II SA/Łd 1057/14

Dnia 13 stycznia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2015 roku sprawy ze skargi I. P. i E. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie likwidacji zbiorników na nieczystości ciekłe oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...]., nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a. – uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...]., nr [...]i umorzył postępowanie przed organem I instancji w sprawie trzech zbiorników na nieczystości ciekłe, zlokalizowanych na nieruchomości, usytuowanej w P. przy ul. A nr 12. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że w dniu 15 lipca 2012r. I. i E. małżonkowie P. złożyli w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w P. pismo w sprawie likwidacji, znajdujących się na działce o numerze ewidencyjnym 268, przy granicy z działką nr 313 trzech nieszczelnych starych szamb, wybudowanych z kręgów betonowych. W związku z tym 28 sierpnia 2012r. organ nadzoru budowlanego przeprowadził oględziny w sprawie bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekłe, w obecności J. D.i (właścicielki działki nr 268) oraz I. P. i E. P. (właścicieli działki nr 313). E. P. oświadczył, że zbiorniki nie są zasypane właściwie. Na wierzchu szamb została wykonana posadzka betonowa. W dniu kontroli zbiornik usytuowany najbliżej narożnika budynku mieszkalnego, położonego na działce o nr ewid. 313 został sprawdzony przez wbicie pręta zbrojeniowego na głębokość blisko 1,5m. Po wyjęciu pręt nie posiadał znamion wilgoci. Jak oświadczył E. P. przedmiotowe szamba istnieją od 1975r. i zostały wybudowane przez poprzedniego właściciela nieruchomości. J. D. oświadczyła, że szamba zostały zasypane w 1997r. W dniu 25 lutego 2013r. organ I instancji, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie likwidacji trzech bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekłe na nieruchomości, usytuowanej w P. przy A nr 12. Postanowieniem z dnia [...], nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. uchylił powyższe rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. W dniu 16 lipca 2013r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. przeprowadził ponowne oględziny nieruchomości, w trakcie których dokonano rozkucia betonu i sprawdzono trzy zbiorniki na nieczystości ciekłe poprzez wkładanie pręta zbrojeniowego, na którym każdorazowo stwierdzono znamiona piasku. Piasek był suchy. W zbiornikach skrajnych pręt wbito na ok. 1,00m, zaś w zbiorniku środkowym na głębokość około 0,40m. J. D. oświadczyła, iż środkowy zbiornik został zasypany mieszaniną piasku i gruzu. Ponadto w trakcie oględzin dokonano otworzenia studzienki kanalizacyjnej. Po puszczeniu wody stwierdzono swobodny przepływ wody w stronę kanalizacji w drodze. Nie stwierdzono w studzience kanalizacyjnej żadnych innych otworów, świadczących o odprowadzeniu nieczystości do zbiorników. J. D. okazała umowę nr 3031 zawartą w dniu 5 stycznia 2001r. z Zakładem Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w P. o dostarczenie wody i odprowadzenie ścieków. W dniu 17 lipca 2013r. I. i E. P. wnieśli do organu I instancji uwagi do spisanego w dniu 16 lipca 2013r. protokołu wskazując, iż trzy zbiorniki na nieczystości ciekłe nie zostały w sposób prawidłowy zasypane albowiem zamiast piasku lub do spółki użyto gruzu, przez co zbiorniki te pełnią funkcję dołów chłonnych. W dniu 25 października 2013r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., decyzją nr [...], umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie jako bezprzedmiotowe. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...]., nr [...], uchylił powyższe rozstrzygnięcie i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W dniu 13 stycznia 2014r. J. D. złożyła w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w P. opinię techniczną z dnia 31 grudnia 2013r., sporządzoną przez posiadających uprawnienia budowlane S. M. oraz W.W., w której stwierdzono m.in., że odłączone trzykomorowe szambo stało się nieczynne. Odcięto dopływ z budynku ścieków. Ścieki z budynku włączono do studni rewizyjnej we wjeździe do posesji. Trzy zbiorniki po szambie zasypano piaskiem do powierzchni terenu i zabetonowano. Zbiorniki przestały być szambem i stały się kręgami w gruncie jak nieusunięte stare ławy rozbieranych budynków, szamba żelbetowe wylewane na mokro, czy fragmenty starych kanałów. Za pozostawieniem w gruncie trzech zbiorników przemawia fakt lokalizacji zbiorników przy samej granicy działki. Demontaż zbiorników wiąże się z rozbiórką ogrodzenia na granicy działek przy ulicy A nr 12 i 14 oraz zniszczeniem podmurówki pod ogrodzeniem, a także wejściem na działkę sąsiednią. Ponadto likwidacja zbiornika nr 3 odkryje narożnik budynku przy ulicy A 14 poniżej ław fundamentowych i przy wątpliwej jakości ław mogą wystąpić pęknięcia muru. Natomiast posadzka betonowa na powierzchni