II SA/Łd 1059/07

Dnia 22 lutego 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Referendarz sądowy Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku H.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi H.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości p o s t a n a w i a przyznać H.S. prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. AG II SA/Łd 1059/07 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę H.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. W dniu 30 stycznia 2008 roku skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu strona wskazała, że żąda zwrotu "kosztów rozprawy w wysokości 352 zł" oraz umorzenia kosztów sporządzenia uzasadnienia wyroku. Nie wiedziała, iż może ubiegać się o umorzenie kosztów wpisu sądowego i "zapożyczyła się od rodziny i znajomych". Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, H.S. prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Źródłem dochodów jest renta w wysokości 597 złotych. Strona posiada mieszkanie o powierzchni 48 m kw., nie zadeklarowała posiadania żadnych wartościowych przedmiotów, papierów wartościowych ani oszczędności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Stosownie do przepisów art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie zaś z art. 246 § 1 p.p.s.a. osobie fizycznej przyznaje się, na jej wniosek, prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże ona, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przede wszystkim należy zauważyć, iż stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie skarżącego leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Ocena sytuacji materialnej nie sprowadza się tylko do stwierdzenia, że skarżący uzyskuje lub nie uzyskuje dochodów, ale również polega na zbadaniu, czy posiada on majątek oraz czy posiada obiektywnie rozumianą zdolność do zdobycia potrzebnych środków finansowych. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, iż skarżąca osiąga skromne dochody, których wysokość istotnie utrudnia partycypację w kosztach postępowania sądowego. W ocenie Sądu, sytuacja osobista i materialna skarżącej uzasadnia przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Jednakże w tym miejscu Sąd zwraca uwagę, iż zwolnienie od kosztów sądowych przyznane na mocy postanowienia sądowego może wywoływać określone skutki prawne jedynie od momentu skutecznego wystąpienia z żądaniem przyznania prawa pomocy, nie działa zaś wstecz. Powyższe oznacza, iż zwolnienie od kosztów sądowych na mocy niniejszego postanowienia nie może mieć wpływu na fakt uprzedniego uiszczenia przez skarżącą kwoty wymaganego wpisu sądowego. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu AG