II SA/Łd 1086/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, p.o. Sędziego WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, po rozpoznaniu w dniu 21 września 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. - Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania J. M. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Zakładowi Energetycznemu P. S.A. w P. pozwolenia na budowę linii i przyłącza energetycznego napowietrznego dla zasilania gospodarstwa rolnego w miejscowości C. gmina Ł. (nr ewid. działek [...] i [...]). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że projektowana linia energetyczna będzie usytuowana poza granicami nieruchomości stanowiącej własność J. M. W tej sytuacji w myśl obowiązujących przepisów prawa inwestor nie ma obowiązku przedłożenia zgody sąsiada na wykonanie robót budowlanych objętych przedmiotowym wnioskiem o pozwolenie na budowę. W ocenie organu nie został naruszony uzasadniony interes sąsiada jako osoby trzeciej w rozumieniu art. 5 Prawa budowlanego. J. M. brała udział w postępowaniu wszczętym na skutek wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, wyraziła nawet zgodę na przedmiotową inwestycję pod warunkiem ochrony istniejącego na jej działce drzewa, obok którego przebiegać będzie projektowana linia energetyczna. Organ I instancji przeprowadził postępowanie, w wyniku którego ustalił, że odległość projektowanej linii od istniejącego drzewa jest zgodna z Polską Normą PN –75 /E-05100, która dopuszcza położenie drzewa poniżej linii energetycznej o napięciu znamionowym do 1 kV. Drzewo posiada gałęzie na wysokości kilkunastu metrów, w związku z czym nie koliduje z przebiegiem linii. Nie istnieje zatem konieczność wycinania tego drzewa oraz jego gałęzi. W ocenie Wojewody [...] inwestor spełnił wszystkie wymagania przewidziane przepisem art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a zatem organ I instancji nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż działanie wbrew dyspozycji określonej w art. 35 ust. 4 cytowanej ustawy naruszałoby zasadę praworządności. Ponadto organ odwoławczy uznał postępowanie prowadzone przez organ I instancji za prawidłowe, a wydaną w jego wyniku na podst. art. 104 kpa oraz art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 Prawa budowlanego decyzję za właściwą pod względem merytorycznym i proceduralnym. Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi wniosła J. M. domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zarzucając naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa; art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a,b,c,d, pkt 6 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnai 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane; art. 3 ust. 2 pkt 1 i art. 19 ust. 2 ustawy z 3.04.1993 r. o normalizacji (Dz. U. Nr 55, poz. 215 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 3.04.2001 r. w sprawie obowiązku stosowania niektórych PN dla budownictwa (Dz. U. Nr 38, poz. 456). W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że powołana norma PN-75/E-05100 dopuszcza położenie drzewa jedynie poniżej linii energetycznej, a nie powyżej, a tym samym nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie. Ponadto usytuowanie linii energetycznej poniżej konarów drzewa zagraża bezpieczeństwu skarżącej oraz użytkowników nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Podniósł, iż wskazana norma ma zastosowanie w omawianym przypadku, przewiduje zachowanie odległości przewodów izolowanych od każdego punktu korony drzewa większej niż 1 m i nie zabrania prowadzenia przewodów obok korony drzewa lub pod jego gałęziami. Z akt sprawy wynika, że odległości te zostały zachowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( § 2 art. 1 powołanego aktu ). Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej . Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu. Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a podniesione przez skarżących argumenty w żadnym zakresie nie mogą podważyć prawidłowości zaskarżonej decyzji. Zgodnie z powołanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisem art.35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U. Nr 106 z 2000 r., poz. 1126 z późn. zmianami ), w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 i 2 oraz art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. Organ ten w myśl art. 35 ust. 2 uprawniony jest zatem do badania zgodności projektu architektoniczno – budowlanego z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami w zakresie określonym w art. 5. W rozpoznawanej sprawie skarżąca zmierzała do wykazania, że wydana przez organ administracji architektoniczno – budowlanej decyzja o pozwoleniu na budowę narusza jej uzasadniony interes jako osoby trzeciej, o którym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 6, projektowany obiekt nie spełnia wymagań określonych Polską Normą PN –75/E–05100, a w konsekwencji zagraża bezpieczeństwu użytkowników nieruchomości i organ winien odmówić pozwolenia na budowę. Stanowisko skarżącej jako całkowicie bezzasadne nie mogło być uwzględnione. W dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywało rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 3 kwietnia 2001 r. w sprawie wprowadzenia obowiązku stosowania niektórych Polskich Norm dla budownictwa (Dz. U. Nr 38, poz. 456 z późn. zmianami), w którym jako załącznik występuje wykaz Polskich Norm do obowiązkowego stosowania. W powyższym wykazie, pod poz. L.p. 76 występuje norma PN-75/E-05100–1:1998 "Elektroenergetyczne linie napowietrzne, Projektowanie i budowa. Linie prądu przemiennego z przewodami roboczymi gołymi". Zakres obowiązku stosowania normy: w zakresie linii elektroenergetycznych z przewodami izolowanymi należy stosować normę PN-75/E-05100, "Elektroenergetyczne linie napowietrzne. Projektowanie i budowa". Rozdział 23 powyższej normy reguluje prowadzenie elektroenergetycznych linii napowietrznych przez lasy i w pobliżu drzew. Zgodnie z tym przepisem odległość przewodu nieuziemionego elektroenergetycznej linii napowietrznej od każdego punktu korony drzewa mierzona w dowolnym kierunku, przy bezwietrznej pogodzie oraz dowolnym zwisie normalnym powinna wynosić co najmniej 1 m w przypadku linii o napięciu do 1 kV, a więc takiej której dotyczy sporne pozwolenie na budowę. Wskazana norma jest jedyną Polską Normą, która w dacie wydania zaskarżonej decyzji określała wymagania co do przebiegu linii energetycznych w pobliżu drzewa. Norma ta nie zabraniała zatem poprowadzenia linii energetycznej obok pnia drzewa, czy też pod jego gałęziami i nie uzależniała możliwości jej poprowadzenia wyłącznie ponad drzewem. Jedynym koniecznym warunkiem było tylko zachowanie odpowiedniej, wynoszącej co najmniej 1 m odległości od konarów drzewa. Z ustaleń poczynionych w toku postępowania administracyjnego poczynionych w oparciu o złożone dokumenty, w tym wyjaśnień projektanta linii energetycznej wynika jednoznacznie, że wymagania określone powołaną normą zostały spełnione. Linia zaprojektowana bowiem została z uwzględnieniem przewodów izolowanych, a wykonany w trakcie projektowania pomiar odległości rzutu projektowanej linii od podstawy pnia wyniósł 1,3 m. Istniejące drzewo – topola o wysokości ok. 30 m, wyrastające w pasie drogowym posiada pień odchylający się od pionu w kierunku działki nr [...] oraz konary znajdujące się na wysokości powyżej 15 – 20 m ułożone w większości od strony działki nr [...], a więc usytuowane powyżej 1 m od przebiegu linii. Nie można w tej sytuacji przyjąć – jak sugeruje to skarżąca, aby projekt przedmiotowej linii był niezgodny z obowiązującymi Polskimi Normami, naruszał jej interes jako osoby trzeciej w rozumieniu art. 5 powołanej ustawy Prawo budowlane, czy też zagrażał jej bezpieczeństwu. Prezentowane w tym zakresie przez skarżącą stanowisko nie ma w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jakiegokolwiek obiektywnego uzasadnienia. Organom obu instancji nie można również postawić zarzutu naruszenia art. 7 i 77 kpa poprzez uchybienie obowiązkowi wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Prawidłowe jest zatem stanowisko Wojewody [...], iż organ I instancji nie mógł wydać decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Z przytoczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zmianami), skargę jako bezzasadną oddalił.