II SA/Łd 11/22

Dnia 26 października 2022 roku . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 października 2022 roku sprawy ze skargi A. G. i J. R. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 4 listopada 2021 r. nr 344/2021 znak: GPB-III.7721.191.2021 KT w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. a.bł. , Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia 4 listopada 2021 r. nr 344/2021 Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję Starosty Pabianickiego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującą rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 25 marca 2021 r. A. i P.P. wnieśli o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią na terenie działki nr ewid. [...] w miejscowości C., obręb [...] w gminie L. Do wniosku inwestorzy załączyli cztery egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zaświadczenia projektantów o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, aktualne na dzień opracowania projektu budowalnego. W dniu 10 maja 2021 r., na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, Starosta Pabianicki wezwał do usunięcia nieprawidłowości poprzez: 1) załączenie decyzji o wyłączeniu z produkcji rolniczej części działki inwestorów przeznaczonej pod rozbudowę, zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, 2) dołączenie części opisowej projektu zagospodarowania terenu, spisu treści projektu budowalnego oraz charakterystyki energetycznej planowanej rozbudowy budynku, 3) przedłożenie Planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, 4) dołączenie części projektu budowlanego dot. budowy doziemnej i wewnętrznej instalacji gazu, 5) doprowadzenie do zgodności projektu budowlanego z zapisami § 12 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U . z 2019 r. poz. 1065), w terminie do dnia 21 maja 2021 r. W dniu 11 czerwca 2021 r. do Starosty Pabianickiego wpłynęło pismo A.G. i J.R. wraz z uwagami do prowadzonej sprawy. Jak wskazali szczególne wątpliwości wzbudziła nadbudowa budynku mieszkalnego w granicy z działką sąsiednią. Decyzją z dnia 27 maja 2021 r. nr 218/2021 Starosta Pabianicki zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. i P.P. pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wewnętrzną instalacją gazu w budynku, na terenie działki nr ewid. [...] w miejscowości C., obręb [...] w gminie L. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli A.G. i J.R., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania, w postaci art. 107 § 3 K.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji, art. 11 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia skarżącym zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, art. 8 § 1 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej oraz art. 10, 7, 77 i 80 K.p.a. Zaskarżonej decyzji zarzucono także naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 35 ust 1 pkt 1 lit a oraz pkt 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez wydanie decyzji pomimo braku sprawdzenia zgodności projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo zarzucono naruszenie § 12 ust 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Strona zakwestionowała zgodność projektu budowlanego z § 31 i § 13 rozporządzenia i wydanie decyzji pomimo braku uwzględnienia kwestii usytuowania budynku pod kątem naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku na działce skarżących. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 4 listopada 2021 r. nr 344/2021 Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał w pierwszej kolejności, że w związku z dołączeniem do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę 4 egzemplarzy projektu budowlanego, zastosowanie w sprawie ma art. 26 ustawy zmieniającej, zgodnie z którym: "W terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy inwestor do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę albo wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego albo zgłoszenia budowy może dołączyć projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Powyższe wiąże się również z koniecznością zastosowania art. 27 ust 1 pkt 1 ustawy zmieniającej, stanowiącego, iż do zamierzeń budowlanych, realizowanych w oparciu o projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych, w przypadkach, o których mowa w art. 25 i art. 26, przepisy, m.in. ustawy zmienianej w art. 1 (czyli ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.) stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Tym samym, pomimo złożenia wniosku o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę dnia 25 marca 2021 r., zastosowanie w sprawie mają przepisy ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333) oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy w brzmieniu sprzed jej nowelizacji. Następnie organ, powołując treść art. 28 ust. 1 i art. 35 ust. 1-4 Prawa budowlanego wyjaśnił, że ustawa nie zawiera definicji legalnej pojęcia "rozbudowa", niemniej jednak z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że pod tym pojęciem należy rozumieć powiększenie, rozszerzenie budowli, obszaru już zabudowanego, dobudowanie nowych elementów. Natomiast nadbudowa polega na powiększeniu istniejącego obiektu budowlanego poprzez zwiększenie jego wysokości z zachowaniem tej samej powierzchni zabudowanej. Z akt sprawy wynika, że planowana inwestycja polega na rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego o część mieszkalną. Projektuje się główną bryłę dachu budynku, jako dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci dachowych równych 40° ze ścianą oddzielenia pożarowego wystawioną 30 cm ponad połać dachową w granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ewid. [...]