II SA/Łd 1057/15

Dnia 21 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Renata Kubot- Szustowska, , Protokolant Pomocnik sekretarza Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2016 roku sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1) oddala skargę; 2) przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat M. J., prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ulicy [...] wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększone o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej skarżącej z urzędu. LS Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po rozpatrzeniu odwołania E.K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: k.p.a.) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Ł. z dnia [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie, przebudowie, nadbudowie budynku mieszkalnego, budowie budynku gospodarczego oraz zmianie lokalizacji istniejącego zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe na terenie oznaczonym jako działka nr 1744. Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia 16 lutego 2015 r. M.F. i D. P. wystąpili o ustalenie warunków zabudowy dla opisanej inwestycji. Organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w tym analizę urbanistyczno-architektoniczną ustalając, iż planowane zamierzenie spełnia łącznie warunki opisane w art. 61 ust. 1 ustawy. Wskazując na powyższe oraz zachowanie przez wnioskodawców wszystkich wymogów formalnoprawnych, organ I instancji w decyzji z dnia [...] ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Wskazał jako podstawę prawną przepisy art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i ust. 4, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r., poz. 199 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 k.p.a. Odwołanie od decyzji Wójta Gminy Ł. złożyła E.K. zarzucając, iż planowana zabudowa wprowadza ograniczenia w możliwości zagospodarowania działki odwołującej (nr 1743) związane z § 13 ust. 1 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 - dalej jako: rozporządzenie). Przytaczając brzmienie § 13 strona zwróciła uwagę, iż wysokość budynku nieznacznie przekracza 9m, zaś odległość pomiędzy tą rozbudową, a mogącą powstać na działce odwołującej, w odległości 4m od jej granicy ścianą z otworami okiennymi wyniosłaby 7m. Zdaniem strony należy uznać, że przepis § 13 ust. 1 rozporządzenia byłby spełniony dla okien usytuowanych 4m od granicy działki. Dalej, iż w niniejszej sprawie należy wnikliwie rozważyć kwestie odległości budynku od granicy działki i kwestie zacienienia. Strona podniosła, iż nie wyraża zgody na realizacje inwestycji, która będzie w znacznym stopniu oddziaływać na jej nieruchomość, gdyż planuje budowę budynku mieszkalnego w przedniej części działki. Nadto nie wyraża zgody na budowę budynku gospodarczego w granicy, gdyż istnieje możliwość budowy z zachowaniem wymaganych odległości od granicy. Wnioskuje o przeprowadzenie analizy zacienienia, bez względu na fakt, iż aktualnie jej nieruchomość nie jest zabudowana. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy jest pierwszym etapem realizacji inwestycji i służy m.in. temu, aby wnioskodawca uzyskał informację czy planowane zamierzenie jest dopuszczalne na terenie, na którym ma zamiar je realizować. Decyzja o warunkach zabudowy zawiera jedynie pewne ogólne ramy przyszłej inwestycji, która ulega konkretyzacji dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Uzyskanie warunków zabudowy nie musi oznaczać, iż dojdzie do realizacji inwestycji, gdyż decyzja ta nie zawiera nakazu realizacji zamierzenia. Nadto decyzja ustalająca warunki zabudowy nie rozstrzyga zagadnień techniczno-budowlanych, w tym dotyczących usytuowania obiektu względem granic, czy zacienienia działek sąsiednich, te kwestie należą do materii normowanej przez przepisy prawa budowlanego i przepisy techniczno-budowlane, w tym rozporządzenie, na których naruszenie wskazuje odwołująca. Organ zaznaczył, iż zakres ochrony interesów osób trzecich jest różny dla każdego z postępowań w procesie inwestycyjnym, a o ostatecznym kształcie projektowanego obiektu przesądzi organ architektoniczno-budowlany. Na ocenę decyzji ustalającej warunki zabudowy nie może mieć też żadnego wpływu planowany sposób zagospodarowania działki należącej do odwołującej. W dalszej części organ odwoławczy opisał procedurę