zbiorników jest zabezpieczeniem przed przedostawaniem się do zbiorników wód powierzchniowych. Sporne zbiorniki nie spełniają już swojej funkcji, nie stanowią zagrożenia ani nie mają żadnego wpływu zarówno na budynek na sąsiedniej działce, jak i na nasadzenia w rejonie zasypanych zbiorników. Organ II instancji wskazał także, że w aktach sprawy znajdują się ponadto decyzja z dnia [...], którą udzielono pozwolenia na budowę przyłącza kanalizacyjnego do budynku mieszkalnego na działce położonej w P. przy ul. A nr 12, a także protokół odbioru ww. przyłącza kanalizacyjnego. Dalej organ odwoławczy wskazał, że wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] organ I instancji, na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane odmówił nakazania rozbiórki (likwidacji) trzech zbiorników na nieczystości ciekłe zlokalizowanych na ww. nieruchomości. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli I. i E. P. podnosząc m.in., że w pozostawionych szambach zbiera się woda, która ma negatywny wpływ na środowisko i ich budynek mieszkalny, w związku z czym odwołujący zażądali likwidacji spornych zbiorników na nieczystości ciekłe. Z kolei w dniu 5 sierpnia 2014r. właściciela nieruchomości przy ul. A nr 12 w P. – J.D. – złożyła wyjaśnienia, dotyczące przedmiotowej sprawy i wniosła o przeprowadzenie dowodu w postaci dokonania oględzin terenu nieruchomości odnośnie pozostałości budowy po zbiornikach. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. po rozpatrzeniu ww. wniosku, na podstawie art. 78 § 2 k.p.a. odmówił uwzględnienia żądania przeprowadzenia dowodu w ww. zakresie uznając, iż organ I instancji w sposób prawidłowy i wyczerpujący zebrał w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy. W ocenie organu odwoławczego z akt sprawy wynika, że sporne trzy zbiorniki na nieczystości ciekłe zostały wybudowane w 1975r., a następnie zasypane, co potwierdziły zarówno oględziny nieruchomości, jak i przedłożona przez J. D. opinia techniczna. Zdaniem organu II instancji z uwagi na ustaloną datę wykonania spornego obiektu budowlanego, zastosowanie w niniejszej sprawie winny znaleźć przepisy ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. nr 38 z 1981r., poz. 229 ze zm.), z których wynika, że podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu. Nie ma zatem podstawy prawnej do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu nieistniejącego albo nie posiadającego cech, pozwalających go użytkować, zwłaszcza, w sytuacji rezygnacji inwestora z możliwości korzystania z obiektu i pozbawienia go właściwości, od posiadania których korzystanie z obiektu jest uzależnione. W takim wypadku postępowanie o wydanie pozwolenia na użytkowanie byłoby bezprzedmiotowe. Organ II instancji stwierdził zetem, że bezprzedmiotowe jest również postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie, wobec zasypania spornego trzykomorowego zbiornika typu "szambo" nawet bez dokonania likwidacji jego pozostałości, znajdujących się pod poziomem gruntu. Zasypanie skrajnych komór szamba piaskiem a środkowej komory szamba mieszaniną piasku i gruzu powoduje, że nie jest ono dla takich celów przydatne, zaś zostało ono pozbawione cech użytkowych z woli inwestora. Opisany stan powoduje, że brak podstaw w kierunku prowadzenia postępowania administracyjnego mającego na celu legalizację pierwotnej budowli, jak również do odmowy wydania pozwolenia na jego użytkowanie. Skoro nie istnieje fizycznie żadna budowla, mająca cechy fizyczne zbiornika, brak w sprawie podstaw do wydania decyzji merytorycznej, zaś właściwym sposobem zakończenia postępowania jest wydanie decyzji o jego umorzeniu, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Na ostateczną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożyli I. i E. P., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 104 § 1 k.p.a. poprzez bezzasadne uznanie, iż w realiach przedmiotowej sprawy zachodzą przesłanki, dające podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego z uwagi na jego bezprzedmiotowość, w szczególności w sytuacji oparcia ustaleń faktycznych na prywatnej opinii technicznej, przedłożonej przez stronę, co nie zwalniało organu administracji od obowiązku zwrócenia się do biegłego o wydanie opinii z uwagi na konieczność zasięgnięcia wiadomości specjalnych. Ponadto, zdaniem skarżących, w realiach przedmiotowej sprawy nie zachodziły przesłanki o charakterze podmiotowym, jak również przedmiotowym, które dawałyby organowi l i II instancji podstawę do uznania charakteru postępowania jako bezprzedmiotowego i obligowało do jego umorzenia, co w konsekwencji doprowadziło do zamknięcia skarżącym drogi do konkretyzacji jego praw i obowiązków, jak również naruszenia podstawowego celu postępowania administracyjnego, polegającego na załatwieniu sprawy przez wydanie decyzji, rozstrzygającej sprawę co do jej istoty. Skarżący zarzucili także