II SA/Łd 1083/07

Dnia 7 maja 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2008 roku przy udziale - sprawy ze skargi D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], Nr [...]; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi M. C. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...], kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy), tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, zawierającą należny podatek od towarów i usług. Decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu wniosku D. P. i T. S., działając na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 K.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...], znak: [...] o ustaleniu na wniosek A Spółki z o.o. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie wieży i montażu anten nadawczo – odbiorczych oraz kontenera dla stacji bazowej sieci telefonii cyfrowej GSM 1800 na działce oznaczonej nr ewid. [...] w S. W uzasadnieniu organ administracji podał, iż wskazana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana w czasie obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 89, poz. 415 ze zm.) i w oparciu o ogólny plan zagospodarowania przestrzennego gminy R., zatwierdzony uchwałą GRN R. nr [...] z dnia [...] (Dz.Urz.Woj. [...] nr [...] ze zm.). Z żądaniem stwierdzenia jej nieważności wystąpili D. P. i T. S., do których należą nieruchomości położone w sąsiedztwie inwestycji. We wniosku tym zarzucili: sprzeczność decyzji z dnia [...] z obowiązującym w dacie jej wydania planem zagospodarowania przestrzennego gminy, nieustalenie przez organ administracji kręgu stron postępowania, w wyniku czego właściciele nieruchomości sąsiednich oraz mieszkańcy wsi nie zostali powiadomieni o inwestycji uciążliwej dla środowiska i ludzi, brak uzgodnień z zarządcą drogi, do której przylega inwestycja, a także wadliwą ocenę oddziaływania inwestycji na środowisko. Powołując się na orzecznictwo SN i NSA Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. zauważyło następnie, że kwestie związane z brakiem udziału stron w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z winy organu oraz wydanie decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, nie stanowią podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Są to okoliczności z art. 145 § 1 pkt 4 i 6 K.p.a., które stanowią podstawę wznowienia postępowania i nie mogą stanowić przesłanek eliminacji z obrotu prawnego decyzji w trybie stwierdzenia nieważności. Według ustaleń powołanego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, działka nr ewid. [...], na której zlokalizowana została sporna inwestycja, położona jest na obszarze upraw rolnych. Ustalenia tego planu są jednakże tak enigmatyczne, że nie można z nich wyprowadzić jednoznacznego wniosku o bezwzględnym zakazie wykorzystania gruntów kl. VI na cele zabudowy o charakterze nierolnym. Tym bardziej takiej inwestycji, która jest stosunkowo nowa i szczególnego typu, jak stacja telefonii komórkowej, a której starsze plany zagospodarowania nie mogły przewidzieć. Zdaniem organu administracji można wprost przeciwnie przyjąć, że w pewnych sytuacjach plan dopuszcza "na terenach przeznaczonych pod uprawy rolne" budowę obiektów uciążliwych dla otoczenia, których katalog nie jest zamknięty. Wskazana inwestycja została zrealizowana w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...], nr [...], której podstawę prawną stanowiła kwestionowana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy D. P. i T. S. podnieśli, że organ wydający kwestionowaną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie powiadomił ani mieszkańców, ani właścicieli nieruchomości o planowanej inwestycji i nie ustalił kręgu stron. Pomijanie właścicieli nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie stacji bazowej jest bezprawne. Stanowi "jaskrawe" naruszenie Kodeksu postępowania administracyjnego (m.in. art. 9 i art. 10) i nie może być tylko podstawą do wznowienia postępowania. Wymieniona inwestycja nie była zgodna z obowiązującym wówczas miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co pośrednio potwierdza pismo Urzędu Gminy w R. z dnia 27 grudnia 2005r. W związku z powyższym, zgodnie z art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna. W decyzji z dnia 23 lipca 2007r. nie wyjaśniono natomiast w jednoznaczny sposób występujących w tej kwestii wątpliwości. D. P. oraz T. S. podnieśli także, iż wydanie kwestionowanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie zostało poprzedzone uzgodnieniem z zarządcą drogi publicznej bezpośrednio przylegającej od strony północnej do działki, na której jest zlokalizowana stacja bazowa. Gmina stała się właścicielem tej drogi dopiero od 2000r. Nadto odwołujący się zarzucili pominięcie przedstawionej przed nich ekspertyzy – "Opinii w sprawie oceny oddziaływania na środowisko" autorstwa M. K. Przy czym stwierdzili, że przedstawione w tej opinii błędy, uchybienia oraz przekłamania, jakich dopuścił się operator, świadczą o jaskrawym naruszeniu prawa. Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. podtrzymało swoje stanowisko zajęte w decyzji z dnia [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...], znak: [...]. W jej uzasadnieniu uznając za nietrafny zarzut, że pozbawienie strony możliwości wzięcia udziału w postępowaniu administracyjnym stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji organ administracji ponownie wskazał, iż nie jest dopuszczalne przyjęcie, aby którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogła stanowić zarazem jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Zauważył przy tym, że pozbawienie strony możliwości wzięcia udziału w postępowaniu administracyjnym (np. poprzez niepowiadomienie jej o wszczęciu postępowania), powodujące zaistnienie podstawy wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie może być uznane za przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa. Okoliczność podjęcia decyzji z dnia [...] bez wymaganego prawem uzgodnienia z zarządcą drogi także nie może stanowić przesłanki do stwierdzenia jej nieważności, ponieważ stanowi przesłankę do wznowienia postępowania – art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a. Z wyjaśnień organu pierwszej instancji wynika, że "inwestycja zlokalizowana jest przy drodze nr [...] relacji gr. woj. [...] – [...] – dr. krajowa nr [...], która ma statut drogi gminnej na podstawie uchwały nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z dnia [...] w sprawie zaliczenia dróg publicznych do kategorii dróg gminnych (Dz.Urz. Województwa [...] z dnia [...], nr [...], poz. [...]) oraz uchwały nr [...] Rady Gminy R. z dnia [...] w sprawie zaliczenia dróg na terenie Gminy R. do kategorii dróg gminnych (Dz.Urz. Województwa [...] z dnia [...], nr [...], poz. [...])". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. ponownie podniosło również, iż z ustaleń ogólnych planu zagospodarowania przestrzennego gminy R., zatwierdzonego uchwałą GRN R. nr [...] z dnia [...] wynika, że działka nr [...] położona jest na obszarze upraw rolnych. We wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wskazano, że są to grunty kl. VI. Z zapisu znajdującego się w części IV planu – "Ustalenia dotyczące całego obszaru gminy" wynika, iż "na terenach przeznaczonych w planie pod uprawy rolne dopuszcza się zabudowę w istniejących zagrodach oraz w przypadkach szczególnych, np. – obiektów związanych funkcjonalnie z określonym terenem (budynki gospodarcze na terenach intensywnej gospodarki sadowniczej, warzywno – ogrodniczej, np. przechowalnie, chłodnie, suszarnie), obiektów uciążliwych dla otoczenia np. fermy hodowlane, obiekty przeznaczone do wykonywania działalności gospodarczej wymagające zachowania strefy ochronnej". Skoro więc plan miejscowy dopuszcza możliwość budowy obiektów uciążliwych dla otoczenia, nie można stwierdzić, że decyzja ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wieży i montażu anten nadawczo – odbiorczych oraz kontenera dla stacji bazowej sieci telefonii cyfrowej GSM 1800 jest sprzeczna z tym planem. Organ administracji stwierdził nadto, iż nie można upatrywać przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji w tym, że załączona przez skarżących opinia stwierdza "błędy, uchybienia oraz przekłamania, jakich dopuścił się operator". Ocena oddziaływania na środowisko projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej GSM – 1800 [...] S. została opracowana przez rzeczoznawcę z listy Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa w zakresie ochrony przed promieniowaniem – inż. A. T. (zaśw. nr [...]) i stanowiła niekwestionowany dowód w sprawie. W skardze na powyższą decyzję D. P. podtrzymał dotychczasowe zarzuty skierowane przeciwko decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...], w tym okoliczność pozbawienia go udziału w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie. Dodatkowo natomiast podniósł, iż z uwagi na to, że stacja bazowa jest inwestycją mogącą pogorszyć stan środowiska, zapis jej dotyczący powinien znaleźć się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Brak uwzględnienia tej inwestycji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest naruszeniem zasad zrównoważonego rozwoju, stosowania środków oraz metod, które zapewniają maksymalną skuteczność ochrony środowiska i stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Powołane w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego "Ustalenia dotyczące całego obszaru gminy", stanowią, co prawda o obiektach uciążliwych dla otoczenia, ale dotyczą obiektów związanych z rolnictwem lub rolniczą działalnością gospodarczą. Lokalizacja blisko drogi i zabudowań terenów wokół stacji bazowej sprawia, iż są atrakcyjnym miejscem pod budowę lub do sprzedaży, lecz takie jej usytuowanie powoduje, że nikt nie chce ich nabywać ani mieszkać w ich pobliżu. Zaskarżona decyzja godzi zatem nie tylko w przepisy o zagospodarowaniu przestrzennym i Kodeks postępowania administracyjnego, lecz także w Konstytucję RP. Skarżący zarzucił nadto, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w ogóle nie odniosło się do przedłożonej przez niego "Opinii w sprawie oceny oddziaływania na środowisko" mgr inż. M. K., stanowiącej kontropinię dla "Oceny oddziaływania na środowisko" sporządzonej przez A. T. na zlecenie operatora. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne. W pierwszej kolejności należy jednak zauważyć, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). Przy czym stosownie do treści art. 3 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sprawując tę kontrolę sądy administracyjne stosują przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której skarga dotyczy, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zauważyć także trzeba, iż sąd wprawdzie rozstrzyga w granicach danej sprawy, lecz nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Bada zatem z urzędu zgodność zaskarżonego aktu lub czynności z prawem materialnym i przepisami normującymi postępowanie przed organami administracji. Przy czym zakres kognicji sądu administracyjnego wyznacza przedmiot tego aktu – w rozpoznawanej sprawie decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zaś wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, o czym stanowi art. 133 § 1 p.p.s.a. Z uwagi na to, że analiza zawartych w skardze twierdzeń wskazuje, iż podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu skarżący upatruje, m.in. w pozbawieniu go przez organ administracji w postępowaniu poprzedzającym wydanie tej decyzji udziału, wyjaśnić przede wszystkim trzeba, iż niebranie przez stronę bez jej winy udziału w postępowaniu stanowi podstawę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a nie stwierdzenia nieważności, na co zresztą trafnie zwróciło uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji. Pogląd taki jest ugruntowany w orzecznictwie sądowym, w który przyjmuje się również, iż w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie można powoływać się na podstawy wznowienia postępowania. Nie jest też dopuszczalne przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby zarazem stanowić jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Pozbawienie strony możliwości wzięcia udziału w postępowaniu administracyjnym, powodujące zaistnienie podstawy wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., nie może być więc uznane zarazem za wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W przeciwnym razie doszłoby do obejścia ustalonego w art. 148 K.p.a. terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Nie budzi bowiem wątpliwości, że tryb stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem postępowania i służy eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych najcięższymi wadami prawnymi. Ze względu na ogólną zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, o jakiej stanowi w art. 16 § 1 K.p.a., nie można w tym trybie wzruszać decyzji dotkniętej innymi wadami niż podstawy stwierdzenia nieważności przewidziane w art. 156 § 1 K.p.a. lub w ustawach szczególnych. Przyjmuje się przy tym także, iż pomiędzy tymi dwoma odmiennymi trybami weryfikacji decyzji ostatecznych nie występuje konkurencyjność pojmowana jako możliwość wyboru drogi weryfikacji decyzji przez stronę albo przez działający z urzędu organ administracyjny. Zastosowanie zaś niewłaściwego trybu weryfikacji decyzji stanowi rażące naruszenie prawa, które zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jest podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji (por. np. wyroki NSA: z dnia 23 marca 1998, IV SA 1005/96 – Lex nr 45675; z dnia 17 listopada 1998r., I SA 758/98 – Lex nr 45120; z dnia 18 stycznia 1999r., IV SA 116/97 – Lex nr 46651; z dnia 17 sierpnia 1999r., II SA/Gd 1704/97 – Lex nr 44092; z dnia 14 sierpnia 2001r., I SA 343/01 – Lex nr 55741). Zauważyć w tym miejscu jednakże należy, że sankcja nieważności jest tak poważną, że jej zastosowanie wymaga bardzo wnikliwych rozważań na gruncie całokształty materiału dowodowego i prawnego. Obowiązująca w dacie wydania kwestionowanej decyzji ostatecznej o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ustawa z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym w art. 16 pkt 1 i art. 34 przewidywała natomiast tego rodzaju sankcję w razie sprzeczności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przy czym przepis art. 34 w zdaniu drugim stanowił, że stwierdzenie nieważności decyzji następuje na zasadach i w trybie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego. W wyroku z dnia 21 lipca 2007r., OSK 1825/04 (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń NSA pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl), wydanym na tle unormowania zawartego w art. 46a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, które z mocy art. 91 pkt 7, 11 i 14 ustawy z dnia 24 lipca 1998r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej – w związku