. Wysokość kalenicy od poziomu terenu przy głównym wejściu wynosić będzie 7,30 m. Powierzchnia projektowanej zabudowy to 150,96 m2 przy całkowitej powierzchni działki równej 3290 m2 oraz kubaturze wynoszącej ponad 707 m3. Projektowany obiekt wyposażony jest w istniejącą instalację sanitarną i energetyczną napowietrzną, a ścieki odprowadzane są do szczelnego zbiornika na nieczystości bytowe o pojemności 10 m3. Dodatkowo zaprojektowano instalację gazową z sieci. Organ wskazał, że teren, na którym zaprojektowano inwestycję, objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy Lutomiersk, zatwierdzonym uchwałą nr XLIX/348/10 Rady Gminy Lutomiersk z dnia 17 maja 2010 r. Działka inwestycyjna o nr ewid. [...], położona w miejscowości C., znajduje się w granicach terenu wyznaczonego liniami rozgraniczającymi na rysunku planu, oznaczonego symbolem 3MN jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zgodnie z § 7 pkt 1 uchwały dopuszcza się lokalizację budynków na działkach budowlanych w odległości mniejszej niż 3m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy działki, zgodnie z przepisami odrębnymi oraz jeżeli przepisy szczegółowe uchwały nie stanowią inaczej. Przechodząc do ustaleń szczegółowych m. in. dla terenów zaznaczonych na rysunku planu symbolem 3MN, o których mowa w § 13 pkt 3, maksymalna powierzchnia zabudowy to 40% powierzchni wydzielonej działki, przy udziale powierzchni biologicznie czynnej nie mniejszej niż 50%. Plan miejscowy przewiduje wysokość zabudowy do 9 m przy maksymalnie dwóch kondygnacjach naziemnych, w tym poddaszu użytkowym oraz zastosowanie dachów wielospadowych o kącie nachylenia połaci dachowych od 30° do 45°. Projekt natomiast przewiduje nadbudowę istniejącego budynku o dodatkową kondygnację, jaką jest poddasze użytkowe. Wysokość inwestycji wraz z projektowanym ogniomurem wynosić będzie 7,68 m. Zgodnie z przedstawionym załącznikiem graficznym, inwestycja nie będzie przekraczać wyznaczonej nieprzekraczalnej linii zabudowy, a udział powierzchni biologicznie czynnej ma wynosić ponad 84%. Zaprojektowano połacie dachowe o równym kącie nachylenia - 40°. Wobec tego, zdaniem Wojewody, projekt budowlany spełnia wymagania zapisane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dotyczące sposobu zagospodarowania terenu i zabudowy. Wojewoda zaznaczył, że podczas prowadzonego postępowania odwoławczego, organ wezwał inwestorów na podstawie art. 50 K.p.a. do przełożenia stosownych dokumentów w zakresie wskazania na mapie do celów projektowych odległości między projektowanym obiektem na działce nr ewid. [...], a budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym na działce nr ewid. [...] oraz analizy przesłaniania i zacieniania budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce sąsiedniej, sporządzonej zgodnie z § 13 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania. Z uwagi na nowe okoliczności sprawy, wynikające z dokumentacji przesłanej przez inwestorów, Wojewoda Łódzki w dniu 27 wrześni a 2021 r. postanowił ponownie wezwać inwestorów do ujednolicenia czterech egzemplarzy projektu budowlanego w zakresie zaprojektowanych luksferów w ścianie graniczącej z działką nr ewid. [...] z uwagi na zapis widniejący w piśmie, w którym to inwestorzy zdecydowali się na zamurowanie luksferów, a ponadto do przedłożenia analizy zacieniania budynku mieszkalnego jednorodzinnego wykonanej na rzucie, określając czas i zakres zacieniania pokoi mieszkalnych w dniach równonocy, mając na uwadze zarzuty zawarte w odwołaniu. Organ wezwał również inwestorów do przedstawienia w formie graficznej bądź opisowej usytuowania pomieszczeń w budynku, ze wskazaniem stron świata i granicy z działką sąsiednią. Wojewoda wskazał, że z uzupełnionego materiału dowodowego wynika, że zjawisko przesłaniania i zacieniania budynku, zlokalizowanego na sąsiedniej działce, nie będzie występować z uwagi na zachowanie prawidłowej odległości pomiędzy budynkami inwestora i skarżących oraz wysokości projektowanej nadbudowy obiektu. Stosowne odpowiedzi oraz ujednolicenie czwartego egzemplarza projektu budowlanego w zakresie luksferów w ścianie zlokalizowanej w granicy nastąpiło w wyznaczonym terminie. Ponadto, sytuowanie budynku na działce zostało określone w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: - 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy, - 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Działka, na której ma powstać przedmiotowa inwestycja posiada szerokość 20,8 m. Kwestię samej nadbudowy, reguluje z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia, który stanowi, że w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się nadbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy tej działki budowlanej, o nie więcej niż jedną kondygnację , przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, nie może być okien i drzwi. Wojewoda Łódzki stwierdził w dalszej kolejności, że w sprawie zaprojektowanej nadbudowy o jedną kondygnację budynku mieszkalnego jednorodzinnego, usytuowanego w odległości mniejszej niż 3m ścianą bez okien i drzwi od granicy działki, znaczenie ma ocena