naruszenie art. 84 § 1 w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie powołania przez organ administracji biegłego, dysponującego wiadomościami specjalnymi w celu wydania opinii w zakresie rzeczywistego stanu technicznego przedmiotowych zbiorników i poprzestanie w tym zakresie wyłącznie na oględzinach oraz informacji pochodzącej od właściciela terenu, na którym przedmiotowe zbiorniki się znajdują. W uzasadnieniu skargi podniesiono również, że organ II instancji niewłaściwie powołał się na przepis art. 42 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974r., gdyż pominął fakt, że ww. przepis znajduje zastosowanie tylko i wyłącznie w stosunku do tych obiektów budowlanych, co do których została wydana przewidziana w art. 40 tej ustawy decyzja nakazująca wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. W związku z powyższym organ administracji winien ustalić, czy decyzja w powyższym zakresie została w stosunku do właściciela wydana. Na tej podstawie skarżący wnieśli o uwzględnienie skargi oraz uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. W odpowiedzi na skargę [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 13 stycznia 2015r. skarżący, popierając skargę podnieśli dodatkowo, że szamba wybudowane zostały samowolnie, z naruszeniem prawa. W ich ocenie, aby zbiorniki przestały pełnić funkcje obiektu budowlanego, konieczne jest ich wykopanie, bowiem obecnie pełnią funkcje dołów chłonnych. Uczestniczka postępowania wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm. ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach – stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi w zaś grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, brak było podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W rozpoznawanej sprawie, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., wydając zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzję, uznał ostatecznie, prowadzone przez organ I instancji postępowanie, dotyczące trzech zbiorników, usytuowanych na działce nr 268, położonej w P., przy ul. A nr 12, pełniących niegdyś funkcję szamb, za bezprzedmiotowe, co skutkowało uchyleniem decyzji organu I instancji i umorzeniem postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. wprowadza wyjątek od zasady obowiązku rozstrzygnięcia istoty sprawy, pozwalając organowi odwoławczemu na ograniczenie się li tylko do wyeliminowania decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie ma jednakże swobody w wyborze tego sposobu zakończenia postępowania odwoławczego, ponieważ jest ograniczony kryterium umorzenia postępowania określonym w art. 105 § 1 k.p.a., dotyczącym tylko przypadków, gdy postępowanie było bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a. oznacza natomiast, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Przesłanka bezprzedmiotowości postępowania przed organem pierwszej instancji występuje zatem, gdy brak było podstaw do merytorycznego rozpoznania danej sprawy w ogóle bądź gdy nie było podstaw do rozpoznania jej w drodze postępowania administracyjnego. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2003r., sygn.akt III SA 2225/01, Biuletyn Skarbowy 2003/6/25, z dnia 28 marca 2003r. sygn.akt II SA 1432/01, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 157627) Przedmiotem ustaleń w rozpoznawanej sprawie było zbadanie legalności posadowienia trzech zbiorników, funkcjonujących w przeszłości jako szamba. Przeprowadzone kilkakrotnie oględziny oraz przedłożona ekspertyza techniczna potwierdzają w sposób niebudzący wątpliwości, że zbiorniki te zostały odłączone od instalacji kanalizacyjnej, znajdującej się w budynkach na terenie posesji oraz zasypane i zabetonowane. Ponieważ więc szamba zostały zlikwidowane, prowadzenie dalszego postępowania, zmierzającego do ustalenia legalności jego posadowienia i funkcjonowania jest bezprzedmiotowe. Przestał bowiem istnieć przedmiot postępowania a zatem jego element konieczny. (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Łodzi z dnia 9 marca 2007r., sygn.akt II SA/Łd 953/06 i w Szczecinie z dnia 24 lutego 2010r., sygn.akt II SA/Sz 1140/09, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia .nsa.gov.pl). Zasadne było zatem umorzenie postępowania w trybie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. Każde bowiem postępowanie administracyjne prowadzone jest w konkretnej sprawie, w której organ administracji publicznej władny i jednocześnie zobowiązany jest rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. W niniejszej sprawie przestał istnieć przedmiot sprawy, wszczętej w sprawie "likwidacji nieszczelnych szamb zbiorników na nieczystości", postępowanie stało się więc bezprzedmiotowe, co obligowało organ do jego umorzenia. Reasumując powyższe, rozważania, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, a przytoczona w niej argumentacja organu zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, wskazać należy, iż w przypadku likwidacji obiektu budowlanego, nie zachodzi potrzeba określenia sprawcy ewentualnej samowoli budowlanej czy też obowiązku jej usunięcia decyzją administracyjną. W aktach sprawy brak jest ustaleń, odnoszących się do kwestii legalności wybudowania spornych szamb. Końcowe akapity uzasadnienia zaskarżonej decyzji zdają się sugerować, iż powstały one w warunkach samowoli budowlanej. Nawet jednak przy takim założeniu, postępowanie w niniejszej spawie uznać należy za bezprzedmiotowe. Podnoszona zatem w skardze, kwestia "zdatności do użytku wykonanego obiektu", której to ocena wymagałaby, zdaniem skarżących, wiadomości specjalnych, pozostaje dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej bez znaczenia. Niezależnie od tego za nieracjonalne uznać należałoby ocenianie "zdatności do użytku" czegoś, co cech użytkowych z woli właściciela zostało pozbawione. Kwestia natomiast podnoszonego przez skarżących, pozostawienia w ziemi pozbawionych dna kręgów betonowych, z których zbudowane były szamba nie oznacza, iż istnieje obiekt budowlany, który mógłby stanowić przedmiot prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego postępowania. Podzielając stanowisko, wyrażone w przywołanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 kwietnia 2014r., wydanym w sprawie o sygn.akt II SA/Kr 92/14 (dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), uznać należy, iż fizyczne nieistnienie żadnej budowli, która miałaby cechy i atrybuty funkcjonalne zbiornika na ścieki, oznacza brak w sprawie podstaw do wydania decyzji merytorycznej, zaś właściwym sposobem jej zakończenia jest wydanie orzeczenia o umorzeniu postępowania w trybie art. 105 § 1 k.p.a. Jeśli zaś chodzi o prawidłowość zasypania zbiorników, w szczególności zaś ich funkcjonowanie jako "dołów chłonnych" wskazać należy, że rozstrzygający w tym zakresie pozostaje dowód z przeprowadzonych oględzin, pomocniczo zaś również opinia techniczna w sprawie likwidacji trzech nieczynnych zbiorników na nieczystości ciekłe, zlokalizowanych na działce nr 2688, położonej w P., przy ul. A nr 12. Została ona sporządzona przez osoby posiadające uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej i konstrukcyjno – inżynierskiej (M.M.) oraz instalacji i urządzeń sanitarnych (W.W.), zaś jej konkluzja nie pozostawia wątpliwości tak co do wyłączenia szamb z użytkowania, jak i prawidłowości ich zasypania i zabetonowania. Podnoszona przez skarżących okoliczność, iż osoby te nie są wpisane "na listę biegłych", dla oceny prawidłowości przedłożonej opinii pozostaje bez znaczenia. Lista biegłych (sądowych, jak należy mniemać), sporządzana jest przez właściwego prezesa sądu okręgowego w trybie art. 157 ustawy z dnia 27 lipca 2001r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 427 ze zm.), na potrzeby postępowań, toczonych przed tymi sądami. Wpis na listę biegłych sądowych nie określa natomiast kwalifikacji zawodowych osób, wykonujących samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, o których mowa w Rozdziale 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, opinia eksperta przedstawiona na zlecenie strony nie jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., gdyż na tej podstawie to organ administracji publicznej, a nie strona, powołuje biegłego. Niemniej jednak dowodów tych nie może dyskwalifikować to, że są one dokumentem prywatnym. Nie wiążą one organu administracji, jednak tak jak każdy dowód podlegają ocenie. Dowód ten powinien zostać przeanalizowany, a uwagi co do tego dowodu powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W rozpoznawanej sprawie wnioski opinii, pozostają zbieżne z ustaleniami organu, poczynionymi podczas oględzin, potwierdzając zarówno fakt wyłączenia szamb z użytkowania jak i ich zasypanie oraz zabetonowanie. Podnoszone przez skarżących okoliczności, związane z podsiąkaniem fundamentów ich budynków nie zostały poparte żadnym dowodem. Brak jest zatem podstaw, aby w oparciu o nie, formułować zastrzeżenia, co do prawidłowości likwidacji szamb. Podkreślić natomiast należy, że o ile w toku postępowania administracyjnego strona nie zgadza się z przedkładaną opinią, może skorzystać z możliwości zlecenia kontrekspertyzy we własnym zakresie i przedłożenia jej jako dowodu w sprawie. Kontestowanie zaś ustaleń poczynionych przez organy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy nie stanowi dostatecznego uzasadnienia dla żądania dopuszczenia dowodu z opinii biegłego w trybie art. 84 k.p.a. (wniosek w tym zakresie nie został zresztą przez skarżących na etapie postępowania administracyjnego w ogóle sformułowany). Niezależnie od tego wskazać należy, iż sprawy, związane z ewentualną zmianą stanu wody na gruncie, spowodowaną działaniami właściciela, nie należą do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi, jako bezzasadnej. IB