II SA/Łd 1056/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie: Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant: Sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2015 r. przy udziale - sprawy ze skargi G. M. i B. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak:[...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. a.tp. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], znak: [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014r. nr [...], znak: [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] lipca 2014r. nr [...] Starosta [...] odmówił inwestorom G. M. i B. M. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z budynkiem gospodarczym oraz instalacjami wewnętrznymi i zewnętrznymi wodno - kanalizacyjną, co., gazu, elektryczną oraz zjazdem na działce o nr ewid. 82 przy ul. A 5 w S. w gminie I. W pierwszej kolejności organ wskazał, że teren inwestycji objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy I. zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy w I. nr [...], z dnia [...] i znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem 55MN – z przeznaczeniem pod budownictwo jednorodzinne, a także zaznaczył, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami owego planu. Organ przypominał następnie, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013r. zobowiązano inwestorów do usunięcia braków i nieprawidłowości dokumentacji projektowej w terminie 14 dni od dnia otrzymania postanowienia. Po ponownej analizie dokumentacji stwierdzono, że nie wszystkie nieprawidłowości i braki wskazane w ww. postanowieniu zostały usunięte, w związku z czym decyzją z dnia [...] sierpnia 2013r. organ odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z budynkiem gospodarczym. Z kolei Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2013r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2013r. w całości oraz poprzedzające ją postanowienie Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W toku ponownie prowadzonego postępowania dokonano ponownej analizy projektu budowlanego i stwierdzono, że występują w nim następujące nieprawidłowości i braki: 1) z załączonej dokumentacji projektowej wynika, że przedmiotem przedsięwzięcia budowlanego będzie budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią garażową i gospodarczą, natomiast we wniosku o pozwolenie na budowę wskazano, że przedmiotem zamierzenia budowlanego będzie budynek mieszkalny jednorodzinny i budynek gospodarczy; 2) brak jest projektu zjazdu z drogi gminnej, który powinien być uzgodniony z właściwym zarządcą drogi, o czym mowa w art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013r., poz. 260, 843) podczas gdy z przedłożonego wniosku o pozwolenie na budowę wynika, że przedmiotem inwestycji jest również budowa zjazdu; 3) projekt budowlany nie spełnia wymagań, o których mowa w § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012r. poz. 462 ze zm.) dalej powoływane jako: "rozporządzenie w sprawie projektu budowlanego" tj. część rysunkową projektu zagospodarowania działki należało sporządzić na oryginalnej mapie do celów projektowych przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego; 4) treść mapy do celów projektowych powinna zawierać linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu, o czym mowa w § 6.1.1. rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno – kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie; 5) nie uzgodniono w Zespole Uzgodnienia Dokumentacji Projektowej w T. zewnętrznych instalacji: wodociągowej, kanalizacyjnej, elektrycznej i gazowej, o czym mowa w art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.); 6) lokalizacja przedmiotowego budynku w odległości 2m od granicy z sąsiednią działką o nr ewid. 81 jest niezgodna z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.) dalej powoływanego jako: "rozporządzenie", wskazując, iż przedłożony projekt budowlany przedstawia rozwiązania projektowe budynku mieszkalnego jednorodzinnego składającego się z powiązanych funkcjonalnie: części mieszkalnej, garażowej i gospodarczej. Organ wskazał, że samo "oddylatowanie" samodzielnej konstrukcji części gospodarczej od części garażowej i mieszkalnej nie stanowi przesłanki do twierdzenia, że mamy do czynienia z odrębnym budynkiem gospodarczym, bowiem jako odrębne budynki mogą być traktowane tylko te części budynku, które są wydzielone ścianami oddzielenia przeciwpożarowego w pionie – od fundamentu do dachu. Natomiast z przedłożonego projektu budowlanego nie wynika, aby ściana pomiędzy częścią