II SA/Łd 107/03

Dnia 19 listopada 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski (spr.), Sędzia NSA Anna Stępień, Protokolant asystent sędziego Dominika Janicka, po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi D. Z. i M. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenie terminu 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. solidarnie na rzecz D. i M. Z. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu wpisu sądowego; 3) nakazuje zwrócić solidarnie D. i M. Z. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem nadpłaconego wpisu sądowego zaksięgowanego w dniu 17 lutego 2003 r. pod poz. 228. II SA/Łd 107/03 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. działając na podstawie art. 58 § 1 i art. 59 § 2 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku M. i D. Z. o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] odmawiające uwzględnienia zarzutów, złożonych przez składających wniosek, na prowadzone postępowanie egzekucyjne dotyczące wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. nr [...] z dnia [...] nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanej murowanej przybudówki do istniejącego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na nieruchomości przy ul. A 16a w Ł. oraz uporządkowania terenu po robotach rozbiórkowych, odmówił przywrócenia terminu do złożenia zażalenia. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego powołał się na art. 58 § 1 i 2 k.p.a. zgodnie, z którym, do przywrócenia uchybionego terminu muszą zostać spełnione łącznie cztery przesłanki. M. i D. Z. otrzymali postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] - w dniu 22 października 2002 r. We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia odwołujący jako przyczynę świadczącą o braku ich winy w uchybieniu terminu złożenia zażalenia podali błędne pouczenie. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż postanowienie, na które powołują się odwołujący zawierało błędne pouczenie informujące o możliwości wniesienia zażalenia w terminie 14 dni, zamiast 7 dni, od dnia doręczenia postanowienia. Organ nadzoru budowlanego stopnia podstawowego uznał to za oczywistą omyłkę i sprostował postanowieniem z dnia [...] przyjmując, że błędne pouczenie nie może jednak szkodzić stronie. Organ II instancji przyjął 14 dniowy termin do wniesienia zażalenia, mimo iż jest to niezgodne z art. 141 § 2 k.p.a. M. i D. Z. złożyli zażalenie w dniu 6 listopada 2002 r., a zatem z uchybieniem określonego 14 dniowego terminu, który upłynął w dniu 5 listopada 2002 r. Wraz z zażaleniem został wprawdzie złożony wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia, jednak we wniosku tym zainteresowani jako przyczynę świadczącą o braku ich winy w uchybieniu terminu złożenia zażalenia na postanowienie podają jedynie błędne pouczenie. Zdaniem organu II instancji nie zaistniały podstawy do przywrócenia terminu w trybie art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. Powyższe postanowienie zaskarżyli do Sądu M. i D. Z. wnosząc o jego uchylenie bądź zmianę poprzez przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. Skarżący wskazali, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 9 k.p.a. Podkreślili oni, iż w postanowieniu nr [...] zostali pouczeni o 14 dniowym terminie do wniesienia zażalenia liczonym od daty doręczenia postanowienia. Następnie przed upływem tego terminu przesłano im kolejne postanowienie z dnia [...], w którym sprostowano oczywistą omyłkę pisarską w postanowieniu nr [...] oraz zawarto pouczenie, iż przysługuje im zażalenie w terminie 7 dni od daty doręczenia, które miało miejsce 30 października 2002 r. Skarżący dodali, iż treść postanowienia wyjaśnili w rozmowie ustnej z pracownikiem organu I instancji, który wskazał, iż termin do złożenia zażalenia wynosi 7 dni od daty doręczenia postanowienia prostującego błędy w postanowieniu z dnia [...]. Z treści natomiast postanowienia Wojewódzkiego Inspektora nadzoru budowlanego wynika, iż skarżący uchybili terminowi 14 dniowemu i wobec tego odmówiono im przywrócenia terminu do złożenia zażalenia. Skarżący wskazali, iż wszystkie orzeczenia zapadły z naruszeniem przepisów prawa o obowiązku należytego udzielania informacji. Nieprawidłowy, niezrozumiały sposób, w jaki dokonano pouczeń spowodował złożenie zażalenia w terminie, który to termin został następnie przez organ administracji oceniony jako przekroczony w sposób nadmierny, skutkiem, czego uznano, że nie może zostać przywrócony. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumenty tożsame z zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo wskazano, iż zawarta w skardze argumentacja pozostaje bez wpływu na wydane rozstrzygniecie. Organ II instancji wydając skarżone rozstrzygniecie wziął pod uwagę fakt, ze błędne pouczenie nie może szkodzić stronie i przyjął 14 dniowy termin do wniesienia zażalenia, choć jest to niezgodne z przepisem art. 141 § 2 k.p.a. Jednak i ten termin został przez skarżących przekroczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny właściwy w sprawie na podstawie art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271, zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Trafnie organ rozpatrujący wniosek skarżących powołał przesłanki, których spełnienie w myśl art. 58 k.p.a. uzasadnia przywrócenie uchybionego terminu. Jednak powołana przez niego najważniejsza przesłanka takiego przywrócenia została sformułowana w wersji wynikającej z orzecznictwa sądowego dotyczącego nieco innego charakteru spraw. W myśl art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego o ile uprawdopodobni on, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. W rozpatrywanej sprawie nie wydaje się trafne przypisywanie winy skarżącym, skoro organ administracji – Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. w swym postanowieniu z [...] doręczonym skarżącym w dniu 22 października 2002 r. zawarł pouczenie o prawie złożenia zażalenia w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia. Następnie zaś postanowieniem z [...] sprostował to pouczenia traktując zawarty w nim błąd jako oczywistą pomyłkę pisarską. Postanowienie to zostało doręczone skarżącym, jak wynika z odpowiedzi na reklamację Rejonowego Urzędu Poczty Ł., w dniu 31 października 2002 r. W dniu 6 listopada skarżący złożyli zażalenie na postanowienie z o odrzuceniu zarzutów razem z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Należy zauważyć, iż postanowienie to zostało złożone przed upływem terminu do zaskarżenia postanowienia z [...], prostującego błąd w zakresie terminu zaskarżenia postanowienia. W sytuacji błędnego pouczenia zawartego w postanowieniu o odrzuceniu zarzutów i suchego pouczenia o możliwości zaskarżenia postanowienia prostującego ten błąd – pomyłkę pisarską – u skarżących mogło powstać przekonanie, iż termin do zaskarżenia postanowienia o odrzuceniu zarzutów upłynie dopiero łącznie z upływem terminu do zaskarżenia postanowienia prostującego ta pomyłkę. Termin do zaskarżenia tego ostatniego postanowienia upłynął w dniu 7 listopada 2002 r., a swoje zażalenie skarżący złożyli na dzień przed upływem tego terminu. Zgodnie z art. 9 k.p.a. obowiązkiem organu administracji jest czuwanie nad tym, aby strona nie poniosła szkody w wyniku nieznajomości prawa. W sytuacji prostowania omyłki obowiązkiem organu administracji było precyzyjne i jasne wytłumaczenie stronie, kiedy upływa termin do zaskarżenia postanowienia o odrzuceniu zarzutów oraz, że termin do zaskarżenia postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki nie jest terminem przedłużającym okres czasu przeznaczony na wniesienie zażalenia na postanowienie o odrzuceniu zarzutów. Organ administracji tego nie uczynił. Uchybienia w pracy organu administracji nie mogą powodować ujemnych konsekwencji dla skarżących. Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 145 § 1 lit. "c" ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271) orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74, poz. 368 z późn. zm.) w zw. z art. 97 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie nadpłaconej kwoty wpisu orzeczono na podstawie art. 36 ust. 3 ustawy z 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2002 r. nr 9, poz. 88).