II SA/Łd 1065/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie NSA Andrzej Kozerski (spr.), WSA Krzysztof Szczygielski, Protokolant Adrian Król, po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. K. na czynność Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej Szpitala Klinicznego A w Ł. z dnia [...] Nr czynności [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia dokumentacji medycznej dotyczącej J. K. o d d a l a s k a r g ę 3 II SA/Łd 1065 / 03 U Z A S A D N I E N I E W piśmie z dnia 28 października 2002 r. Z. K. domagał się udostępnienia przez Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej Szpital Kliniczny A w Ł. historii choroby jego zmarłego ojca J. K. Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej Szpital Kliniczny A w Ł. w kilku pismach kierowanych do Z. K. konsekwentnie odmawiał udostępnienia dokumentacji medycznej powołując się na to , że zainteresowany nie jest podmiotem uprawnionym do uzyskania dokumentacji wskazanym w art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej ( Dz. U. Nr 91 , poz. 408 z późn. zm.) . Podniósł też , że takiego uprawnienia Z. K. nie może wywodzić również z treści przepisu § 53 ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 sierpnia 2001 r. w sprawie rodzajów dokumentacji medycznej w zakładach opieki zdrowotnej, sposobu jej prowadzenia oraz szczegółowych warunków jej udostępniania ( D. U. Nr 88 , poz. 966 ) , gdyż nie został upoważniony przez pacjenta ( ojca ) do uzyskania dokumentacji na wypadek jego śmierci . W piśmie z dnia 23 maja 2003 r. pełnomocnik Z. K. wezwał zakład opieki zdrowotnej do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz.U. Nr 74, poz. 368 z póżn. zm.) . W odpowiedzi na to wezwanie Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej Szpital Kliniczny A w Ł. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko . Pismo to doręczono pełnomocnikowi Z. K. w dniu 6 czerwca 2003 r. W skardze z dnia 7 lipca 2003 roku Z. K. wniósł o uznanie jego uprawnienia do uzyskania dostępu do dokumentacji medycznej dotyczącej jego zmarłego ojca J. K. prowadzonej przez Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej Szpital Kliniczny A w Ł. Zdaniem skarżącego brak regulacji ustawowej określającej uprawnienia osób trzecich w wypadku śmierci pacjenta pozwala na przyjęcie , że w takiej sytuacji winny być stosowane przepisy Kodeksu postępowania cywilnego . Osobom , które doznały krzywdy lub poniosły szkodę wskutek śmierci pacjenta służą roszczenia odszkodowawcze lub też roszczenia o zadośćuczynienie . Tym samym osoby te mają interes prawny w ustaleniu przyczyn śmierci pacjenta ( w tym prawo dostępu do dokumentacji medycznej ) i stają się stroną postępowania z mocy art. 28 k.p.a. Nadto skarżący zakwestionował powoływany przez zakład opieki zdrowotnej przepis § 53 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 sierpnia 2001 r. w sprawie rodzajów dokumentacji medycznej w zakładach opieki zdrowotnej, sposobu jej prowadzenia oraz szczegółowych warunków jej udostępniania ( D. U. Nr 88 , poz. 966 ) . Zdaniem skarżącego przepis ten został wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej . W odpowiedzi na skargę Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej Szpital Kliniczny A w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty sformułowane we wcześniejszej korespondencji kierowanej do skarżącego . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje : Na wstępie należy podnieść , że stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. Nr 153 , poz. 1271 ) sprawy , w których skargi wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone , podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ) . Nie oznacza to jednak , w cenie sądu , że dla oceny dopuszczalności skargi jak też zachowania terminu do jej złożenia winna być stosowana regulacja obowiązująca od 1 stycznia 2004 r. Kwestionowana czynność jak też wniesienie skargi miały miejsce w stanie prawnym obowiązującym przed 1 stycznia 2004 r. i w świetle uprzednio obowiązujących przepisów ocenić należy dopuszczalność skargi jak tez zachowanie terminu do jej wniesienia . Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz.U. Nr 74, poz. 368 z póżn. zm.) sąd ten sprawował wymiar sprawiedliwości poprzez sądową kontrolę wykonywania administracji publicznej. Kontrola wykonywania administracji publicznej oznaczała sądową kontrolę zgodności z prawem ( legalności ) działalności administracji publicznej ( art. 21 ustawy o NSA). Naczelny Sąd Administracyjny orzekał w sprawach skarg na : decyzje administracyjne ; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służyło zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty ; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służyło zażalenie i na inne niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa ( art. 16 ust.1 pkt 1- 4 ustawy o NSA). Rozważania co do dopuszczalności skargi rozpocząć należy od stwierdzenia , że zakład opieki zdrowotnej jest zakładem administracyjnym , który w określonym zakresie wykonuje funkcje z zakresu administracji publicznej . Przyjmując to założenie należy uznać , że co do zasady prowadzenie dokumentacji medycznej pacjenta oraz jej udostępnianie pacjentowi odbywa się w ramach stosunku administracyjnoprawnego , który powstaje z mocy prawa ( art. 18 ust. 3 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej ) . Udostępnianie dokumentacji medycznej następuje w drodze działania ( czynności ) zakładu . Jest to czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uznania uprawnienia wynikającego z mocy prawa , o której mowa w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o NSA ( tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 maja 2003 r. w sprawie OSA 1 / 03 opubl. ) . Uznając zatem dopuszczalność skargi co do zasady rozważenia wymaga , czy osoba bliska zmarłego pacjenta może skutecznie domagać się udostępnienia jej dokumentacji medycznej zmarłego pacjenta . W ocenie składu orzekającego krąg podmiotów uprawnionych do uzyskania dostępu do dokumentacji medycznej został określony wyczerpująco w art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej ( Dz. U. Nr 91 , poz. 408 z późn. zm.) . Treść przepisu art. 18 ust. 2 tejże ustawy nie pozwala na przyjęcie , że krąg podmiotów wskazanych w art. 18 ust. 3 został określony jedynie przykładowo . Przepis art. 18 ust. 2 ustawy nakłada na zakład opieki zdrowotnej obowiązek zapewnienia ochrony danych zawartych w dokumentacji medycznej . Przyjęcie , że obowiązkiem zakładu jest ochrona dokumentacji medycznej pozwala na stwierdzenie , że odstąpienie od tej zasady ma charakter wyjątku i tym samym nie może być interpretowane rozszerzająco . Udostępnienie dokumentacji medycznej jakimkolwiek innym organom lub podmiotom , niż wskazanym w art. 18 ust. 3 narusza przepis art. 18 ust. 2 ustawy i może być podstawa roszczeń z art. 19 a ustawy . Nie można podzielić wywiedzionego w skardze poglądu , że regulacja zawarta w art. 18 ustawy nie jest pełna i tym samym odwołać należy się do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego . Skład orzekający podziela w pełni pogląd wyrażony w uzasadnieniu powołanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego , że jest to sprawa , do której załatwienia nie mają zastosowania przepisy k.p.a. Dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma istotnego znaczenia , czy przepis § 53 ust. 3 rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 10 sierpnia 2001 r. w sprawie rodzajów dokumentacji medycznej w zakładach opieki zdrowotnej, sposobu jej prowadzenia oraz szczegółowych warunków jej udostępniania ( D. U. Nr 88 , poz. 966 ) został wydany z przekroczeniem granic delegacji ustawowej . Z faktu tego skarżący nie może wywodzić korzystnych dla siebie skutków prawnych . Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako niezasadną .