...], Nr [...], znak: [...] o pozwoleniu na budowę budynku handlowo-gastronomicznego, zbiornika gazu, zbiornika podziemnych wód deszczowych, separatora ropopochodnych, zbiornika bezodpływowego na ścieki bytowe i dróg wewnętrznych, uchylił zaskarżoną decyzję w całości wraz z postanowieniem z dnia [...] i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. Decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu wniosku L. K. i S. S., Wójt Gminy T. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującego budowę niżej wymienionych obiektów budowlanych w etapie I w m. W. na działkach o nr: 1176, 1177/9, 1177/12, 1177/10, 1178/7, 1179/8, 1179/7, 1180/6, 1180/5, 1181/6, 1181/5, 1182/6, 1182/5, 1183/6, 1183/5, 1184/6, 1184/5, 1185/6, 1185/5, 1186/6, 1186/5, 1187/5, 1188/5, 1189/6, 1189/5, 1190/5, tj.: -obiekt Nr 1 - budynek handlowo-gastronomiczny o kub. 1701,0 m3, pow. zabudowy 507,92 m2, pow. użytkowej 436,39 m2 wraz z tarasem Nr 3, -obiekt Nr 9 - zbiornik gazu płynnego o pojemności 4850 l podziemny do celów grzewczych budynku handlowo-gastronomicznego, -obiekt Nr 11 - zbiornik podziemny wód deszczowych o pojemności 50,0m3, -obiekt Nr 12- separator ropopochodny, -obiekt Nr 14 - zbiornik bezodpływowy na ścieki bytowe — dwukomorowy o pojemności 2 x 5,0 m3, -drogi wewnętrzne skomunikowane z prawą jezdnią drogi krajowej Nr 8, parkingi, place i chodniki. Decyzją z dnia [...], nr [...], Wójt Gminy T. zmienił w trybie art. 163 K.p.a. w związku z art. 32 ust. 4 - Prawa budowlanego własną decyzję z dnia 18 czerwca 2003 roku dodając do orzeczenia po zapisie: "obejmujące budowę niżej wymienionych obiektów budowlanych w "etapie I" "etap II", po zapisie " obiekt Nr 14 zbiornik bezodpływowy na ścieki bytowe - dwukomorowy o pojemności 2 x 5,0 m3", zapis: obiekt nr 2 i 4 - stacja paliw płynnych z wiatą, czterema zbiornikami podziemnymi na paliwa płynne o pojemności 4x50,0 m3 = 200,0 m3 i instalacją paliwową z dystrybutorami"; obiekt nr 7 - stacja dystrybucji paliw gazowych LPG z dwoma zbiornikami naziemnymi na paliwo gazowe o pojemności 2x4,95 m3 = 9,90 m3 i instalacją gazową z dystrybutorem". Z akt sprawy wynika, że Starosta [...] prowadził niezależne postępowania w trybie wznowienia wobec decyzji Wójta Gminy T. z dnia [...], Nr [...], zmienionej decyzją z dnia [...], Nr [...]: z wniosków A. L., ze sprzeciwu prokuratorskiego i z urzędu. Oprócz tych postępowań wobec przedmiotowych decyzji pozwolenia na budowę toczyły się także inne postępowania, w tym postępowanie nieważnościowe oraz w trybie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego. W dniu 13 stycznia 2012 roku do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek z dnia 12 stycznia 2012 roku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną o pozwoleniu na budowę. A. L. w związku z prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego IV Wydział Karny w P. w sprawie sygn. akt IV Ka [...], stwierdzającym, że przy wydaniu decyzji na budowę stacji paliw w W. doszło do przestępstwa, wniósł o wznowienie postępowania w następujących trybach: art. 145 § 1 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 5, art. 145 § 1 pkt 6, art. 145 § 1 pkt 7 K.p.a. Pismem z dnia 7 marca 2012 roku, wnioskodawca uzupełnił ww. wniosek przedkładając przedmiotowy wyrok. Zdaniem Wnioskodawcy przedstawione w wyroku przestępstwa wyczerpują przesłanki zawarte w art. 145 § 1 pkt 1,2, 5, 6,7 K.p.a.. Pismem z dnia 19 kwietnia 2012 roku organ pierwszej instancji wezwał A. L. do sprecyzowania wniosku poprzez wskazanie: 1) dowodów, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, a które okazały się fałszywe i kiedy wnioskujący dowiedział się o ww. okolicznościach stanowiących postawę do wznowienia w trybie art. 145 § 1 kpt 1 K.p.a.; 2) nowych istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowody, istniejące w dniu wydania decyzji z dnia [...], Nr [...] i z dnia [...], Nr [...], nie znane organowi który wydał ww. decyzje wyszły na jaw i kiedy wnioskujący dowiedział się o ww. okolicznościach stanowiących postawę do wznowienia w trybie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.; 3) przepisu prawa, z którego będzie wynikać, iż przed wydaniem skarżonych decyzji istniał obowiązek uzyskania stanowiska innego organu, a co zdaniem wnioskującego nie zostało dopełnione oraz wskazania terminu, w którym wnioskujący dowiedział się o ww. okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a.; 4) zagadnienia wstępnego rozstrzygniętego przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydawaniu skarżonych decyzji oraz kiedy wnioskujący dowiedział się o ww. okolicznościach stanowiących postawę do wznowienia w trybie art. 145 § 1 kpt 7 K.p.a.; W odpowiedzi na ww. wezwanie, skarżący wyjaśnił, że w jego ocenie projekt budowlany, plan zagospodarowania został sfałszowany w ten sposób, że w tabelkach z nazwiskami i podpisami projektantów architektury i branży drogowej dokonano wydrapań tych nazwisk, a następnie zamalowano korektorem lub zaklejono paskiem papieru i wpisano inne nazwiska — co stanowi okoliczność stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. W chwili wydania pozwolenia na budowę stacji paliw w W. w aktach sprawy nie było projektu dróg wewnętrznych dla stacji paliw, był tylko projekt dróg dla obiektu z barem, sklepem, serwisem, parkingiem (bez stacji paliw) - co stanowi okoliczność stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.; Ponadto Wójt Gminy T. w dniu [...] 