zgodności z § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 rozporządzenia. Zdaniem organu z projektu budowlanego, zarówno jego rysunków architektoniczno-budowlanych, jak i z opisu wynika, że zaprojektowana inwestycja nie spowoduje ograniczenia dostępu do światła na działce sąsiedniej. Dodatkowo, po przeprowadzonej analizie dostępnych danych w systemie geoportal oraz INTERSIT, jak i przesłanej fotografii wraz z pismem uzupełniającym dokumentację projektową, organ odwoławczy stwierdził, że na działce odwołujących się nasadzone jest drzewo o wysokości znacznie przewyższającej inwestycję czy dom mieszkalny skarżących. W ocenie organu odwoławczego, ze względu na odległość budynków mieszkalnych wynoszącą 7,63 m, jak i na ich wysokość oraz występujące nasadzenia, nie będzie zachodziło zjawisko przesłaniania jak i zacieniania, o których mowa w § 13 i 60 rozporządzenia, co potwierdza wykonana analiza. Organ stwierdził również zgodność z § 23 rozporządzenia, ze względu na zaprojektowane miejsce do gromadzenia odpadów stałych w zabudowie jednorodzinnej w sąsiedztwie istniejącej bramy wjazdowej. Natomiast z uwagi na zakres projektu budowlanego, zastosowania nie mają przepisy § 19, 36 i 40 warunków technicznych. Z części opisowej, jak i graficznej projektu można odczytać, że inwestycja została zaprojektowana z materiałów, co najmniej nie rozprzestrzeniających ognia oraz została zlokalizowana w sposób zapewniający jego właściwą ochronę pożarową, poprzez zastosowanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego i ogniomuru. Zarówno opis techniczny, jak i rysunki dotyczące przekroju projektu budowlanego potwierdzają, że ściana oddzielenia przeciwpożarowego spełnia wymogi prawne. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego uniemożliwienia zapoznania się z aktami sprawy organ podkreślił, że dwukrotnie wystosowywał zawiadomienie z art. 10 § 1 K.p.a., dołączając kopie przedłożonych dokumentów w zakresie uzupełnionego materiału dowodowego i informował o możliwości zapoznania się z aktami w określonym terminie, z czego skarżący nie skorzystali na etapie prowadzonego postępowania. Strony postępowania miały zapewniony czas na zapoznanie się z całym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego usytuowania projektowanego obiektu Wojewoda wyjaśnił, że każda inwestycja realizowana w bliskim sąsiedztwie może powodować uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jednakże, gdy w sprawie uzyskano wszelkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, to nie można stawiać skutecznego zarzutu, iż wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia budowlanego jest niezgodna z prawem. Realizacja inwestycji nie przekroczy granicy działki skarżących i nie będzie powodować zacienienia obiektów ze względu na parametry projektowanego budynku i odległość od zabudowań na działce o numerze ewid. [...]. Końcowo Wojewoda Łódzki stwierdził, że zatwierdzony projekt budowlany nie narusza przepisów Prawa budowlanego jak i aktów wykonawczych. Z kolei zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany jest kompletny, zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania oraz złożyły oświadczenia, o których mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego dotyczące sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnieśli A.G. i A.R., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oraz § 12 ust. 4 pkt 1 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przy uwzględnieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, poprzez zatwierdzenie projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę, pomimo niezgodności inwestycji z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, polegającej na tym, że budowa, a więc także rozbudowa budynku w granicy z działką skarżących jest niedopuszczalna, ponieważ działka inwestorów ma szerokość 20,8 m (więcej niż 16 m), a więc w sprawie nie zaszedł wyjątek przewidujący możliwość usytuowania budynku w granicy działki, wobec czego budynek powinien zostać usytuowany od granicy działki na odległość nie mniejszą niż 3 m od granicy działki. Nadto, zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: a) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz brak uwzględnienia słusznego interesu skarżących, a także brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego sprawy; b) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty, podczas gdy decyzja powinna zostać przez Wojewodę uchylona, a Wojewoda powinien orzec co do istoty sprawy i odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego, ewentualnie tę decyzję uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. Na tej podstawie strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że planowana inwestycja jest niezgodna z przepisami prawa budowlanego, w szczególności z przepisami techniczno-budowlanym i dotyczącym i odległości budynków od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Zdaniem skarżących ani Starosta ani Wojewoda nie wypełnili swojego obowiązku i nie dokonali należytego sprawdzenia przedstawionego projektu, zwłaszcza pod kątem jego zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zauważyli, że inwestorzy dysponują działką o szerokości 20,8 m (działką szerszą niż 16 m), czyli odpowiednio szeroką by odsunąć budynek na wymaganą przepisami prawa odległość 3 m od granicy działki. W opinii skarżących inwestycja polegająca na "rozbudowie" i "nadbudowie" istniejącego budynku jest jednocześnie także "budową", którą należy rozpatrywać w kontekście zgodności z przepisami budowlanymi, w szczególności z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia, który nie dopuszcza "budowy" w granicy działki, a więc także "rozbudowy" i "nadbudowy" budynku w granicy działki na działce o szerokości większej niż 16 m. Jeżeli zatem inwestorzy chcą realizować planowaną inwestycję powinni, zdaniem skarżących, zmienić projekt i "odsunąć" budynek od granicy z działką skarżących na wymaganą odległość (minimum 3 m). Skarżący podkreślili także, że Wojewoda skupia się na nadbudowie budynku oraz jej analizie pod kątem przesłaniania i zacieniania budynku na działce sąsiedniej, pomijając kwestię rozbudowy budynku, przy czym rozbudowa budynku w granicy nie jest możliwa z uwagi na brak spełnienia przesłanki z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia, a więc z uwagi na szerokość działki (powyżej 16 m). Stwierdzili, że nawet gdyby uznać, że inwestorzy mogliby realizować Inwestycję "w górę" (nadbudowując piętro - poddasze), to nie mogą rozbudowywać budynku "w bok" (wzdłuż granicy z działką skarżących), przynajmniej przy obecnym kształcie projektu, tj. bez "odsunięcia" rozbudowy od granicy działki. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 5 lipca 2022 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842, dalej: ustawa covidowa). W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Jednocześnie należy wskazać, że na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 31 maja 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że uczestnicy postępowania nie potwierdzili możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 5 lipca 2022 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego standard ochrony praw stron i uczestników w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji. Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Kontrola sądowoadministracyjna, dokonana na zasadach i w trybie określonym wskazanymi przepisami wykazała, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca odpowiadają prawu. Przedmiotem kontroli sądowej stała się decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia 4 listopada 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Pabianickiego z dnia 27 maja 2021 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę na rzecz A. i P.P., obejmującą rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego bezpośrednio w granicy z działką nr [...] oraz budowę instalacji gazowej wraz z wewnętrzną instalacją gazu w budynku na terenie działki nr [...], w miejscowości C., obręb [...] w gminie L. Materialnoprawną podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w tej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz.1333), powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także w skrócie jako "P.b.". Kwestionowane decyzje wydane zostały po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, którego ramy określone zostały w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4. wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zgodnie zaś z ust. 3 tego artykułu w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, na mocy zaś ust. 4 - w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W powołanym art. 35 P.b. został określony zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Podkreślić przy tym należy, że właściwy organ został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy P.b.), a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 P.b.) uprawnienia budowlane. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że organy administracji uznały w niniejszej sprawie, że złożony przez inwestora projekt budowlany, po jego uzupełnieniu, jest zgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza żadnego z przepisów ustawy Prawo budowlane oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065). Konsekwencją powyższego było wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie określonych robót budowlanych, a następnie utrzymanie jej w mocy przez organ odwoławczy. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela te ustalenia oraz uznaje dokonaną przez organy ocenę materiału dowodowego w sprawie za zgodną z regulacjami K.p.a., w tym zwłaszcza z art. 80 K.p.a. W tym względzie, w pierwszej kolejności zgodzić się należy z organami orzekającymi w sprawie, że projekt budowlany przedłożony organowi I instancji do zatwierdzenia został sporządzony zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działka ewid. nr [...], na której planowana jest sporna inwestycja położona jest na terenie, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Nr XLIX/348/10 Rady Gminy Lutomiersk z dnia 17 maja 2010 r. Działka inwestorów położona jest w jednostce planistycznej 3MN tj. na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Postanowienia § 7 pkt 1 powyższej uchwały dopuszczają lokalizację budynków na działkach budowlanych w odległości mniejszej niż 3m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy działki. Tym samym usytuowanie planowanej inwestycji w granicy z działką ewid. nr [...], w świetle postanowień planu jest prawidłowe. Z kolei ustalenia szczegółowe dla terenów oznaczonych symbolem 3MN, zawarte są w § 13 pkt 3 uchwały. Ustalenia planu przewidują maksymalną powierzchnię zabudowy 40%, przy udziale powierzchni biologicznie czynnej nie mniejszej niż 50%. