II SA/Łd 1071/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie: WSA: Jolanta Rosińska, Asesor: Ewa Alberciak, Protokolant asystentka sędziego Dominika Janicka, po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. L. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przyznania uprawnień kombatanckich p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. II SA/Łd 1071/04 U Z A S A D N I E N I E W dniu [...] K. L. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie uprawnień kombatanckich z tytułu urodzenia na terenie Niemiec w miejscowości G. w [...] roku i pobytu z rodzicami deportowanymi do pracy przymusowej. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmówił K. L. przyznania uprawnień kombatanckich z wnioskowanego tytułu wskazując, że wnioskowany przez stronę rodzaj represji nie jest represją w rozumieniu cytowanej ustawy o kombatantach oraz o niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego z dnia 24 stycznia 1991 roku ( tj. Dz.U. z 2002 r., Nr 42,poz. 371) Pismem z dnia 2 marca 2004 roku K. L. wystąpiła do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich. Decyzja ta została doręczona skarżącej w dniu 11 października 2004 r. W uzasadnieniu powyższej decyzji Kierownik Urzędu wskazał, iż we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy odwołująca się nie podała nowych okoliczności, które byłyby nieznane Kierownikowi podczas podejmowania decyzji odmawiającej przyznania uprawnień kombatanckich. Kierownik Urzędu mając na uwadze zebrany w aktach sprawy materiał dowodowy podkreślił, iż ustawodawca w art. 1-4 cytowanej powyżej ustawy kombatanckiej szczegółowo określił, jaką działalność można uznać za działalność kombatancką, za równorzędną z działalnością kombatancką, a także do jakiego rodzaju represji należy stosować niniejszą ustawę. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest bez względu na publikacje prasowe, na które powołuje się K. L., że podnoszona przez zainteresowaną okoliczność urodzenia i pobytu z rodzicami deportowanymi do pracy przymusowej w III Rzeszy nie jest represją w rozumieniu w/wym. ustawy i nie może zostać potraktowana jako działalność kombatancka ani jako działalność równorzędna z działalnością kombatancką strony. Powyższą decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich zaskarżyła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi K. L. W uzasadnieniu skargi skarżąca opisała ciężkie przeżycia swojej rodziny w czasie okupacji hitlerowskiej. Skargę swą K. L. złożyła pierwotnie w dniu 9 listopada 2004 roku w Kombatanckim Związku Dzieci Wojny RP. Następnie organizacja ta przekazała skargę w dniu 15 listopada 2004 r. do Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Skarga była prawidłowo zaadresowana przez K. L. i kierowana do Sądu za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty tożsame z zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Oznacza to, ze Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu. Stosownie do art. 134 § 1 cytowanej powyżej ustawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Oznacza to, ze może badać zaskarżoną decyzję nie tylko pod kątem naruszeń prawa wskazanych w skardze, ale także pod kątem wystąpienia w niej wszelkich ewentualnych naruszeń prawa. W sprawie niniejszej nie zaistniała jednak możliwość merytorycznego rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z treścią art. 53 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, a termin ten liczony od daty [...] upłynął K. L. w dniu [...]. Nie ulega wątpliwości, iż skarżąca składając skargę w dniu 9 listopada 2004 roku do Kombatanckiego Związku Dzieci Wojny RP złożyła ją do organu ( organizacji ) niewłaściwej, choć jeszcze nie upłynął jej termin. Zachowanie terminu do złożenia skargi nastąpiłoby w sytuacji, gdyby Kombatancki Związek Dzieci Wojny RP przekazał skargę K. L. najpóźniej w dniu [...] do Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, albo w tej dacie nadał pismo na poczcie. Skarga wpłynęła jednak do organu właściwego dopiero w dniu 15 listopada 2004 roku, a więc z przekroczeniem 30 dniowego terminu na jej złożenie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych złożenie pisma do organu niewłaściwego nie skutkuje zachowaniem terminu do jego złożenia. Skutkiem uchybienia terminowi do złożenia skargi jest zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt. 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucenie skargi. Mając powyższe na uwadze i na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w sentencji postanowienia.