II SA/Łd 1080/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor Ewa Cisowska - Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. J. na działanie Kierownika Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. nakazać wypłacenie z funduszy Skarbu Państwa – kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżącej U. J. kwoty 100,00 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi zaksięgowanego w dniu 5 stycznia 2005r. pod pozycją 8. U. J. wniosła skargę na działalność Kierownika Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, nie precyzując jakie rozstrzygnięcie tego Kierownika kwestionuje. Z podanej w skardze sygnatury dotyczącej pisma z dnia 15 października 2004r. przesyłającego postanowienie z dnia [..] Nr [..] o sprostowaniu błędu pisarskiego w decyzji z dnia [..] Nr [..] utrzymującej w mocy decyzję z dnia [..] Nr [..] o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich wynika, iż przedmiotem skargi jest postanowienie z dnia [..] Nr [..] W uzasadnieniu skargi skarżąca opisuje jednak represje, jakich doznała jej rodzina i ona podczas pobytu w Niemczech, co z kolei mogłoby wskazywać, iż U. J. kwestionuje decyzję z dnia [..] Nr [..] utrzymującej w mocy decyzję z dnia [..] Nr [..] o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 15 grudnia 2004r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł (sto) oraz wskazania rodzaju, daty i numeru zaskarżonego orzeczenia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczono w dniu 29 grudnia 2004r. Wpis od skargi został uiszczony w dniu 4 stycznia 2005 r., do dnia dzisiejszego zaś nie wskazano zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), określanej dalej skrótem upsa, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto w skardze należało, zgodnie z art. 57 § 1pkt 1 powołanej ustawy, wskazać zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt lub czynność. Stosownie do przepisu art. 230 § 1 i § 2 upsa, od skargi pobiera się wpis. Zarządzeniem Przewodniczącego, doręczonym w dniu 29 grudnia 2004 r., wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi oraz wskazania zaskarżonego orzeczenia. Termin do wykonania przedmiotowego zarządzenia upłynął dnia 5 stycznia 2005 r. Wpis został uiszczony w dniu 4 stycznia 2005 r., nie wskazano jednak ani daty ani numeru zaskarżonego orzeczenia. W tym stanie faktycznym sprawy nie budzi wątpliwości, iż nie zastosowano się do wezwania, co w konsekwencji oznacza, iż złożona skarga zawiera wady formalne uniemożliwiające nadanie jej dalszego biegu. Samo uiszczenie wpisu nie jest wystarczające do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia skargi. Nie usunięcie w zakreślonym terminie powyższego braku, skutkuje odrzuceniem skargi. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 3 upsa, sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi przez sąd jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Problematykę uiszczonego przez skarżącą U. J. wpisu sądowego reguluje przepis art. 232 § 1 pkt 1 lit a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do treści tegoż przepisu Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego, jeśli odrzucenie lub cofnięcie nastąpiło przed wysłaniem odpisu skargi – organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, a także odpisu środka odwoławczego albo skargi o wznowienie postępowania innym stronom. Wprawdzie skarżąca uiściła wpis sądowy od skargi w terminie, niemniej jednak nie wskazała zaskarżonego orzeczenia, co z kolei stanowiło podstawę odrzucenia skargi. Z tego względu należało wypłacić uiszczony wpis sądowy w całości. Na marginesie dotychczasowych rozważań, Sąd zważył, iż gdyby nawet przyjąć, zgodnie ze wskazaną przez U. J. sygnaturą, iż przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Kierownika Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [..] Nr [..] o sprostowaniu błędu pisarskiego w decyzji z dnia [..] Nr [..] utrzymującej w mocy decyzję z dnia [..] Nr [..] o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich, to skarga na to postanowienie byłaby niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącą środków odwoławczych. Stosownie bowiem do art. 52 § 1 powołanej ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Sąd zauważył, iż zgodnie z art. 113 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r., Nr. 98, poz. 1071 ze zm.), na postanowienie w sprawie sprostowania służy zażalenie. Pouczenie tej treści zostało zawarte w postanowieniu z dnia [..] Z porównania obu przepisów wynika, iż skarga na postanowienie o sprostowaniu oczywistej pomyłki jest niedopuszczalna, jeśli skarżący przed wniesieniem tej skargi nie wniesie zażalenia na to postanowienie. Oznacza to, iż dopiero podjęte przez organ administracji publicznej rozstrzygnięcie w sprawie zażalenia na postanowienie o sprostowaniu oczywistej pomyłki może zostać zaskarżone do sądu administracyjnego, zaś kwestionowanie przed sądem administracyjnym rozstrzygnięcia zapadłego w "pierwszej instancji" jest przedwczesne. Z uwagi na fakt, iż postanowienie to wydał Kierownik Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, stosownie do art. 127 § 3 k.p.a., skarżącej przysługiwał zamiast zażalenia wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Wniesiona przez U. J. skarga na działalność Kierownika Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych podlegałaby odrzuceniu jako niedopuszczalna także wówczas gdyby przyjąć, jak to sugerował w odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, iż przedmiotem skargi jest decyzja tego Kierownika z dnia [..] Nr [..] utrzymującej w mocy decyzję z dnia [..] Nr [..] o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich. W tym przypadku zastosowanie miałby przepis art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, wedle którego sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z załączonych akt administracyjnych wynika, iż decyzję z dnia [..] Nr [..] doręczono skarżącej w dniu 29 września 2004r.(zwrotne potwierdzenie odbioru), skarga zaś została złożona dopiero w dniu 22 listopada 2004r. (data stempla na skardze). Z porównania tych dat wynika, iż skargę wniesiono po upływie 54 dni od dnia doręczenia powołanej decyzji. Tymczasem zgodnie z art. 53 § 1 upsa skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt 1 postanowienia. Wobec powyższego na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt 2 postanowienia.