II SA/Łd 1058/07

Dnia 14 maja 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Referendarz sądowy: Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A.G. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi A.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a: 1/ przyznać skarżącej – A.G. prawo pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego poprzez ustanowienie radcy prawnego; 2/ umorzyć postępowanie sądowe z wniosku skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych. (MSi) A.G. złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego, w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie zasiłku celowego. We wniosku tym skarżąca podała, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Osiąga dochód z tytułu zasiłku z zakresu pomocy społecznej w kwocie 440 zł. Wskazała przy tym, że nie posiada żadnego majątku. Ponosi wydatki związane z opłatą czynszu, opłatami za energię elektryczną oraz zakupem leków, które łącznie stanowią kwotę rzędu ok. 399 zł. Ponadto we wniosku skarżąca zawarła oświadczenie, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem patentowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Problematyka zwolnienia od kosztów sądowych uregulowana jest w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.). W art. 239 tego aktu określony został krąg podmiotów podlegających zwolnieniu od kosztów sądowych z mocy ustawy. Zgodnie z pkt 1 lit. a powołanego przepisu, strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Z kolei jak wynika z art. 246 § 1 pkt 2, art. 262 i art. 252 powołanej ustawy, stronie korzystającej z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych może być ponadto przyznane prawo pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Sądu zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Ze złożonego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego wynika, iż skarżąca jest osobą samotną, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z zasiłku z zakresu pomocy społecznej w kwocie 440 zł. Ponosi wydatki związane z opłatą czynszu, opłatami za energię elektryczną oraz zakupem leków, które łącznie stanowią kwotę rzędu ok. 399 zł. Nie posiada przy tym żadnego majątku. Jednocześnie skarżąca nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem patentowym. Biorąc po uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, iż wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie, choć jedynie w części dotyczącej ustanowienia radcy prawnego. Przy osiąganym bowiem dochodzie i wykazanych niezbędnych wydatkach skarżąca nie mogłaby ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. W pozostałym zakresie postępowanie sądowe z wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Z mocy bowiem art. 239 pkt 1 lit. a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, A.G. korzysta z ustawowego zwolnienia od tychże kosztów sądowych. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 oraz art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 239 pkt 1 lit. a ustawy i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzeczono jak w postanowieniu. (MSi)