2000r. wydał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy stacji paliw w W., nakładając obowiązek uzgodnienia z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Ł., a następnie wydał postanowienie zawieszające postępowanie w sprawie budowy stacji paliw w W. do czasu uzyskania od Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej odstępstwa od warunków technicznych zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu z marca 1999r. Zagadnienie wstępne określiła decyzja o WZZT Wójta Gminy T. oraz postanowienie Wójta Gminy T. - co stanowi okoliczność stanowiącą podstawę wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 7 Kpa. Postanowieniem z dnia [...], Starosta [...] wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Wójta Gminy T. z dnia [...], nr [...] i poprzedzającą ją decyzją Wójta Gminy T. z dnia [...], nr [...], w sprawie pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych z obiektami towarzyszącymi w m. W.. Decyzją z dnia [...], znak [...], Starosta [...] na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1, 2, 5, 6, 7 K.p.a., orzekł o wydaniu z naruszeniem prawa ostatecznej decyzji Wójta Gminy T. z dnia [...] Nr [...] i poprzedzającej ją ostatecznej decyzji z dnia [...] Nr [...], w sprawie pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych z obiektami towarzyszącymi w m. W.. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającym ją postanowieniem z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania organ pierwszej instancji, pismem z dnia 3 grudnia 2013 roku, na podstawie art. 64 § 2 Kpa wezwał A. L. do przełożenia dowodów, w których będzie wskazany termin, kiedy wnioskodawca dowiedział się o poszczególnych okolicznościach stanowiących odrębne podstawy wznowienia postępowania lub przedłożenia oświadczenia w trybie art. 75 § 2 K.p.a. w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W piśmie z dnia 11 grudnia 2013 roku A. L. oświadczył, że o okolicznościach stanowiących odrębne podstawy do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt l, 2, 5, 6, 7 K.p.a. dowiedział się w dniu 16 grudnia 2011 roku, tj. w dniu ogłoszenia wyroku Sądu Okręgowego w P. w sprawie o sygn. akt IV Ka [...]. Postanowieniem z dnia [...] Starosta [...] ponownie wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Wójta Gminy T. z dnia [...], Nr [...] i poprzedzającą ją decyzją Wójta Gminy T. z dnia [...], Nr [...], w sprawie pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych z obiektami towarzyszącymi w m. W.. W dniu 3 kwietnia 2014 roku, na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia 11 lutego 2014 roku w sprawie II K [...], II Ko [...] akta sprawy dotyczące pozwolenia na budowę zostały przekazane do Starostwa Powiatowego w T.. Decyzją z dnia [...], znak: [...], Starosta [...] na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 i art. 145 § 1,2, 5, 6, 7 K.p.a. odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej i orzekł o wydaniu z naruszeniem prawa ostatecznej decyzji Wójta gminy T. z dnia [...] roku, nr [...] zmieniającej ostateczną decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...], nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że we wznowionym postępowaniu przy spełnieniu przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1, 2, 5, 6, 7, K.p.a. podstawową kompetencją merytoryczną organu jest uchylenie decyzji dotychczasowej i orzeczenie co do istoty sprawy, jednakże kompetencja ta nie może być zrealizowana, gdyż wystąpiła przesłanka określona w art. 146 § 1 K.p.a. Termin określony w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. wynoszący 10 lat upłynął w dniu 25 sierpnia 2013 roku, a określony w art. 145 § 1 pkt 5, 6, 7 - wynoszący 5 lat upłynął w dniu 25 sierpnia 2008 roku. Z tego też względu nie możliwe jest uchylenie decyzji dotychczasowej i orzeczenie co do istoty sprawy. Od powyższej decyzji L. K. i S. S. wnieśli odwołanie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji wskazali, że Starosta [...] nie wskazał jakie dowody, przyjęte za podstawę do wydania decyzji Wójta Gminy T. z dnia [...] okazały się fałszywe. Organ stwierdził, że osoby wskazane w projekcie budowlanym, jako autorzy, posiadali stosowne uprawnienia, dlatego nie można mówić, że został on wydany z naruszeniem prawa. Powyższe uzasadnienie wskazuje na brak uzasadnienia zastosowania przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Ponadto zdaniem skarżących Starosta [...] w sposób nieodpowiadający przepisom art. 7, art. 77 oraz art. 80 K.p.a. nie wykazał zaistnienia w sprawie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. Organ powołał się na wyrok Sądu Okręgowego w P. IV Wydział Karny z dnia 16 grudnia 2011 roku sygn. akt IV Ka [...], który nie może zastąpić oceny organu administracji publicznej, dlaczego decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...] Nr [...] należało uznać za wydaną w wyniku przestępstwa. W ocenie skarżących wskazany przez Starostę [...] art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. nie został w wystarczający sposób uzasadniony. Nie wiadomo, jakie nowe okoliczności istotne dla sprawy lub nowe dowody wyszły na jaw, które istniały w dniu wydania decyzji Wójta Gminy T. z dnia [...] Nr [...], a nie były znane organowi. Wskazane przez organ pierwszej instancji okoliczności braku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz brak zgody na odstępstwo od warunków technicznych nie wyczerpują przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 6 i 7 K.p.a. Wskazany przez organ pierwszej instancji § 123 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku, w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie nie miał zastosowania przy wydawaniu decyzji Wójta Gminy T. z dnia [...] Nr [...]