z reformą ustrojową państwa (Dz.U. nr 106, poz. 668) z dniem 1 stycznia 1999r. zastąpiło regulację zawartą w art. 16 i art. 34, Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na to, że w doktrynie kwestie związane z takimi przypadkami nieważności były uważane za budzące wątpliwości. Ostatecznie przyjmowano, że decyzje podejmowane w okolicznościach przewidzianych w art. 46a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa. Jeżeli zaś przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji przewidziane w art. 46a zawierają się w pojęciu rażącego naruszenia prawa, to należy je uznawać za przypadki stwierdzenia nieważności, określone w sposób ogólny w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Wynika z tego, że unormowanie przewidziane w art. 46a ma jedynie charakter informacyjny (T.Bąkowski: Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, Warszawa 2001, s.180) a do rażącego naruszenia dochodzi gdy w stanie prawnym nie budzącym wątpliwości co do jego rozumienia wydaje się decyzję, która treścią rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów. O rażącym naruszeniu prawa nie można mówić gdy na gruncie określonej regulacji prawnej możliwe są odmienne wykładnie. Interpretacja postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zawierającego pojęcia niejasne, niezdefiniowane wymaga szczególnej wnikliwości tak by ewentualne wadliwości formy planu nie przesądzały o sprzeczności zamierzeń inwestycyjnych z tym planem. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy dodać jednak trzeba, że w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji, w której jako podstawa nieważności powoływana jest sprzeczność z ustaleniami obowiązującego w dacie jej wydania planu zagospodarowania przestrzennego, konieczne jest ustalenie treści tego planu dla nieruchomości, w stosunku do której rozstrzygnięcie to zostało wydane. Niezbędne jest więc wyjaśnienie, na jakich ustaleniach w tym zakresie oparł się organ administracji wydając kwestionowaną w trybie stwierdzenia nieważności decyzję. W ocenie Sądu ustalenia poczynione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w tym zakresie nie są jednak wystarczające. Zwrócić bowiem trzeba uwagę na to, iż pomimo tego, że z decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, iż stanowiący jej podstawę prawną plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy R. zatwierdzony uchwałą GRN R. nr [...] z dnia [...] był zmieniany aneksami zatwierdzonymi uchwałami Rady Gminy R.: nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...] i nr [...] z dnia [...], akta sprawy zawierają jedynie część opisową i graficzną planu w wersji z [...] bez uwzględnienia zmian wynikających z tych aneksów. W związku z tym, nie można jednoznacznie stwierdzić jakie w rzeczywistości były ustalenia tego planu dla działki nr [...] w S. w dacie wydania przez Wójta Gminy R. decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, tj. w dniu [...] i czy rozstrzygnięcie to było z nimi sprzeczne. Z uzasadnień decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. wydanych w rozpatrywanej sprawie nie wynika natomiast jaka wersja miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiła przedmiot jego analizy i czy zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonywane powołanymi wyżej uchwałami obejmowały wskazaną wyżej nieruchomość. Wobec czego, nie sposób ocenić, czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. zasadnie odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zaniechanie wyjaśnienia tej istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności stanowi naruszenie art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyni zaskarżone rozstrzygnięcie dowolnym i uniemożliwia pełne ustosunkowanie się do zarzutów skargi. Na marginesie tych rozważań dodać jeszcze tylko należy, iż wbrew stanowisku zajętemu w rozpatrywanej sprawie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., zrealizowanie inwestycji nie stanowi przeszkody do stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż nie stanowi nieodwracalnego skutku prawnego, a jedynie skutek faktyczny. Stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie musi przy tym skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, a gdyby to nawet nastąpiło, to zrealizowana w czasie obowiązywania decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycja nie powinna być traktowana jako samowola budowlana w rozumieniu art. 48 ustawy z 1994r. Prawo budowlane (por. wyrok NSA z dnia 23 grudnia 1999r., IV SA 2144/1997 – Lex nr 48710). W tym stanie rzeczy, z uwagi na wskazane wyżej uchybienia przepisom postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]. O przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wynagrodzenia w wysokości 292,80, zł, zawierającego należny podatek od towarów i usług, orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1 i 3 oraz § 19 przy zastosowaniu § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.). A.D.