II SA/Łd 1095/11

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi - Wydział II - Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.R. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi J.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia postanawia oddalić wniosek. AG II SA/Łd 1095/11 U z a s a d n i e n i e Wyrokiem z dnia 21 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia. Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2011 r., po rozpoznaniu wniosku skarżącego, Referendarz sądowy przyznał stronie prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, zaś postanowieniem z dnia 12 marca 2012 r. – w zakresie ustanowienia adwokata. W dniu 13 kwietnia 2012 r. wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącego sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu, która została przesłana do skarżącego. W dniu 27 kwietnia 2012 r. do tut. Sądu wpłynął kolejny skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, jak i ustanowienie radcy prawnego. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do przepisów art. 239 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona, której przyznane zostało prawo do pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2011 r. skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zatem obecny wniosek w zakresie dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych podlega oddaleniu. Natomiast wniosek skarżącego w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego nie może zostać uwzględniony z uwagi na fakt, iż postanowieniem z dnia 12 marca 2012 r. skarżącemu zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, a pismem z dnia 16 marca 2012 r. pełnomocnikiem skarżącego został wyznaczony adw. W.O. Tym samym należy stwierdzić, iż w toku postępowania w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia prawo pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika zostało już stronie skarżącej przyznane i nie ma podstaw do ponownego ubiegania się o prawo pomocy, gdyż zostało ono skonsumowane. Przyznanie prawa pomocy na mocy postanowienia z dnia 12 marca 2012 r. wywołuje skutki do czasu zakończenia postępowania wywołanego skargą strony, w tym również postępowanie przed sądem II instancji. W konsekwencji poszukiwanie przez stronę, której prawo pomocy zostało przyznane innego pełnomocnika (tym razem radcy prawnego), który zrealizuje jego wolę wniesienia środka zaskarżenia, wbrew uprzednio wyrażonej opinii fachowego pełnomocnika w osobie adwokata, nie może odbywać się już w ramach nieodpłatnej pomocy prawnej. Wyjaśnić również warto, iż adwokat, ustanowiony w ramach prawa pomocy, ma prawo odmówić wniesienia środka zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna, a odmowa ta nie narusza konstytucyjnego prawa strony do sądu. Odmowa sporządzenia środka odwoławczego jest czynnością z zakresu pomocy prawnej, co wyjaśnił Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 21 września 2000 r., III CZP 14/00. Sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, która przedstawiana jest stronie stanowi realną czynność z zakresu pomocy prawnej, która na danym etapie postępowania konsumuje przyznane stronie skarżącej prawo pomocy. Skonsumowanie tak rozumianego prawa pomocy powoduje, że strona, której prawo pomocy zostało przyznano, nie może twierdzić, że pomoc prawna nie została jej udzielona, gdyż adwokat odmówił wniesienia środka zaskarżenia. W konsekwencji również i ten wniosek skarżącego podlega oddaleniu. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. AG