II SA/Łd 1076/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant Agnieszka Ratajczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2006 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na postanowienie[...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w sprawie [...] w przedmiocie uchybienia terminu do złożenia zażalenia w sprawie nałożenia kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania lokalu oddala skargę II SA/Łd 1076/05 UZASADNIENIE Postanowieniem ([...]) z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. nałożył na A Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w Warszawie karę pieniężną z tytułu nielegalnego użytkowania lokalu handlowego przy ul. [...] w P. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż w dniu 1 lipca 2005r. wpłynął wniosek Spółki o udzielenie pozwolenia na użytkowanie lokalu handlowego. Natomiast w toku kontroli przeprowadzonej w dniu 13 lipca 2005r. ustalono, iż lokal ten jest już użytkowany, o czym świadczył chociażby fakt, iż w lokalu przebywały dwie pracownice, z których jedna obsługiwała piec do pieczenia pizzy, pomieszczenia były umeblowane, na budynku zamieszczona była reklama zaś wewnątrz rozłożone zostały ulotki reklamowe z ofertą ważną w dniach 2-3 lipca oraz 9-10 lipca. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podjął przedmiotowe rozstrzygniecie. Odpis powyższego postanowienia strona odebrała w dniu 26 lipca 2005r. Zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia Spółka A złożyła w dniu 9 sierpnia 2005r. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu strona wyjaśniła, iż uchybienie terminu nastąpiło z uwagi na kumulację dwóch niesprzyjających okoliczności. Po pierwsze koordynator i kierownik jednoosobowego działu prawnego Spółki w dniach 21 – 26 lipca 2005r. przebywał na urlopie wypoczynkowym, następnie w okresie od 29 lipca do 4 sierpnia 2005r. na zwolnieniu lekarskim. Na urlopie przebywała również kierowniczka sekretariatu i w dniach 25 - 29 lipca 2005r. jej obowiązki wykonywane były przez pracowniczkę działu księgowości. Ponadto w okresie, w którym upływał termin do złożenia zażalenia na urlopie przebywał również Prezes Spółki. Reasumując w okresie, w którym upłynął termin do złożenia zażalenia w Spółce nie przebywała żadna osoba, która mogłaby nadać ewentualnie dalszy bieg postępowaniu administracyjnemu a dodatkowo postanowienie o nałożeniu kary zostało wydane w okresie urlopowym. Zdaniem strony powyższe okoliczności w pełni uzasadniały przywrócenie terminu do złożenia przedmiotowego zażalenia. Postanowieniem (Nr [...]) z dnia [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. stwierdził, że zażalenie Spółki A na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o nałożeniu kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania budynku, zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia i pozostawił zażalenie bez rozpoznania. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania i wyjaśnił, iż postanowieniem z dnia [...][...]. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. odmówił Spółce przywrócenia terminu do złożenia zażalenia, argumentując, iż strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. Organ wskazał, iż w świetle ustalonego stanu faktycznego zobligowany był na podstawie art. 134 kpa w związku z art. 144 kpa stwierdzić, iż zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 października 2005r. skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, wstrzymanie wykonania kary pieniężnej nałożonej postanowieniem z dnia [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając powtórzyła argumentację zawartą we wniosku o przywrócenie terminu, dodatkowo zamieszczając szerokie rozważania dotyczące "uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu" oraz "winy działającego w imieniu strony pełnomocnika". Strona podkreśliła, iż wyrazem staranności w dbaniu o interesy Spółki było m.in. utworzenie jednoosobowego działu prawnego, natomiast okoliczność, iż kierownik tego działu był nieobecny nie świadczy o niedbalstwie i nie wyłącza możliwości przywrócenia terminu, jest jedynie kumulacją niekorzystnych dla strony zdarzeń losowych. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podzielając zarzutów skargi wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając wskazał, iż uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera wyczerpujące omówienie okoliczności, które przyjęte zostało za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia zaś argumentacja strony zawarta w skardze nie ma wpływu na zmianę dotychczasowego stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić w całości lub części (art. 145 § 1 ust.1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), stwierdzić jej nieważność w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 ust. 2 w/w ustawy). Ewentualnie stwierdzić, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 ust. 3 w/w ustawy). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd nie stwierdził, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa, które skutkowałoby uwzględnieniem skargi. Jak wynika z akt sprawy postanowienie o nałożeniu kary pieniężnej strona skarżąca odebrała w dniu 26 lipca 2005r. Zgodnie zaś z art. 141 § 2 kpa w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie przysługiwało prawo wniesienia zażalenia na to rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie termin ten upływał z dniem 2 sierpnia 2005r., jednakże strona dopiero w dniu 9 sierpnia 2005r. złożyła zażalenie, formułując jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Nie budzi zatem wątpliwości fakt, iż strona uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia. Po za sporem pozostaje również okoliczność, iż wprawdzie składała wniosek o przywrócenie przedmiotowego terminu, jednakże[...]. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...] odmówił jego przywrócenia z uwagi na nie uprawdopodobnienie braku winy strony w uchybieniu tegoż terminu. W tej sytuacji organ odwoławczy zobligowany treścią przepisu art. 134 kpa, zgodnie z którym "organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania postanowienie w tej sprawie jest ostateczne." obowiązany był do wydania zaskarżonego postanowienia. Uchybienie terminu jest bowiem okolicznością obiektywną i w razie jego stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości działania, jest związany treścią powołanego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 29.01.1997r., I SA/Gd 1482/96, System Informacji Prawnej LEX Nr 29004; wyrok NSA z dnia 21.03.1997r., I SA/Łd 2990/95, LEX Nr 29079; wyrok NSA z dnia 30.12.1998r., IV SA 2294/96, LEX Nr 45698). Natomiast stanowisko strony przedstawione w skardze to zasadniczo powtórzenie argumentacji zawartej we wniosku o przywrócenie terminu. Z tego też względu okoliczności te jako dotyczące wyłącznie kwestii przywrócenia terminu nie znajdują uzasadnienia w niniejszej sprawie i nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia. Argumenty te mogłyby być rozważane wyłącznie przy rozpatrywaniu odrębnej skargi na postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Niewątpliwe i niesporne jest zatem, iż zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, dlatego też zaskarżone postanowienie należy uznać za zgodne z prawem. Uchybienie obowiązkowi wydania przedmiotowego postanowienia i merytoryczne rozpoznanie sprawy stanowiłoby rażące naruszenie prawa - art. 156 § 1 pkt 2 kpa – por. wyrok NSA z dnia 4.06.1982r., I SA 235/82, ONSA 1982/1/52. Reasumując Sąd stwierdził, iż w świetle ustalonego stanu faktycznego organ był zobligowany do wydania zaskarżonego postanowienia, obowiązek ten wypełnił a jednocześnie nie naruszył przepisów prawa. Złożona skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).