. Przepis ten stanowił, iż na drodze klasy GP odległość między zjazdami sąsiadujących stacji paliw nie powinna być mniejsza niż: 5 km - poza terenem zabudowy, 2 km - na terenie zabudowy. Przepis ten określał zatem odległość na drodze klasy GP pomiędzy zjazdami sąsiadujących stacji paliw. W decyzji Wójta Gminy T. z dnia [...]roku udzielono pozwolenia na budowę m.in. wjazdu i wyjazdu z pasami włączenia do ruchu. Pojęcia: "zjazd" "wjazd" i "wyjazd" są różnymi pojęciami prawnymi w rozumieniu przepisu § 3 pkt 12 i 3 pkt 13 cyt. rozporządzenia. Są to różne obiekty, którym w rozporządzeniu przypisano odmienne znaczenie, co oznacza, że nie można ich utożsamiać. W decyzji Wójta Gminy T. z dnia [...] Nr [...] dostęp stacji paliw do drogi krajowej nr 8 został zapewniony poprzez wjazd i wyjazd, mimo, że droga ta, w dniu wydania decyzji nie była drogą klasy S, lecz posiadała klasę GP. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad wyraziła zgodę na dostęp tej nieruchomości do drogi krajowej nr 8 pod warunkiem, że dostęp ten zrealizowany zostanie właśnie w postaci wjazdu i wyjazdu, a nie zjazdu, ze względu na planowanie wtedy, że droga krajowa nr 8 w przyszłości uzyska klasę drogi S. W ocenie skarżących decyzja Wójta Gminy T. z dnia [...] nie narusza art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Jednym z wymogów wydania pozwolenia na budowę było uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana została przez Wójta Gminy T. w dniu [...] 2000 roku, z terminem ważności do końca 2000 roku. Decyzja ta została złożona przy wniosku w dniu 19 grudnia 2000 roku, a więc w okresie gdy była ona ważna. Decyzja Wójta Gminy T. z dnia [...] stanowiła natomiast uzupełnienie tego wniosku, zatem posiadała ważną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazana decyzja Wójta Gminy T. z dnia [...] nie narusza również art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego, albowiem odniesiono się jedynie do tych obiektów, które zawarte były we wniosku złożonym w grudniu 2000 roku. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości wraz z postanowieniem z dnia [...] i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że toczą się niezależne postępowania wznowieniowe wobec ostatecznej decyzji Wójta Gminy T. z dnia [...], nr [...] zmienionej decyzją z dnia [...] nr [...]: z wniosków A. L. w trybie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, oraz w trybie art. 145 § 1 pkt 1, 2, 5, 6, 7 K.p.a., z urzędu oraz ze sprzeciwu prokuratorskiego. Przedmiotem niniejszego postępowania odwoławczego, jest rozstrzygnięcie sprawy prowadzonej z wniosku A. L. z dnia 12 stycznia 2012 roku o wznowienie postępowania, w trybie art. 145 § 1 pkt 1, 2, 5, 6, 7 K.p.a. zakończonej ostateczną decyzji Wójta Gminy T. z dnia [...], Nr [...], którą zmieniono ostateczną decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...], Nr [...] o pozwoleniu na budowę. Decyzja z dnia [...], nr [...] stała się ostateczna z dniem 10 września 2003 roku. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością, o której mowa w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 K.p.a. Postępowanie w tym przedmiocie, co wynika jednoznacznie z dyspozycji art. 147 K.p.a. może być prowadzone na wniosek strony. Podanie o wznowienie postępowania z art. 145 § 1 pkt 1, 2, 5, 6, 7 K.p.a., wnosi się do organu, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji, w terminie jednego miesiąca, od daty kiedy strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania (art. 148 § 1 K.p.a.). Rozważając zatem zachowanie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, zdaniem Wojewody [...] organ pierwszej instancji w pierwszej kolejności zobligowany był ustalić, czy termin został zachowany w oparciu o art. 148 § 1 K.p.a. Strona musi bowiem udowodnić, kiedy, w jakiej dacie, dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia. Nadto organ administracji obowiązany jest z urzędu badać termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, albowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, mimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Przepis art. 148 § 1 K.p.a. wymaga, aby strona rzeczywiście znalazła się w posiadaniu informacji o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia oraz uprawdopodobniła dochowanie tego terminu. Wniosek z dnia 12 stycznia 2012 roku obejmuje pięć różnych podstaw wznowienia, organ zobowiązany był więc do ustalenia tego terminu dla każdej z wymienionych podstaw oddzielnie. Z dowodów zgromadzonych w sprawie