garażową i gospodarczą była zaprojektowana jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego, wobec czego organ uznał, że część gospodarcza nie stanowi odrębnego budynku gospodarczego; 7) budynek nie spełnia wymagań określonych w § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia, bowiem odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa, natomiast z załączonej dokumentacji wynika, że okap na części gospodarczej budynku mieszkalnego jednorodzinnego znajduje się w odległości mniejszej niż 1,5m do granicy działki sąsiedniej; 8) brak jest charakterystycznych rzędnych i spadków terenu utwardzonego; 9) wyjaśnienia wymagają rozbieżności w zakresie adresu inwestycji, bowiem zgodnie z wnioskiem działka o nr ewid. 82 znajduje się w S. w gminie I. przy ul. A 5, natomiast na mapie do celów projektowych sporządzonej przez geodetę P. S. działka ta posiada nr policyjny 12. Postanowieniem z dnia [...] października 2013r. nałożono na inwestorów obowiązek usunięcia wyżej wskazanych braków i nieprawidłowości w projekcie budowlanym w terminie 14 dni. W dniu 19 listopada 2013r. do organu wpłynęło pismo stanowiące odpowiedź na ww. postanowienie wraz z czterema egzemplarzami projektu budowlanego. Odnosząc się do postanowienia z dnia [...] października 2013r. inwestorzy podtrzymali stanowisko, że projektowane budynki stanowią dwa odrębne budynki i są od siebie "oddylatowane". Ich fundamenty są ze sobą jedynie połączone zgodnie ze sztuka budowlaną i wymogami konstrukcji. Zakwestionowano również zasadność zobowiązania inwestora do uzgodnienia projektowanych instalacji zewnętrznych w Zespole Uzgodnienia Dokumentacji Projektowej w T. Ponadto podniesiono, że zarzut wykonania projektu zagospodarowania działki lub terenu na kserokopii mapy do celów projektowych jest niesłuszny. Dodatkowo podkreślono, że organ jest związany treścią wniosku i zatwierdza złożoną dokumentację w określonym zakresie. W niniejszej sprawie uzgodnieniu polegać ma jedynie miejsce zjazdu na drogę gruntową należącą do gminy I. Jednocześnie wskazano, że projektant dokonał niewielkich zmian w dokumentacji dotyczącej jedynie skreślenia zapisu na stronie 5 projektu branży konstrukcyjnej odnośnie podpiwniczenia budynku, a ponadto wpisania, że budynek posiada jedną klatkę schodową wewnętrzną, drugą w podpiwniczeniu budynku gospodarczego. W następstwie ponownej analizy przedłożonej dokumentacji projektowej stwierdzono, że nie usunięto nieprawidłowości i braków w projekcie budowlanym. Wyrokiem z dnia 19 marca 2014r. w sprawie II SA/Łd 1318/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę G. M. i B. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2013r. nr [...]. W dniu 4 lipca 2014r. do Starosty [...] wpłynęło pismo inwestorów wraz z 3. egzemplarzami projektu budowlanego. Organ stwierdził, że z załączonej dokumentacji i treści pisma wynika, że w projekcie budowlanym na stronie 5. zmieniono po raz kolejny zapis w pkt 2 "Opis ogólny projektu". Ponadto w piśmie tym inwestorzy odnieśli się do motywów wyroku tutejszego Sądu w sprawie II SA/Łd 1318/13, z którymi się nie zgodzili. W ocenie organu I instancji – dokonanej po przedłożeniu przez inwestorów dokumentacji projektowej – inwestorzy nadal nie uzupełnili projektu budowlanego w zakresie braków i nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu z dnia [..] października 2013r. znak: [...], co skutkować musiało wydaniem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W terminie prawem przewidzianym odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014r. nr [...] wnieśli G. M. i B. M. Wspominaną na wstępie decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił argumentację organu I instancji i wyjaśnił, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy I., działka inwestora położona jest na terenie oznaczonym symbolem 55 MN – przeznaczonym pod budownictwo jednorodzinne. W przedmiotowym planie brak jest ustaleń szczegółowych dotyczących warunków realizacji budynków jednorodzinnych na tym terenie. Organ odwoławczy stwierdził, że w ponownym postępowaniu administracyjnym organ I instancji zbadał i określił obszar oddziaływania projektowanej inwestycji i ustalił krąg osób będących stronami prowadzonego postępowania administracyjnego, uznając za strony tego postępowania właścicieli nieruchomości sąsiednich o numerach ewid. 81 i 83/1. Następnie organ wskazał, że przedłożony projekt budowlany przedstawia rozwiązania projektowe budynku mieszkalnego jednorodzinnego składającego się z powiązanych funkcjonalnie części: mieszkalnej, garażowej i gospodarczej, a nie z budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego – jak wskazał inwestor oraz co wynika z projektu budowanego. Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z przepisem § 210 rozporządzenia, jako odrębne budynki mogą być traktowane tylko te części budynku, które są wydzielone ścianami oddzielenia przeciwpożarowego w pionie – od fundamentu do przekrycia dachu. Organ podkreślił, że stanowisko to potwierdził tutejszy Sąd w wyroku z dnia 19 marca 2014r. w sprawie II SA/Łd 1318/13 przywołując rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Kwalifikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz.U. Nr 112 poz. 1316 ze zm.) określające, że w przypadku budynków połączonych między sobą (np. domy bliźniacze lub szeregowe) budynek jest budynkiem samodzielnym, jeśli jest oddzielony od innych jednostek ścianą przeciwpożarową od fundamentu po dach. Gdy nie ma ściany przeciwpożarowej, budynki połączone między sobą uważane są za budynki odrębne, jeśli mają własne wejścia, są wyposażone w instalacje i są oddzielnie wykorzystywane. Wojewoda stwierdził, że w okolicznościach sprawy usytuowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w dalszym ciągu nie jest zgodne z przepisem § 12 ust. 1 rozporządzenia, bowiem część gospodarcza usytuowana jest w odległości 2m od granicy działki sąsiedniej. Nadto budynek nadal nie spełnia wymagań określonych w § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia, bowiem odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa. Z projektu budowlanego wynika natomiast, że okap na części gospodarczej budynku mieszkalnego jednorodzinnego znajduje się w odległości mniejszej niż 1,5m do granicy działki sąsiedniej o nr ewid. 81. Wojewoda wskazał nadto, że w dalszym ciągu w dokumentacji projektowej brak jest charakterystycznych rzędnych i spadków terenu utwardzonego. Brakuje również uzgodnienia usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu ze starostą. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję G. M. i B. M. zarzucili naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 77 i art. 80 K.p.a. oraz naruszenie art. 35 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U z 2013r., poz. 1409 ze zm.) przywoływanej dalej jako: "Pr.bud."; rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz.U. nr 112, poz. 1316 ze zm.); § 12 rozporządzenia oraz art. 28b ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) a także rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012r., poz. 462 ze zm.). Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi podniesiono, że organy administracji bez dokonania właściwych ustaleń stwierdziły, że projekt budowlany przedstawia rozwiązania projektowe budynku mieszkalnego jednorodzinnego, który składa się z powiązanych funkcjonalnie części mieszkalnej, garażowej i gospodarczej. Strona skarżąca podkreśliła, że zgodnie z rozporządzeniem w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB), pomimo braku ściany przeciwpożarowej, budynki połączone między sobą uznawane są za budynki odrębne, jeśli mają własne wejścia, są wyposażone w instalacje i są oddzielnie wykorzystywane, a badany w niniejszej sprawie projekt obejmuje właśnie budynki spełniające powyższe warunki. Powyższe potwierdza projekt budowlany i opinia z zakresu ochrony przeciwpożarowej z dnia 4 września 2014r., w której opisane zostały dwa budynki tj. mieszkalny i gospodarczy, oraz w której zawarto stwierdzenie, że dla obu budynków odległości od granic działek sąsiednich zostały zachowane. Zdaniem skarżących decyzja Wojewody [...] zawiera w tym zakresie sprzeczne ustalenia. W następnej kolejności podniesiono w skardze, że organy rozstrzygając sprawę nie uwzględniły treści § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia mówiącego, iż w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271 – 273 dopuszcza się sytuowanie budynku gospodarczego o długości mniejszej niż 5,5m i o wysokości mniejszej niż 3m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. W tej sytuacji bezpodstawny jest zarzut niezgodności projektu z § 12 ust. 1 rozporządzenia. W konsekwencji bezpodstawny jest również zarzut dotyczący naruszenia § 12 ust. 5 tegoż rozporządzenia. Nadto skarżący wskazali, że złożona przez nich dokumentacja projektowa w zakresie uzgodnienia instalacji odpowiada wymogom obowiązujących przepisów prawa. Wyjaśnili, że w części opisowej projektu na stronie nr 9 zawarte są warunki techniczne z dnia 29 marca 2013r. nr [...], które określają sposób przyłączenia. Na stronie nr 10 części opisowej projektu znajduje się uzgodnienie Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Starosty [...]. Na stronie nr 11 i 12 znajdują się taryfowe warunki przyłączenia do sieci gazowej [...], zaś na stronie 13 znajduje się uzgodnienie sieci gazu z przyłączem przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Starosty [...]. Na stronie 14 i 15 projektu zawarte są warunki nr [...] przyłączenia do sieci dystrybucyjnej o napięciu znamionowym 0,4 kV z dnia 24 lutego 2012r. W ocenie skarżących projekt spełnia wymóg uzgodnień projektowanych instalacji stosownie do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2 kwietnia 2001r. w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz zespołu uzgadniania dokumentacji projektowej. Strona skarżąca podkreśliła nadto, że organ odwoławczy nie uwzględnił brzmienia art. 28b ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowiącego, że wymogów dotyczących uzgodnień projektowanych sieci uzbrojenia terenu nie stosuje się do przyłączy oraz sieci uzbrojenia terenu usytuowanych wyłącznie w granicach działki budowlanej. W związku powyższym, w opinii skarżących, również w tym zakresie decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Ponadto w skardze podniesiono, że organ nie rozwiązał kwestii, która zdaniem Sądu rozpoznającego wcześniejszą skargę budziła wątpliwości tj. dostępu do drogi publicznej. Nie wyjaśniono również innych kwestii wskazywanych przez Sąd, tj. zbadanie obszaru oddziaływania projektu budowlanego oraz niezgodności numerów posesji. Zdaniem skarżących bezpodstawnie wzywano także do uzupełnienia dokumentacji projektowej o charakterystyczne rzędne i spadki terenu utwardzonego. Brak ten nie był wykazany w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2013r., a poza tym nie ma podstawy prawnej dla tak sformułowanego nakazu. Spadki dla utwardzeń opracowuje się w projekcie wykonawczym, nie zaś w projekcie budowlanym i nie są one wymienione w rozporządzeniu w sprawie projektu budowlanego. Co do charakterystycznych rzędnych to projektant decyduje, które rzędne oprócz umieszczonych na mapie są dla planowanego przedsięwzięcia charakterystyczne. Rzędne charakterystyczne umieszczono na rysunku 01 – projekt zagospodarowania terenu oraz rysunku 02 – projekt utwardzeń i powierzchni zabudowy. Dodatkowo wskazano, że rzędne szczegółowe zamieszczono na rzutach i przekrojach projektowanych budynków. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja odmawiająca inwestorom zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego. Mając na uwadze przyczyny, dla których organy odmówiły inwestorom udzielenia pozwolenia na budowę, a także dostrzegając zarzuty stawiane w skardze należy na wstępie wskazać, iż elementem spornym w niniejszej sprawie jest treść przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego. W pierwszej kolejności wypada zatem odnieść się do tych elementów sprawy, które przesądzają o prawidłowości zaskarżonej decyzji. Przepis art. 34 ust. 2 i 3 Pr.bud. stanowi, iż zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Projekt budowlany powinien zawierać: 1) projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich; 2) projekt architektoniczno – budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń (...), oraz zaświadczenia o prawie do dysponowania gruntem na cele budowlane. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym powyżej właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Natomiast w razie spełnienia wymagań stawianych przez ustawę właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 1, 3 i 4 Pr.bud.). Istota sporu powstałego w następstwie sprawdzenia przez organ projektu budowlanego sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie o to czy organ architektoniczno – budowlany związany jest treścią wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę i przedłożonego projektu budowlanego czy też uprawniony jest do ich oceny w oparciu o normy prawne, w szczególności regulujące kwestie charakteru budynków i kryteriów ich odrębności. Odpowiedź na tak postawione pytanie jest oczywista i wynika wprost z treści art. 35 ust. 1 Pr.bud. Ponadto bezpodstawnie skarżący kontestują wyprowadzony przez organy wniosek o tym, że przedmiotowa inwestycja dotyczy realizacji jednego budynku obejmującego część mieszkalną, garaż i część użytkową, nie zaś – jak chcą inwestorzy – dwa odrębne budynki: mieszalny wraz z garażem, oraz użytkowy. Stanowisko organów w powyższym zakresie zostało prawidłowo umotywowane na gruncie przepisu § 210 rozporządzenia, a także w oparciu o postanowienia rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych. Przy czym należy tutaj zaakcentować, iż ów akt prawny wyraźnie nawiązuje do treści § 210 rozporządzenia gdy stanowi, iż w przypadku budynków połączonych między sobą (np. domy bliźniacze lub szeregowe), budynek jest budynkiem samodzielnym, jeśli jest oddzielony od innych jednostek ścianą przeciwpożarową od fundamentu po dach. Natomiast sytuację, w której nie ma ściany przeciwpożarowej, a budynki połączone między sobą uważane są za budynki odrębne, należy traktować za wyjątkową. Warunkiem odrębności jest tutaj: posiadanie własnych wejść, instalacji i oddzielność wykorzystywania. Analiza przedłożonego projektu technicznego nie tylko nie dostarczyła informacji o odrębności wykorzystywania części użytkowej budynku, lecz jednoznacznie potwierdziła wzajemną zależność części mieszkalnej i użytkowej budynku. Z rzutów obu budynków wynika, że są one połączone przejściem wewnętrznym. Natomiast z opisów projektu architektonicznego i konstrukcyjnego wynika, że budynek gospodarczy znajduje się na poziomie parteru i poziomie "-1" i są w nim głównie schody prowadzące do części podziemnej, gdzie mieści się piwnica. Na gruncie powyższych regulacji prawnych oraz dokonanych ustaleń bezpodstawnym pozostaje twierdzenie inwestorów, iż zamierzają wybudować dwa odrębne budynki. Istnienie dylatacji pomiędzy częścią mieszkalną i użytkowa jest niedostateczną przesłanką do tego aby twierdzić o zamiarze wybudowania dwóch odrębnych budynków. Ponadto powyższego zapatrywania nie może zmienić opinia przeciwpożarowa, która nie nadaje się do tego aby samodzielnie – wbrew powyżej przytoczonym przepisom – przesądzać o odrębności projektowanych budynków. Jeżeli zatem obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno – budowlanych (art. 5 ust. 1 Pr.bud.), to prawidłowy jest wniosek organów o nadmiernym zbliżeniu projektowanego obiektu do granicy z działką sąsiednią, co pozostaje w sprzeczności z przepisami rozporządzenia. Co do zasady budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 3m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy (§ 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia). Wyjątkowo w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271 – 273, dopuszcza się sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5m i o wysokości mniejszej niż 3m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych (§ 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia). Jeżeli zatem przedmiotem inwestycji nie jest wyłącznie budynek gospodarczy lub garaż, lecz obiekt budowlany o charakterze mieszkalnym z częścią gospodarczą oraz z garażem, to prawidłowa jest konkluzja organów obu instancji o braku podstaw do tego aby w niniejszej sprawie sytuować projektowany obiekt na podstawie wyjątkowej regulacji § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia. W takiej sytuacji prawidłowo wnioskują organy, iż usytuowanie przedmiotowego obiektu zostało zaprojektowane z naruszeniem § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, skoro jego część gospodarcza znajduje się w odległości 2m od granicy działki sąsiedniej. Nadto uwzględniając fakt, iż okap na części gospodarczej projektowanego budynku znajduje się w odległości mniejszej niż 1,5m do granicy działki sąsiedniej, to zasadnie organy skonstatowały, iż projektowana zabudowa nie spełnia wymagań określonych w § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia, bowiem odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa. O konieczność usunięcia powyższych nieprawidłowości w zakreślonym terminie 14 dni inwestorzy zostali poinformowani w treści postanowienia organu I instancji z dnia [...] października 2013r. Wobec bezskutecznego upływu powyższego terminu prawidłowo wydana zastała w niniejszej sprawie decyzja o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Pr.bud.). Podsumowując powyższą część rozważań wypada wskazać, iż kwestie dotyczące niedozwolonego zbliżenia projektowanego obiektu budowlanego do granicy z działką sąsiednią dostatecznie usprawiedliwiają wydaną decyzję. Tym samym należy uznać, iż zaskarżona decyzja, już tylko z punktu widzenia powyższych okoliczności, odpowiada prawu. Dalej wskazać wypada, iż stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr.bud. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Mając na uwadze, iż dla terenu projektowanej inwestycji został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego prawidłowo organy dokonały sprawdzenia zgodność projektu budowlanego z ustaleniami tegoż planu. Mając na uwadze, iż teren projektowanej inwestycji przeznaczony jest w planie pod budownictwo jednorodzinne (symbol 55MN), a jednocześnie w planie brak jest dla tego terenu dalej idących ograniczeń w kształtowaniu zabudowy, to wypada zgodzić się z organami o zgodności projektowanej zabudowy z zapisami miejscowego planu. Jednocześnie ustalenia organów dokonane w powyższym zakresie spełniają wymagania stawiane w motywach wyroku tutejszego Sądu z dnia 19 marca 2014r. w sprawie II SA/Łd 1318/13 (art. 153 P.p.s.a.). Odnosząc się do innych okoliczności sprawy, w tym będących podstawą zarzutów skargi należy wskazać, iż w ponownym postępowaniu administracyjnym organ I instancji zbadał i prawidłowo określił obszar oddziaływania projektowanej inwestycji uwzględniając jej zbliżenie do granic nieruchomości sąsiednich (§ 12 ust. 4 rozporządzenia). Powyższe pozwoliło na prawidłowe określenie stron postępowania. Ustalenia organów w powyższym zakresie także spełniają wymagania stawiane organom w motywach wyroku tutejszego Sądu z dnia 19 marca 2014r. w sprawie II SA/Łd 1318/13 (art. 153 P.p.s.a.). Nie można więc zgodzić się z zarzutem skargi, iż powyższą okoliczność organy pominęły w toku prowadzonego postępowania. Natomiast odnosząc się do kwestii związanych z dostępem projektowanej inwestycji do drogi publicznej, a także wskazania numeru policyjnego nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, to podkreślić należy, iż w zaskarżonej decyzji nie przywołuje się powyższych okoliczności jako tych, które uzasadniały odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Tym samym z punktu widzenia treści zaskarżonej decyzji nie sposób odnaleźć w powyższych zarzutach elementu "wpływu na wynik sprawy", o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1a, c P.p.s.a. Odnosząc się z kolei do zarzutów związanych z bezpodstawnym uznaniem przez organy braku uzgodnień dokumentacji projektowej, o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 Pr.bud., wskazać wypada, iż organy w powyższym zakresie nie tylko pominęły fakt istnienia w przedłożonej do zatwierdzenia dokumentacji budowlanej dokumentów wskazujących na istnienie uzgodnień, ale także organ odwoławczy podtrzymując powyższy zarzut zignorował zmiany ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), dokonane z dniem 12 lipca 2014r. ustawą z dnia 5 czerwca 2014r. o zmianie ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014r., poz. 897) oraz derogację z dniem 12 lipca 2014r. rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2 kwietnia 2001r. w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz zespołu uzgadniania dokumentacji projektowej (Dz.U. Nr 38, poz. 455). Powyższa zmiana prawa, a w szczególności art. 7d i art. 28b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wskazują na brak potrzeby uzgadniania usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia, zaś do zadań starosty należy jedynie koordynacja ustalania projektowanych sieci, przy czym narady koordynacyjne nie są wymagane w stosunku do sieci sytuowanych wyłącznie w granicach działki. Zmiana prawa w powyższym zakresie czyni nieaktualnymi uwagi tutejszego Sądu zawarte w motywach wyroku z dnia 19 marca 2014r. w sprawie II SA/Łd 1318/13. Odnosząc się natomiast do zarzutu bezpodstawnego wzywania do uzupełnienia dokumentacji projektowej o charakterystyczne rzędne i spadki terenu utwardzonego, to wskazać wypada, iż – wbrew stanowisku skarżących – wezwanie do dokonania uzupełnienia projektu budowlanego w powyższym zakresie zostało dokonane postanowieniem z dnia [...] października 2013r., nie zaś z dnia [...] sierpnia 2013r., które zastało wyeliminowane wcześniejszą decyzją Wojewody [...]. Odnosząc się do powyższego zarzutu wypada jednak wskazać za skarżącymi, iż w przedstawionym do zatwierdzenia projekcie budowlanym zostały umieszczone charakterystyczne rzędne. Widoczne są one na rysunkach projektu zagospodarowania terenu oraz projektu utwardzeń i powierzchni zabudowy, a także na rzutach i przekrojach projektowanego obiektu budowlanego. Potwierdza to spełnienie § 8 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012r., poz. 462 ze zm.). Natomiast odnosząc się do kwestii spadków terenów, to przepisy powyższego rozporządzenia nie regulują tej kwestii, na co zasadnie wskazywali skarżący. Przywołane powyżej naruszenia prawa nie maja jednak wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji, która co prawda w określonym powyżej zakresie zawiera błędne uzasadnienie, ale jednak trafnie rozstrzyga wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a. ds