i warunki, po spełnieniu których możliwe jest ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, dla przedsięwzięć znajdujących się na obszarze dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium zwróciło uwagę, iż w ramach postępowania odwoławczego zleciło uzupełnienie analizy o przedstawienie zagospodarowania działek nr 760, 762/1, 764, 778, 779, 781 i 782, przedstawienie w formie opisowej szerokości elewacji frontowych, wysokości elewacji frontowych oraz geometrii dachów budynków objętych analizą, wskazania na mapie, które działki są oznaczone nr 760, 1761, 1762, 1763. Następnie przypomniało, iż na podstawie przeprowadzonej analizy określone w zaskarżonej decyzji parametry dla planowanych budynków, będące merytorycznymi elementami rozstrzygnięcia wymaganymi przez art. 54 ustawy, znajdują uzasadnienie. I tak: 1. linia zabudowy: działka objęta wnioskiem jest zabudowana, zatem linię zabudowy na tej działce wyznacza od strony drogi publicznej istniejący budynek mieszkalny; istniejąca linia zabudowy nie ulegnie zmianie, ponieważ rozbudowa budynku nastąpi z tyłu budynku; nie zachodzi też konieczność wyznaczania linii zabudowy dla budynku gospodarczego, który ma być usytuowany w głębi działki; 2. wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki został ustalony zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia, jako średni wskaźnik zabudowy na obszarze objętym analizą, tj. 18,9%. Dokonując oceny tego parametru w świetle ustaleń uzupełnionej analizy organ odwoławczy stwierdził, że po objęciu analizą zabudowy całych działek oznaczonych nr ewid. 760, 762/1, 764, 778, 779, 781 i 782, średni wskaźnik zabudowy na obszarze analizowanym wynosi 16,23% (łącznie z działką objętą wnioskiem). W ocenie Kolegium nie zachodzi jednak konieczność zmiany ustalonego wskaźnika zabudowy, ponieważ wskaźniki zabudowy na obszarze analizowanym są zróżnicowane i występują w przedziale od 3,8% (dz. nr 1747) do 34,3% (dz. nr 782), występują także wskaźniki zbliżone do ustalonego, który nie zaburzy istniejącego ładu przestrzennego i znajduje oparcie w § 5 ust. 2 rozporządzenia, tj. w sposób inny wynikający z analizy; 3. szerokość elewacji frontowej dla budynku mieszkalnego ustalono w przedziale od 9 m (tj. istniejącej szerokości) do 9,6 m, tj. zgodnie z wnioskiem inwestora, oraz na podstawie ustaleń analizy, biorąc pod uwagę, że szerokości elewacji frontowych budynków mieszkalnych w obszarze analizowanym występują w przedziale od 5 m do 14 m, występują też budynki o szerokości elewacji frontowej 10 m (dz. nr 1746, 1749, 1763), średnia szerokość elewacji frontowej budynków mieszkalnych wynosi 8,45 m, a średnia wszystkich budynków 7,66 m, co znajduje oparcie w § 6 ust. 2 rozporządzenia. Z kolei dla budynku gospodarczego szerokość elewacji frontowej ustalono w przedziale od 5,8 m do 8,4 m, również na podstawie § 6 ust. 2 rozporządzenia; 4. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku mieszkalnego ustalono w przedziale od 4,8 m do 5,2 m, a budynku gospodarczego od 2,2 m do 4 m, na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia przyjmując, że w obszarze analizowanym wysokości górnej krawędzi budynków mieszkalnych występują w przedziale od 2,5 m do 7 m, a budynków gospodarczych od 2 m do 4,5 m; 5. geometria dachu planowanych budynków została ustalona zgodnie z § 8 rozporządzenia, odpowiednio do dachów występujących w obszarze analizowanym. Organ odwoławczy wskazując na prawidłowo ustalone parametry powtórzył, iż o ostatecznym kształcie planowanej inwestycji przesądzi organ architektoniczno-budowlany. Reasumując stwierdził, iż w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym, projektowane zadanie znajduje uzasadnienie, a skoro tak, to nie można było odmówić ustalenia dla niego warunków zabudowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi E.K. oświadczyła, iż nie zgadza się z decyzją organu I instancji i dlatego zaskarża decyzję w całości i wnosi o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na wezwanie sądu skarżąca sprecyzowała, iż zarzuca naruszenie § 13 ust. 1 i § 60 rozporządzenia, argumentując jak w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji tego rodzaju uchybień przepisom prawa, które obligują do wyeliminowania rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego aktu administracji publicznej stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności przepis art. 61 ust. 1 ustawy, który przewiduje, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy (dla terenu, na którym tak, jak w rozpoznawanej sprawie, brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Istotnym jest, iż ustalenie przez właściwy organ administracji publicznej, czy powyższe warunki faktycznie zostały spełnione, wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistycznej zgodnie z zasadami szczegółowo opisanymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Oznacza to w pierwszej kolejności, iż organ administracji ma obowiązek wyznaczyć wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego, a następnie przeprowadzić na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, czyli na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1 000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2 000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Wyniki analizy urbanistycznej, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja taka, podobnie jak analiza urbanistyczna składa się z części tekstowej oraz części graficznej i ustala warunki oraz wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Zarówno część graficzna decyzji jak i część graficzna analizy powinny być sporządzone na kopiach mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopiach mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1 000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2 000, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Dodać również trzeba, że część graficzną analizy urbanistycznej, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 1-4). W ocenie sądu nie budzi wątpliwości, co potwierdza analiza dokumentów zgromadzonych w ramach postępowania wyjaśniającego, iż organ I instancji z poszanowaniem przytoczonych reguł wyznaczył obszar analizy. Co więcej zasadnie przyjął, iż przez działki sąsiednie należy rozumieć nie tylko nieruchomości bezpośrednio przyległe, lecz wszystkie działki w obszarze analizowanym, wyznaczonym zgodnie z wymogami § 3 ust. 2 rozporządzenia. Organ ustalając granice obszaru analizowanego powinien mieć na względzie ustawową zasadę dobrego sąsiedztwa, określoną w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zasada dobrego sąsiedztwa powinna być interpretowana urbanistycznie, gdyż jej celem jest zachowanie ładu urbanistycznego. Dlatego też pojęcie "działki sąsiedniej" należy interpretować szeroko, jako nieruchomość lub część nieruchomości położoną w okolicy tworzącej pewną urbanistyczną całość, którą należy określić dla każdego przypadku oddzielnie (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 984/11; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 495/14). W świetle powyższego na podzielenie zasługuje stanowisko wywiedzione w zaskarżonej decyzji, poprzedzone wyczerpującym zgromadzeniem materiału dowodowego i jego wnikliwą analizą, na skutek której organy ustaliły parametry dla nowej zabudowy uwzględniając postanowienia rozporządzenia i zakres wniosku inwestora. Organ zgromadził dane w zakresie parametrów, określonych w rozporządzeniu a wymaganych dla nowej zabudowy, w odniesieniu do wszystkich obiektów znajdujących się na obszarze analizy, odzwierciedlił w analizie w sposób jasny i czytelny wszystkie te dane, na podstawie których następnie wyznaczył odpowiednie wartości dla potrzeb niniejszej sprawy, co zostało opisane w stanie faktycznym niniejszego uzasadnienia. W toku postępowania odwoławczego organ uzupełnił materiał w omawianym zakresie i dokonał jego wnikliwej analizy. Mając na uwadze, że poszczególne parametry zostały wyznaczone w formie "widełek" wyjaśnić należy, iż co do zasady ustalanie wskaźników i wymiarów planowanej zabudowy, wymaganych przepisami § 4 – § 8 rozporządzenia jest dopuszczalne w formie tzw. "widełek", czyli w określonych przedziałach wielkości (minimalnej i maksymalnej). Ów luz wynika z tego, że ostateczne, dokładne i precyzyjne wymiary planowanej zabudowy kubaturowej ustalone zostaną w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Bardziej precyzyjne określanie tych wskaźników zwykle nie jest konieczne z punktu widzenia celu jakiemu ma służyć decyzja o warunkach zabudowy, czyli ustaleniu jaki rodzaj zabudowy w danym terenie może powstać z zachowaniem zastanego tam ładu przestrzennego - na co zwracał uwagę w niniejszej sprawie organ odwoławczy (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 września 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 869/12 oraz z dnia 22 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1624/11). W świetle powyższych uwag pamiętać trzeba, iż planowane zamierzenie polega na rozbudowie, przebudowie, nadbudowie budynku mieszkalnego, budowie budynku gospodarczego oraz zmianie lokalizacji istniejącego zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe na terenie oznaczonym jako działka nr 1744. Już przytoczony zapis jasno wskazuje, iż na działce inwestora istnieje zabudowa w granicy nieruchomości, a jedynie planowana jest jej rozbudowa, przebudowa, nadbudowa, zmiana miałaby nastąpić wyłącznie w usytuowaniu zbiornika na nieczystości ciekłe. Fakt, iż działka, dla której ustalane są warunki zabudowy jest już w określony sposób zabudowana determinuje sposób ewentualnych "zmian" tej zabudowy, chociażby w kwestii usytuowania. Nie oznacza to jednak, iż na etapie niniejszego postępowania organ obowiązany jest badać zachowanie reguł wynikających z postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, czego oczekiwałaby skarżąca. Jak wyjaśniał organ odwoławczy na etapie wnioskowania o ustalenie warunków zabudowy, nawet dla terenu na którym już określona zabudowa istnieje, nie powoduje, iż organ obowiązany jest sprawdzić zgodność inwestycji z postanowieniami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Oznacza to, iż zarzuty skarżącej dotyczące niezachowania odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów oraz zacienienie jakie powoduje budynek mieszkalny nie mogły być przedmiotem rozważań i analiz na tym etapie. Pamiętać trzeba, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu to dopiero wstępny etap procesu inwestycyjnego, która jeszcze nie przesądza, czy ostatecznie inwestycja zostanie zrealizowana. Decyzja taka nie rodzi praw do terenu, dla jej wydania nie jest wymagane legitymowanie się prawem do dysponowania nieruchomością, co oznacza, że o wydanie takiego aktu może ubiegać się każdy podmiot, nawet jeżeli występuje o ustalenie warunków zabudowy dla terenu, którego właścicielem nie jest. I co ważne, na tym etapie zabezpieczenie interesów osób trzecich jest ograniczone postanowieniami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie mogą one zatem wykraczać poza ramy wyznaczone tą ustawa i nie mogą być dowolnie kształtowane wedle woli stron postępowania. W ocenie sądu tak rozumiane interesy osób trzecich, w tym skarżącej, zostały należycie zabezpieczone dla potrzeb tego etapu procesu inwestycyjnego. Dostrzec również trzeba, iż przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wraz z rozporządzeniem z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w sposób jasny określają zasady, sposób w jaki ustalane są parametry dla nowej zabudowy i zasady w oparciu, o które wyznacza się i bada obszar analizy. Wśród uregulowań wymienionych aktów brak przepisu, który uzależniałby ustalenie parametrów dla nowej zabudowy z uwzględnieniem dopiero planowanej w przyszłości zabudowy mieszkalnej, jaka ma powstać na terenie działki sąsiedniej, na co wskazuje skarżąca. W okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy nie sposób podważyć wniosków organu wyprowadzonych w oparciu o analizę wyczerpująco zgromadzonego materiału dowodowego. Wywiedzione oceny i wnioski organ przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sporządzonym stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. Natomiast okoliczność, iż zarzutom skarżącej organ nie dał wiary, co więcej na poparcie swej oceny przedstawił obszerną argumentację nie jest jednoznaczne z oceną strony, iż jej argumenty nie zostały uwzględnione. Ewentualne obawy skarżącej, co do zachowania wymogów wynikających z szeroko rozumianych przepisów budowlanych nie mogły odnieść oczekiwanego skutku w toku kontrolowanego postępowania. Należy oddzielić dwa etapy procesu inwestycyjnego, gdyż każdy z nich regulowany jest innymi przepisami, których nie wolno dowolnie czy naprzemiennie stosować. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. O przyznaniu wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu adwokatowi orzeczono, jak w pkt 2 drugim wyroku, na mocy art. 250 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.) w związku z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801). IB