niezbicie winno wynikać dochowanie przez wnioskodawcę bądź uchybienie wskazanego terminu. Z wniosku z dnia 12 stycznia 2012 roku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę wynika, że A. L. domaga się wznowienia postępowania na podstawie pięciu niezależnych podstaw określonych w art. 145 § 1 pkt 1, 2, 5, 6, 7 K.p.a., co wskazuje, że dla każdej z nich powinien udowodnić dochowanie terminu, jak również wskazać powód wznowienia. Zgodnie z wymogami art. 75 § 2 K.p.a., według których strona składa oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania ( art. 233 § 2 Kodeksu karnego), oświadczenie to podlega ocenie organu na podstawie art. 80 Kpa. Przy przedłożeniu środka dowodowego posiłkowego, jakim jest oświadczenie strony obowiązkiem organu jest zabieganie o inne dowody potwierdzające to oświadczenie, w tym celu może zobowiązać stronę do przedłożenia innych dowodów pośrednich, potwierdzających fakt, że do strony dotarła wiadomość o okoliczności, wskazanej we wniosku bądź samodzielnie je pozyskać. Organ pierwszej instancji w badanej sprawie, przyjął oświadczenie A. L., że o poszczególnych okolicznościach dowiedział się w dniu 16 grudnia 2011 roku, nie pozyskując żadnych dowodów pośrednich, potwierdzających to oświadczenie. Powyższe, zdaniem organu odwoławczego powoduje naruszenie szeregu przepisów postępowania dowodowego oraz zasady swobodnej oceny materiału dowodowego wyrażonej w art. 80 oraz art. 77 § 1 K.p.a., albowiem materiał dowodowy nie został w pełni zebrany w związku z art. 148 § 1 K.p.a. Z tego też względu należało uchylić postanowienie z dnia [...] o wznowieniu postępowania wobec decyzji ostatecznej. Organ pierwszej instancji naruszył więc art. 149 § 3 K.p.a. Organ odwoławczy zauważył ponadto, że organ w uzasadnieniu decyzji wykazał na stronie 6, że w ocenie organu administracji architektoniczno-budowlanej, w dacie wydania przedmiotowej decyzji dokonano wprawdzie przerobienia wystawionych dokumentów (art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a.), jednakże nie można mówić, że zostały one wydane z naruszeniem prawa, ponieważ osoby wskazane w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym, jako jego autorzy posiadali odpowiednie uprawnienia budowlane oraz przedłożyli stosowne zaświadczenia o tym, że są członkami właściwej izby samorządu zawodowego, aktualne na dzień opracowania tego projektu. Powyższe wskazuje, że w ocenie organu pierwszej instancji oskarżeni nie naruszyli prawa przy opracowaniu i wydaniu decyzji dotychczasowej, zatem nie została spełniona przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., stanowiąca jedną z podstaw wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, zawartego we wniosku z dnia 12 grudnia 2012 roku. Zawarta w uzasadnieniu decyzji konkluzja organu pierwszej instancji, że we wznowionym postępowaniu, spełnione zostały wszystkie przesłanki wskazane we wniosku A. L., w tym z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. jest ustaleniem pozbawionym oparcia w materiale dowodowym, czym organ pierwszej instancji naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Ponadto Wojewoda [...] zauważył, że przedmiotowe postępowanie powinno być prowadzone z udziałem Prokuratora Okręgowego w P., który na każdym etapie postępowania zgodnie z art. 10 K.p.a. powinien otrzymywać pisma oraz orzeczenia. Tego faktu organ pierwszej instancji nie uwzględnił w swoim postępowaniu. Jak wcześniej wykazano, z wniosku A. L. w trybie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., prowadzone jest odrębne postępowanie wznowieniowe, które jako, że jest postępowaniem wznowieniowym wobec ostatecznej decyzji Wójta Gminy T. z dnia [...], Nr [...] zmieniającej ostateczną decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...], Nr [...], wymaga kompatybilnego rozstrzygnięcia z rozstrzygnięciem dokonanym w tej sprawie. Ze względu na wadliwość postępowania wznowieniowego polegającego na nie wyjaśnieniu w sposób wyczerpujący okoliczności faktycznych mających wpływ na wynik sprawy, a przede wszystkim naruszenie zasad wynikających z art. 7, art. 77 oraz art. 149 § 3 K.p.a., które to naruszenie z uwagi na charakter sprawy mogło mieć wpływ na wynik wydanej decyzji, zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającym ją postanowieniem z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł A. L.. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 8 i 107 § 3 K.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności nie wyjaśnienie dlaczego organ odwoławczy uznał, iż złożony przez skarżącego A. L. wniosek o wznowienie postępowania z dnia 12 stycznia 2012 roku (wraz z dalszymi uzupełnieniami) zakończonego ostateczną decyzją uznać należy za niewystarczający do wznowienia postępowania; 2. art. 148 w zw. z art. 75 § 1 i 2 K.p.a. poprzez przyjęcie przez organ odwoławczy, iż Starosta [...] nie zbadał z urzędu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, mimo że przeprowadzono postępowanie dowodowe w zakresie przedmiotowego wniosku, skarżący uzupełnił swój wniosek o wznowienie postępowania wreszcie złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań kiedy dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania co zostało ujęte w samej decyzji Wojewody [...] z dnia [...]; 3. art. 7, 77 i art. 80 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w tym zakresie, że organ nie odniósł się do treści uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w P. IV Wydział Karny z dnia 16 grudnia 2011 roku za sygn. akt IV [...] a zastąpił ustalenia dokonane przez sąd własną oceną, według której oceny decyzja Wójta Gminy T. z dnia [...] Nr [...] nie została wydana w wyniku przestępstwa co jest sprzeczne z treścią przytoczonego orzeczenia; 4. art. 80 K.p.a. poprzez przyjęcie dowolnej oceny dowodu tj. treści uzasadnienia wyroku karnego Sądu Okręgowego w P. a mianowicie uznanie, że w dacie wydania przedmiotowych decyzji dokonano wprawdzie przerobienia wystawionych dokumentów jednakże nie można mówić, że zostały wydane z naruszeniem prawa co jest sprzeczne z treścią wyroku Sądu Okręgowego w P. w zakresie czynu zabronionego popełnionego przez T. K.; 5. art. 145 § 1 pkt 5,6,7 K.p.a. polegające na uznaniu przez organ odwoławczy, że Starosta [...] nie uzasadnił jakie nowe okoliczności istotne dla sprawy wyszły lub nowe dowody wyszły na jaw, które istniały w dniu wydania decyzji Wójta Gminy T. z dnia [...] Nr [...] a nie były znane organowi, mimo iż Starosta [...] w uzasadnieniu swej decyzji z dnia [...] w sposób szczegółowy opisał nowe okoliczności i fakty dla sprawy zaistniałe po wydaniu powyższej decyzji a ponadto w sposób szczegółowo Sąd Okręgowy w P. skazując osoby biorące udział w wydaniu decyzji z dnia [...] Nr [...] w sposób precyzyjny oraz kompletny wskazał konkretne przestępstwa popełnione przez oskarżonych ujawnione dopiero kilka lat od wydania powyższej decyzji popełnione przed jej wydaniem; 6. art. 8 i 107 § 3 K.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności nie wskazanie jakie okoliczności zostały podniesione przez L. K. i S. S. w odwołaniu - organ lakonicznie wskazał, że "decyzji zarzucają naruszenie przepisów" a także nie wskazanie czy inwestorzy L. K. i S. S. podnieśli w odwołaniu zarzut (nie mogący być przedmiotem zażalenia) dotyczący formalnego zakwestionowania przez nich wydanego w dniu [...] postanowienia Starosty [...] dotyczącego wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy T. z dnia [...] i poprzedzającą ją ostateczną decyzją z dnia [...] w sprawie pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych z obiektami towarzyszącymi w miejscowości W., Gm. T.; 7. art. 182 K.p.a. polegające na uznaniu, iż Prokuratora Okręgowa winna otrzymywać wszelkie pisma w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez Starostę, mimo iż formalnie Prokuratura znała treść orzeczenia Sądu Okręgowego w P. IV Wydział karny, brała udział we wcześniejszym postępowaniu wznowieniowym zakończonym decyzją o znaku [...] a także nie złożyła wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego w trybie art. 182 KPA. Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Uczestnicy postępowania L. K. i S. S. wnieśli o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest częściowo zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz.270), dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W niniejszej sprawie A. L. w dniu 13 stycznia 2012r. złożył wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego dwiema decyzjami Wójta Gminy T. z dnia [...] i z dnia [...] o pozwolenie na budowę (ta druga decyzja zmieniła w trybie art.163 K.p.a. w związku z art.32 ust.4 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, pierwszą decyzję poprzez dodanie drugiego etapu inwestycji, obejmującego budowę kolejnych obiektów budowlanych). Wnioskodawca oparł swoje żądanie na przesłankach wskazanych w art.145 § 1 pkt 1,2,5,6 i 7 K.p.a. Wniosek był kilka razy uzupełniany i skarżący ostatecznie wskazał, że projekty budowlane okazały się fałszywe, pozwolenie na budowę wydano w wyniku przestępstwa co przesądził wyrok Sądu Okręgowego w P. w spr. IV Ka [...], wyszła na jaw nowa okoliczność faktyczna jaką było brak decyzji o warunkach zabudowy oraz kompletnych egzemplarzy projektu budowlanego zaś pozwolenie na budowę wydano bez uzyskania wymaganej zgody zarządcy drogi oraz pomimo odmowy Wojewody [...] wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Zgodnie z treścią art.145 § 1 pkt 1,2,5,6 i 7 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); W myśl art. 149 § 1,2 i 3 K.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie jest powszechnie przyjęty pogląd, iż po złożeniu przez stronę podania o wznowienie organ administracji podejmuje czynności wstępne mające na celu stwierdzenie dopuszczalności wznowienia. W ramach tych czynności ustalane jest czy podanie pochodzi od podmiotu będącego stroną postępowania, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowej podstawie wznowienia oraz czy został zachowany termin do złożenia wniosku, o którym mowa w art.149 K.p.a. W sytuacji gdy już z samego wniosku wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia bądź gdy wniosek złożył podmiot niebędący stroną albo nie został zachowany termin do złożenia wniosku, organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.) W przeciwnym wypadku jest obowiązany wznowić postępowanie i przeprowadzić je zarówno co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia jak i pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia a także co do istoty sprawy (art. 149 § 2 K.p.a.). Należy podkreślić, iż przed wydaniem postanowienia o wznowieniu nie jest dopuszczalna ocena samej przyczyny wznowienia. Ocena taka jest dokonywana już po wydaniu postanowienia o wznowieniu, w decyzji wydanej w oparciu o art.151 K.p.a. Ustalenie czy wystąpiła faktycznie podstawa wznowienia może zatem nastąpić wyłącznie w fazie postępowania rozpoznawczego. W niniejszej sprawie w dniu [...] Starosta T. wydał postanowienie o wznowieniu postępowania uznając, że spełnione zostały przesłanki do jego wydania. Uznano, że podanie zostało złożone przez podmiot będący stroną, skarżący wskazał ustawowe podstawy wznowienia oraz zachowany został miesięczny termin, o którym mowa w art.148 § 1 K.p.a. Odnośnie terminu organ I instancji przyjął, że rozpoczął on bieg w dniu 16 grudnia 2011r. opierając się na oświadczeniu skarżącego złożonym na podstawie art. 75 § 2 K.p.a. Organ odwoławczy natomiast uznał, że Starosta [...] naruszył przepisy art.77 § 1 i 80 K.p.a. gdyż nie zebrał w pełni materiału dowodowego dotyczącego zachowania terminu, o którym mowa w art.148 § 1 K.p.a. Jako przyczynę uchylenia postanowienia z [...] Wojewoda [...] podał, że "przy przedłożeniu środka dowodowego posiłkowego, jakim jest oświadczenie strony obowiązkiem organu jest zabieganie o inne dowody potwierdzające to oświadczenie, w tym celu może zobowiązać stronę do przedłożenia innych dowodów pośrednich, potwierdzających fakt, że do strony dotarła wiadomość o okoliczności, wskazanej we wniosku bądź samodzielnie je pozyskać. Organ pierwszej instancji w badanej sprawie, przyjął oświadczenie A. L., że o poszczególnych okolicznościach dowiedział się w dniu 16 grudnia 2011 roku, nie pozyskując żadnych dowodów pośrednich, potwierdzających to oświadczenie. Powyższe, zdaniem organu odwoławczego, powoduje naruszenie szeregu przepisów postępowania dowodowego oraz zasady swobodnej oceny materiału dowodowego wyrażonej w art. 80 oraz art. 77 § 1 K.p.a., albowiem materiał dowodowy nie został w pełni zebrany w związku z art. 148 § 1 K.p.a.". Przyczyny uchylenia postanowienia z [...] wskazane w zaskarżonej decyzji są bardzo ogólnikowe i lakoniczne. Przede wszystkim należy podnieść, że oświadczenie skarżącego, na którym oparł się organ I instancji zostało złożone w trybie art.75 § 2 K.p.a. po uprzednim pouczeniu A. L. o odpowiedzialności za składanie nieprawdziwych zeznań. Oświadczenie, o którym mowa w art.75 § 2 K.p.a. jest środkiem dowodowym, który podlega ocenie przez organ na zasadach i w trybie przewidzianym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Okoliczność faktyczna stwierdzona w oświadczeniu może być przedmiotem dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych itd., jeżeli prawdziwość oświadczenia budzi wątpliwości. Organ może jednak poprzestać na odebraniu oświadczenia, jeżeli oświadczenie nie budzi wątpliwości co do jego zgodności z rzeczywistym stanem sprawy (por. A.Wróbel M.Jaśkowska – Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego wyd. Zakamycze Warszawa 2005r. str.483-484). W niniejszej sprawie skarżący w złożonym oświadczeniu podał, iż o okolicznościach będących podstawą wznowienia wymienionych w art.145 § 1 pkt. 1,2,5,6 i 7 K.p.a. dowiedział się w dniu 16 grudnia 2011r. podczas ogłaszania wyroku w sprawie IV Ka [...]. Organ odwoławczy natomiast zarzucił Staroście [...], że nie pozyskał dowodów pośrednich potwierdzających to oświadczenie. Wskazuje to,. że w ocenie organu odwoławczego, oświadczenie budzi wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. W zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono jednak dlaczego złożone oświadczenie budzi wątpliwości co do jego wiarygodności. W sytuacji gdy organ II instancji powziął takie wątpliwości winien wyjaśnić z jakiego powodu jego zdaniem budzi ono podejrzenie co do jego prawdziwości. W zaskarżonej decyzji brak jest takiego wyjaśnienia. Nie wiadomo zatem dlaczego oświadczenie skarżącego, w ocenie organu odwoławczego, budzi wątpliwości gdyż kwestia ta nie została wyjaśniona. W zaskarżonej decyzji zarzucono także organowi I instancji, ze nie pozyskał innych dowodów pośrednich potwierdzających oświadczenie skarżącego oraz że mógł on zobowiązać stronę do złożenia innych dowodów pośrednich, które by potwierdzały wiarygodność oświadczenia. Organ odwoławczy nie wyjaśnił jednak jakie inne dowody pośrednie winny być przeprowadzone. Skoro, w ocenie organu II instancji, winny być przeprowadzone dowody pośrednie, czego nie uczynił Starosta [...], to winien wskazać o jakie dowody chodzi. W zaskarżonej decyzji brak jest jednak rozważań w tym zakresie. A. L. w złożonym oświadczeniu podniósł, że o wszystkich podstawach wznowienia dowiedział się podczas ogłaszania wyroku przez sąd karny w dniu 16 grudnia 2011r. Trudno sobie wyobrazić do złożenia jakich jeszcze dowodów pośrednich miałby zostać on wezwany na potwierdzenie złożonego oświadczenia. Kwestia ta nie została wyjaśniona w zaskarżonej decyzji. Reasumując tę część rozważań sąd uznał, że przyczyny uchylenia postanowienia z [...] są ogólnikowe i lakoniczne. W ocenie sądu organ odwoławczy uchylając wymienione postanowienie naruszył w tym zakresie przepis art.138 § 2 K.p.a. W związku z czym, na podstawie art.145 § 1 pkt. 1c.) p.p.s.a., sąd uchylił zaskarżoną decyzję w części a jakiej uchyla ona postanowienie Starosty [...] z [...]. Skarga nie jest natomiast zasadna w pozostałej części a mianowicie w zakresie w jakim organ odwoławczy uchylił decyzję Starosty [...] z [...] i sprawę w tym zakresie przekazał temu organowi do ponownego rozpoznania. Zgodnie z treścią art.138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przede wszystkim należy podnieść, że po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania obowiązkiem organu jest zbadanie czy występuje podstawa wznowienia wskazana przez stronę. W przypadku stwierdzenia braku takiej podstawy to wydawana jest decyzja o odmowie uchylenia decyzji. W sytuacji natomiast gdy występuje podstawa wznowienia prowadzone jest dalej postępowanie rozpoznawcze. W niniejszej sprawie organ I instancji nie wyjaśnił w sposób dokładny i szczegółowy każdej podstawy wznowienia wskazanej przez stronę. W obszernym uzasadnieniu tej decyzji omówiono przebieg postępowania w sprawie pozwolenia na budowę i wskazano na szereg nieprawidłowości jakie miały miejsce w tym postępowaniu zaznaczając przy niektórych z nich w nawiasie odpowiedni punkt artykułu 145 § 1 K.p.a. W konkluzji zaś stwierdzono, że spełnione zostały przesłanki z art.145 § 1 pkt. 1, 2,5,6 i 7 K.p.a. Omówienie to ma charakter bardzo ogólny i po jego przeczytaniu trudno zorientować się co stanowi każdą z pięciu podstaw wznowienia. A. L. w swoim wniosku wskazał pięć podstaw wznowienia. Obowiązkiem organu I instancji było osobne omówienie każdej podstawy wznowienia z wyjaśnieniem co stanowi taką podstawę i czy w niniejszej sprawie podstawa ta wystąpiła. Decyzja Starosty [...] takiego omówienia nie zawiera. Uzasadnienie decyzji organu I instancji jest bardziej opisem przebiegu dotychczasowego postępowania ze wskazaniem uchybień do jakich doszło w tym postępowaniu niż dokładnym opisem każdej podstawy wznowienia wskazanej przez stronę. Organ odwoławczy trafnie również wskazał na sprzeczność w uzasadnieniu decyzji organu I instancji co do istnienia podstawy wznowienia określonej w art.145 § 1 pkt. 1 K.p.a. Na stronie 6 decyzji z [...] znajduje się bowiem sformułowanie, że "...w dacie wydawania skarżonych decyzji o pozwoleniu na budowę dokonano wprawdzie przerobienia wystawionych dokumentów (art.145 § 1 pkt. 1 K.p.a.) jednakże nie mnożna mówić, że zostały one wydane z naruszeniem prawa ponieważ osoby wskazane w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym, jako jego autorzy...posiadali odpowiednie uprawnienia budowalne oraz przedłożyli stosowne zaświadczenia o tym, że są członkami właściwej izby samorządu zawodowego na dzień opracowania tego projektu... oraz zaświadczenia o wpisie na listę samorządu zawodowego". Analiza wymienionego fragmentu uzasadnienia wskazywałaby, że nie wystąpiła przesłanka wznowienia określona w art.145 § 1 pkt.1 K.p.a. Natomiast na ostatniej stronie uzasadnienia stwierdzono, że spełnione zostały przesłanki wznowienia z art.145 § 1 pkt.1,2,5,6 i 7 K.p.a. Nie wiadomo zatem czy wystąpiła czy też nie wystąpiła podstawa wznowienia, o której mowa w art.145 § 1 pkt.1 K.p.a. a jeżeli przesłanka ta została spełniona to nie wiadomo co było podstawą wznowienia. W zaskarżonej decyzji trafnie również przyjęto, iż niniejsze postępowanie winno być prowadzone z udziałem Prokuratora Okręgowego w P.. Zgodnie z treścią art.183 § 2 K.p.a. organ administracji publicznej zawiadamia prokuratora o wszczęciu postępowania oraz o toczącym się postępowaniu w każdym przypadku, gdy uzna udział prokuratora w postępowaniu za potrzebny. Z wymienionego przepisu wynika, że powinno się zawiadamiać prokuratora o toczącym się postępowaniu gdy jego udział zostanie uznany za potrzebny. Sformułowanie "potrzebny" jest nieostre. Należy jednak przyjąć, że udział prokuratora jest potrzebny w sytuacji kiedy istnieje podejrzenie, że mogło dojść do popełnienia przestępstwa (Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz pod red. R.Hausera i M.Wierzbowskiego wyd. C.H.Beck Warszawa 2014r. str.714-715). W niniejszej sprawie przy wydaniu pozwolenia na budowę doszło do popełnienia przestępstwa o czym przesądził wyrok Sądu Okręgowego w P. w sprawie IV Ka [...]. Już chociażby z tego powodu niniejsze postępowanie winno być prowadzone przy udziale prokuratora gdyż dotyczy decyzji przy której wydaniu dopuszczono się przestępstwa. Nadto Prokurator Okręgowy w P. złożył sprzeciw od decyzji z [...] oraz uczestniczył w postępowaniu wznowieniowym z wniosku A. L. z podstawy z art.145 § 1 pkt. 4 K.p.a. Był on zainteresowany wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę i również z tego powodu winien on uczestniczyć w niniejszym postępowaniu. Słuszny jest zatem zarzut organu odwoławczego, że Prokurator Okręgowy w P. winien zostać zawiadomiony o toczącym się postępowaniu. Nadto sentencja decyzji organu I instancji została wydana z naruszeniem art.151 § 1 pkt.1 i § 2 K.p.a. Należy zaznaczyć, że po wznowieniu postępowania może zostać wydana jedna z następujących decyzji: - odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej (gdy nie występuje żadna przesłanka wznowienia) - uchylenie decyzji dotychczasowej i orzeczenie o istocie sprawy (gdy występuje podstawa wznowienia) - uchylenie decyzji dotychczasowej i umorzenie postępowania administracyjnego - umorzenie postępowania w sprawie wznowienia - stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa (gdy występuje podstawa wznowienia lecz istnieje przesłanka negatywna, o której mowa w art.146 § 1 K.p.a.). W niniejszej sprawie organ I instancji uznał, że wystąpiły wszystkie podstawy wznowienia lecz nie można było uchylić decyzji z uwagi na upływ terminów, o których mowa w art.146 § 1 K.p.a. W związku z czym Starosta [...] odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej (tzn. decyzji z [...] i z [...]) oraz orzekł o wydaniu z naruszaniem prawa decyzji z [...] zmieniającej decyzję z [...]