II SA/Łd 1061/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Protokolant Agnieszka Ratajczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2008 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na zbieranie odpadów. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] Nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz A. P. kwotę 845 (osiemset czterdzieści pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. M. B., A. P. i Z. P. pismem z dnia 12 maja 2005 roku wnieśli o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty [..] zezwalającej Firmie A na prowadzenie działalności we wsi B. w zakresie zbierania odpadów innych niż niebezpieczne o kodach podanych w załączniku Nr 1 i uzgadniającej sposób postępowania z odpadami. Skarżący powołali jako podstawę prawną art. 145 §1 pkt 4 k.p.a i wskazali, iż nie byli zawiadomieni przez organ administracji o postępowaniu, prowadzonym od miesiąca maja 2003 roku oraz nie uznano ich za stronę postępowania, mimo że mają zarówno interes prawny, jak i faktyczny w przedmiotowej sprawie. Oświadczyli przy tym, iż o istnieniu decyzji z dnia [..] dowiedzieli się w dniu 26 kwietnia 2005 roku podczas posiedzenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w innej sprawie. [..] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu odwołania M. B., A. P. i Z. P. od decyzji Starosty z dnia [..] odmawiającej wznowienia postępowania, działając na podstawce przepisu art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji, iż skarżącym nie przysługuje przymiot strony, W ocenie organów za stronę postępowania nie można uznać wnioskodawców będących właścicielami gruntów przyległych do działki, na której prowadzona jest działalność przez Firmę A Wnioskodawcy mogą w tej sprawie powoływać się jedynie na interes faktyczny, który nie tworzy legitymacji procesowej. Z zezwolenia udzielonego A nie wynikają dla właścicieli gruntów sąsiednich jakiekolwiek uprawnienia bądź obowiązki o charakterze prawnym. Domagający się wznowienia postępowania bezpodstawnie upatrują własnego interesu prawnego w ogólnym twierdzeniu o zagrożeniu życia i zdrowia mieszkańców okolic wsi B. oraz o zagrożeniu środowiska, nie wskazując przy tym żadnych dowodów w tym względzie a także, nie podając, jakie to konkretnie normy prawne chroniące ich interesy zostały naruszone. W ocenie organów przedstawione okoliczności świadczą jedynie o istnieniu interesu faktycznego, który nie tworzy legitymacji procesowej strony. Organ odwoławczy wskazał ponadto, iż niezależnie od powyższego stanowiska skarżący w niniejszej sprawie nie wykazali w sposób dostateczny, iż podanie o wznowienie postępowania złożyli z zachowaniem miesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedzieli się o kwestionowanej decyzji. Ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa bowiem na stronie. Zdaniem organu obowiązkowi temu nie czyni zadość wskazanie wyłącznie we wniosku, iż o istnieniu decyzji Starosty [..] dowiedzieli się w dniu 26 kwietnia 20005 roku podczas posiedzenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w sprawie sygn. Akt. II SA/Łd 462/464 i 465/04, bez podania bliższych okoliczności powzięcia tej wiadomości, przy jednoczesnym braku jakiejkolwiek wzmianki w tym zakresie w aktach sądowych w sprawie. Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2006 roku sygn. Akt. IISA/Łd 73-75/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oddalił skargę M. B., A. P. i Z. P. na powyższą decyzję, stwierdzając że zarzuty w skardze podniesione nie są uzasadnione i podzielając pogląd organów administracji co do braku interesu prawnego skarżących w postępowaniu. Skargę kasacyjną od powyższy wyrok wniósł A. P., żądając jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 września 2007 roku sygn. Akt. II OSK 1252/06 uchylił powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2006 roku sygn. Akt. II SA/ Łd 73-75/06 przekazując sprawę do ponownego rozpoznania oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz A. P. kwotę 400 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że ustawa o odpadach z 2001 roku nie zawiera umocowań odnoszących się do pojęcia strony w tego rodzaju sprawach, zatem dla uznania określonego podmiotu za stronę postępowania dotyczącego zbierania odpadów, należy sięgnąć do dyspozycji art. 28 kpa. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził ponadto, że w niniejszej sprawie organ administracji wydając zezwolenie na zbieranie odpadów, wpłynął na prawa i obowiązki skarżącego. Sąd wskazał również, że skarżący swój interes prawny wywodzi z przepisów prawa cywilnego, dotyczących prawa własności. Sąd podkreślił, że stosunek cywilnoprawny może być źródłem interesu prawnego. Na rozprawie pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że strona nie udokumentowała terminu w jakim dowiedziała się o treści ostatecznej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej powoływana jako p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny nie może formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym poglądem i zobowiązany jest do podporządkowania się przedstawionej przez Naczelny Sąd Administracyjny ocenie w pełnym zakresie . Z treści uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że wydana na podstawie art. 28 pkt.2 ustawy o odpadach zaskarżona decyzja nie sprowadza się wyłącznie do zezwolenia na zbieranie odpadów. Swym zakresem obejmuje również regulację ograniczające przedmiotową działalność. Uregulowania te nie pozostają bez wpływu na uprawnienia podmiotu będącego właścicielem nieruchomości położonej w sąsiedztwie działki, na której ma miejsce magazynowanie odpadów . Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie należało legitymację procesową skarżącego oceniać na podstawie przepisów prawa cywilnego w powiązaniu z regulacją zawartą w art. 28 ust.5 pkt 1, 2, 3, 4 ustawy o odpadach. Właściciel nieruchomości położonej w sąsiedztwie działki, na której ma być prowadzona działalność gospodarcza, zagrażająca jego dobru osobistemu lub majątkowemu, ma interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa w kwestionowaniu prawidłowości pozwolenia na zbieranie odpadów, zwłaszcza że pozwolenie to zawiera wymogi dotyczące ograniczenia uciążliwości powodowanych ww. działalnością. Wobec powyższego sąd II instancji stwierdził, że interes prawny skarżącego do występowania w sprawie udzielenia pozwolenia na magazynowanie odpadów, przesądza o jego legitymacji do wystąpienia z podaniem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem tej decyzji. W sytuacji bowiem, kiedy jako podstawę wznowienia powołuje się przesłankę wymienioną w art. 145 §1 pkt 4 kpa wyjaśnienie, czy wnioskujący posiada przymiot strony może mieć miejsce wyłącznie po wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego . Konsekwencją powyższych rozważań musi być przyjęcie, iż w sprawie nie zachodziły warunki do odmowy wznowienia postępowania, skoro wniosek o wznowienie miał oparcie w art. 145 §1 kpa. Cała bowiem konstrukcja wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją opiera się na regule, iż samo wznowienie jest obligatoryjne jeśli zaistniała którakolwiek z podstaw z art. 145 §1 kpa, składającemu podanie przysługuje przymiot strony, a wniosek nie jest spóźniony. O zaistnieniu dwóch pierwszych warunków przesądził Naczelny Sąd Administracyjny w opisanym wyżej wyroku. Organ zatem winien wydać postanowienie o wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. i dopiero po wznowieniu prowadzić postępowanie w trybie art. 149 §2 k.p.a., z uwzględnieniem wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku NSA. Odnosząc się zaś do stanowiska organu odwoławczego co do uchybienia przez skarżącego terminu, o którym mowa w art. 148 §1 kpa Sąd stwierdza, że nie jest ono zasadne. W niniejszej sprawie skarżący wskazał, że o istnieniu decyzji Starosty [..] dowiedział się w dniu 26 kwietnia 2005 roku podczas posiedzenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w sprawie sygn. akt II SA/Łd 462/464 i 465/04. Tym samym strona określiła datę w jakiej dowiedziała się o decyzji. Organ I instancji uznał powyższą okoliczność za udowodnioną. Organ odwoławczy nie miał również wystarczających podstaw do zakwestionowania wskazanej przez skarżącego daty. Nie daje takich podstaw w szczególności notatka służbowa powołana przez SKO. Z jej treści bowiem wynika jedynie, iż protokół rozprawy, podczas której skarżący dowiedział się o decyzji z 2003r. nie zawiera zapisu, iż skarżący zostali poinformowani o decyzji. Nie przeczy on jednak twierdzeniom skarżącego, w żadnym razie zaś nie jest dowodem, iż skarżący nie mógł uzyskać wówczas wiedzy o kwestionowanej obecnie decyzji z 24.08.2004r. Taki wniosek należy uznać za dowolny. Jeśli organ odwoławczy uznał twierdzenia skarżącego za niewiarygodne, mógł wezwać go do złożenia dowodu na powyższą okoliczność. Zakwestionowanie oświadczenia A. P. li tylko na podstawie treści notatki służbowej z dnia 25 października 2005 roku jest nieuzasadnione. Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt.1 lit.c w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, 205 §2 i 210 §1 p.p.s.a. Na zasądzone koszty postępowania składa się: wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł, którego wysokość określono na podstawie rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ. U. 221, poz. 2193 ), opłata kancelaryjna w kwocie 130 zł pobrana na podstawie rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych ( Dz. U. 221, poz. 2192), koszty zastępstwa adwokackiego w wysokości 500 zł ustalone na podstawie §18 ust.1 pkt.1lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. 02.263.13448), opłata za pełnomocnictwo w kwocie 15 zł, pobrana na podstawie ustawy z dnia 9.09.2000 r. o opłacie skarbowej ( DZ. U. 04.253.2532.). P.H.