II SA/Łd 1073/15

Dnia 30 sierpnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2016 roku sprawy ze skargi M. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę budynków gospodarczych - oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], znak [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania M.N. , utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]. Jak wynika z akt sprawy J. B. wnioskiem z dnia 27 maja 2015 r. wniósł o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę dwóch budynków gospodarczych znajdujących się na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A nr 119, działka nr ewid. 94, obręb [...]. Wezwaniem z dnia 11 czerwca 2015 r. organ I instancji zobowiązał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku i przedłożenia szczegółowego opisu zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych oraz opisu sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia podczas prowadzenia robót rozbiórkowych. Powyższe braki zostały uzupełnione 22 czerwca 2015 r. W związku z zawiadomieniem organu I instancji z dnia [...]. o wszczęciu postępowania administracyjnego, M.N. , będący właścicielem nieruchomości nr ewid. 93/3 położonej przy ul. A nr 121, złożył pismo, w treści którego wyraził sprzeciw wobec rozbiórki budynków gospodarczych. Uzasadnił go tym, że J.B. prowadzi uciążliwą dla otoczenia hodowlę trzody chlewnej i te właśnie budynki stanowią naturalną barierę sanitarną, która chroni przed inwazją gryzoni (szczurów), a także zabezpiecza przed wyziewami i oparami z pobliskiej chlewni i szamba. Jego zdaniem rozbiórka budynków spowoduje także zniszczenie roślin ozdobnych pielęgnowanych przez długie lata, na które poniósł duże nakłady finansowe. Ponadto poinformował, że wzdłuż przedmiotowych budynków, stanowiących naturalne ogrodzenie między posesjami, przebiega jedyny dojazd do jego posesji, a roboty rozbiórkowe stworzą zagrożenie dla jego rodziny i zwierząt domowych oraz sparaliżują życie codzienne. Decyzją z [...] nr [...] Prezydent Miasta Ł. udzielił J.B. pozwolenia na rozbiórkę budynków, objętych wnioskiem. W odwołaniu od tej decyzji M.N. powielił zarzuty podniesione w toku postępowania przed organem I instancji oraz szeroko opisał niekorzystne oddziaływanie prowadzonej na sąsiedniej działce hodowli trzody. Poinformował także, że działalność ta powoduje zanieczyszczenie wód gruntowych i powierzchniowych. Wyjaśnił również, że po rozbiórce budynków usytuowanych w granicy będzie bezpośrednio narażony na toksyczne działanie szkodliwych dla zdrowia substancji, bowiem silna i stała koncentracja amoniaku we wdychanym powietrzu prowadzi do powstawania chorób układu oddechowego. Ponadto M.N. poinformował, że w miejscu budynków (w odległości 7 metrów od jego budynków mieszkalnych i studni, z której czerpie wodę do celów spożywczych) powstanie droga dojazdowa do chlewni, którą kilka razy dziennie J.B. będzie wywoził gnojowicę, a także wyjaśnił, że realizacja robót może spowodować osunięcie się gruntu. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ przywołał regulację art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego wywodząc, że przedmiotem rozbiórki są budynki gospodarcze znajdujące się na działce nr ewid. 94, usytuowane bezpośrednio przy granicy z działką nr ewid. 93/3. Dokumentacja zawiera opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych oraz opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Do dokumentacji załączona została także zgoda właścicieli obiektów. Wypełniona zatem została dyspozycja art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego. Aby uzyskać pozwolenie na rozbiórkę obiektu inwestor nie musi posiadać zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości, nawet gdy dany obiekt przeznaczony do rozbiórki znajduje się w granicy działek. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda wyjaśnił, że działalność organów administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie udzielania pozwoleń na rozbiórkę określają przepisy ustawy prawo budowlane, rozporządzenia wykonawcze do tej ustawy, a także ustawa kodeks postępowania administracyjnego i zgodnie z tymi przepisami wydano przedmiotową decyzję. Nie są natomiast przedmiotem badania uciążliwości spowodowane działalnością rolniczą na działce sąsiedniej - postępowanie obejmuje tylko i wyłącznie rozbiórkę budynków. Reasumując organ II instancji wyjaśnił, że wobec faktu, iż inwestor przedłożył dokumenty wymagane art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego należało utrzymać w mocy decyzję o udzieleniu pozwolenia na przedmiotową rozbiórkę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M.N. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody oraz wstrzymanie jej wykonania. Skarżący, powołując się na art. 144 k.c., stwierdził, że projekt rozbiórki wyczerpuje znamiona art. 28 ust. 2 i art. 30 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, ponieważ wprowadza, utrwala lub zwiększa ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2016 r. sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Zażalenia na powyższe postanowienie wywiedli inwestor J.B. – reprezentowany przez radcę prawnego U.T. oraz uczestniczka postępowania J.O. reprezentowana przez tego samego pełnomocnika. Postanowieniem z dnia 11 marca 2016 r. sąd odrzucił zażalenie J. O. jako wniesione przed terminem uregulowanym w art. 194 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 maja 2016 r. sygn. akt II OZ 433/16 uchylił postanowienie tutejszego sądu z dnia 19 stycznia 2016 r. W dniu 22 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W dniu 16 sierpnia 2016 r. wpłynęło do sądu pismo pełnomocnika J.O. i J.B., w którym wniósł on o oddalenie skargi M.N. i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pismem procesowym z dnia 25 sierpnia 2016 r. M.N. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. i niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. W jego ocenie organ nie zauważył bowiem, że w projekcie rozbiórki nie uwzględniono usytuowania pod rozbieranym budynkiem zbiornika na nieczystości płynne, w związku z czym doszło do narażenia środowiska na zagrożenie epidemiologiczne. Dodatkowo skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania i oddalenie wniosku J. O. i J. B. o zwrot kosztów postępowania. Na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2016 r. skarżący poparł skargę i oświadczył, że w jego ocenie rozbiórka została wykonana przez osoby niekompetentne, bez żadnych zabezpieczeń. Pełnomocnik uczestników wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Według art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed orangami administracji publicznej. Sądowa kontrola legalności decyzji Wojewody [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. o udzieleniu J.B. pozwolenia na rozbiórkę dwóch budynków gospodarczych, przeprowadzona w zakreślonych wyżej granicach, nie wykazała istotnych naruszeń prawa materialnego i procesowego, w związku z czym brak było podstaw do usunięcia jej z obrotu prawnego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) – przywoływanej dalej w skrócie jako "Prawo budowlane" lub "ustawa". Według art. 28 ustawy, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Pozwolenia nie wymaga rozbiórka budynków i budowli - niewpisanych do rejestru zabytków oraz nieobjętych ochroną konserwatorską - o wysokości poniżej 8 m, jeżeli ich odległość od granicy działki jest nie mniejsza niż połowa wysokości (art. 31 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: pkt 1 - przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; pkt 2 - uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów; pkt 3 - wyrażeniu zgody przez ministra właściwego do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa - w przypadku budowy gazociągów o zasięgu krajowym lub jeżeli budowa ta wynika z umów międzynarodowych (art. 32 ust. 1 ustawy). Uzgodnienie, wyrażenie zgody lub opinii, o których mowa w ust. 1 pkt 2, powinny nastąpić w terminie 14 dni od dnia przedstawienia proponowanych rozwiązań. Niezajęcie przez organ stanowiska w tym terminie uznaje się jako brak zastrzeżeń do przedstawionych rozwiązań (art. 32 ust. 2 ustawy). Do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę należy dołączyć: pkt 1 - zgodę właściciela obiektu; pkt 2 - szkic usytuowania obiektu budowlanego; pkt 3 - opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych; pkt 4 - opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia; pkt 5 - pozwolenia, uzgodnienia lub opinie innych organów, a także inne dokumenty, wymagane przepisami szczególnymi; nie dotyczy to uzgodnienia i opinii uzyskiwanych w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; pkt 6 - w zależności od potrzeb, projekt rozbiórki obiektu (art. 33 ust. 4 ustawy). Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pod kątem przywołanych wyżej norm prawnych sąd w całości podzielił stanowisko organów obu instancji o spełnieniu przesłanek do udzielenia pozwolenia na rozbiórkę dwóch budynków gospodarczych. Przedmiotowe budynki usytuowane były bezpośrednio przy granicy z działką nr ewid. 93/3, stanowiącą własność skarżącego. Jak trafnie podkreślił organ orzekający przedłożona przez inwestora dokumentacja, uzupełniona po uprzednim wezwaniu organu, jest niewątpliwie kompletna. Zawiera bowiem opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych, opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz zgodę współwłaścicieli obiektu. Rację ma także Wojewoda twierdząc, że inwestor nie musi legitymować się zgodą właściciela sąsiedniej nieruchomości ażeby uzyskać decyzję o pozwoleniu na rozbiórkę obiektu, nawet jeśli obiekt przeznaczony do rozbiórki znajduje się w granicy działek. Decyzja o pozwoleniu na rozbiórkę ma charakter związany, nie zaś uznaniowy, co oznacza, że warunkiem jej wydania przez organ jest ustalenie, czy w realiach konkretnej sprawy spełnione zostały przesłanki materialnoprawne do podjęcia takiej decyzji. Zgoda właściciela sąsiedniej nieruchomości nie została zaś wymieniona wśród cytowanych na wstępie rozważań norm prawnych. Natomiast podnoszone przez skarżącego kwestie uciążliwości związanych z prowadzoną przez inwestora działalnością rolniczą w postaci chlewni nie podlegały badaniu w niniejszym postępowaniu, ponieważ zagadnienia te należą do właściwości rzeczowej innych organów administracyjnych. Także argument poniesienia przez skarżącego nakładów na kosztowną roślinność okalającą budynki inwestora pozostaje bez jakiegokolwiek znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Co więcej, przyszłe, a zarazem niepewne zamierzenia inwestycyjne J. B. (budowa drogi dojazdowej) również nie podlegały badaniu w tym postępowaniu i nie mogły rzutować na wynik sprawy. Bez jakiegokolwiek wpływu na rozstrzygnięcie pozostawały także argumenty podniesione przez skarżącego w załączonym do akt piśmie procesowym z dnia 25 sierpnia 2016 r., dotyczące głównie posadowienia pod rozebranym obecnie budynkiem zbiornika na nieczystości płynne i ich wycieku w trakcie prac rozbiórkowych. Z załączonych do pisma dokumentów wynika, że inwestor został z tego tytułu ukarany mandatem karnym, a nadto skarżący powiadomił o powyższym zdarzeniu właściwe ograny w tym Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. Reasumując, sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i brak jest jakichkolwiek przesłanek do jej usunięcia z obrotu prawnego. Na marginesie poczynionych wyżej rozważań podnieść trzeba, że rozbiórka przedmiotowych budynków gospodarczych była niewątpliwie uzasadniona chociażby ich złym stanem technicznym, co wynika wprost z załączonej do akt dokumentacji zdjęciowej. Ich dalsze utrzymanie, jak domagał się tego bezpodstawnie skarżący, mogło stwarzać istotne zagrożenie zarówno dla życia jak i zdrowia ludzi oraz zwierząt, w tym rodziny skarżącego. Mając powyższe na względzie sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. IB