. W sytuacji gdy wystąpiła podstawa wznowienia lecz upłynął termin, o którym mowa w art.146 § 1 K.p.a. organ winien jedynie orzec, że decyzję wydano z naruszeniem prawa. Nie mógł natomiast odmówić uchylenia decyzji gdyż takie rozstrzygnięcie jest wydawane gdy nie występuje podstawa wznowienia. Sentencja decyzji organu I instancji wydana zatem została z naruszeniem art.151 § 1 pkt.1 i § 2 K.p.a. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie sądu, spełnione zostały przesłanki określone w art.138 § 2 K.p.a. uzasadniające uchylenie przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania. Starosta [...] naruszył przepisy postępowania a mianowicie art.7, 77 § 1, 80, 107 § 3, 151 § 1 pkt.2 i § 2 oraz 183 § 2 K.p.a. Wskutek tego naruszenia istnieje konieczność wyjaśnienia sprawy co ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Dotyczy to kwestii ustalenia czy i ewentualnie jakie wystąpiły podstawy wznowienia oraz należy zawiadomić prokuratora o toczącym się postępowaniu. W przekonaniu sądu organ odwoławczy trafnie uchylił decyzję organu I instancji z [...] i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Należy zaznaczyć, że obecnie toczą się również inne postępowania wznowieniowe wobec decyzji z dnia [...] zmienionej decyzją z dnia [...]. W dniu 3 stycznia 2005r. A. L. złożył wniosek o wznowienie postępowania z podstawy określonej w art.145 § 1 pkt.4 K.p.a. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] uchylił postanowienie Starosty [...] z [...] o wznowieniu postępowania oraz decyzję tego organu z [...] o odmowie uchylenia decyzji z [...] i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Z akt administracyjnych nadesłanych do sądu nie wynika na jakim etapie jest obecnie to postępowanie. Postanowieniem z dnia [...]2005r. Starosta [...] wszczął także z urzędu postępowanie wznowieniowe. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] uchylił postanowienie Starosty [...] z [...] 2005r. oraz decyzję organu I instancji z [...] i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Nadesłane do sądu akta administracyjne nie wskazują na jakim etapie obecnie znajduje się to postępowanie. W sytuacji gdy toczą się różne postępowania wznowieniowe dotyczące tej samej decyzji to, w ocenie sądu, należałoby rozważyć czy nie wskazane byłoby łączne rozpoznanie wszystkich spraw. Oczywiście uzależnione to jest od tego na jakim etapie są te postępowania oraz czy spełnione są przesłanki określone w art. 62 K.p.a. Okoliczność ta winna być jednak wzięta pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Reasumując sąd uznał, że skarga jest częściowo zasadna. Organ odwoławczy nie wyjaśnił w sposób dokładny i przekonujący przyczyn dla których uchylił postanowienie o wznowieniu postępowania. Naruszył tym przepisy art.7, 77 § 1, 80, 107 § 3 i 138 § 2 K.p.a. co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt.1c.) p.p.s.a., sąd uchylił zaskarżoną decyzję w części w jakiej uchyla ona postanowienie Starosty [...] z dnia [...]. W pozostałej części skarga nie jest zasadna. Organ I instancji naruszył przepisy art.7, 77 § 1, 80, 107 § 3, 151 § 1 pkt.2 i § 2 K.p.a. i zachodzi konieczność wyjaśnienia sprawy w zakresie mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W ocenie sądu spełnione zostały przesłanki określone w art.138 § 2 K.p.a. uzasadniające uchylenie decyzji organu I instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 p.p.s.a., sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie. W zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania sąd oparł się na zasadzie stosunkowego rozdzielenia kosztów określonej w art.206 p.p.s.a. Skarga została uwzględniona tylko w niewielkiej części. Uchylono bowiem zaskarżoną decyzję jedynie w części w jakiej uchyla ona postanowienie o wznowieniu postępowania. W pozostałym zakresie skargę oddalono. Z uwagi na to, że skargę uwzględniono w części niewspółmiernej do całości żądania, sąd uznał, że uzasadnione będzie zasądzenie połowy całości kosztów postępowania. Ogólna suma kosztów to kwota 457 zł (200 zł – wpis sądowy, 17 zł – opłata kancelaryjna i 240 zł – wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego). Połowa tej kwoty to 228,50 zł. Taką też sumę sąd zasądził od organu administracji na rzecz skarżącego. Na podstawie art.225 p.ps.a. sąd nakazał wypłacić skarżącemu kwotę 117 zł tytułem zwrotu nadpłaconego wpisu. Wpis sądowy w niniejszej sprawie wynosi 200 zł zaś skarżący uiścił kwotę 317 zł. W związku z czym sąd zwrócił A. L. kwotę 117 zł. LS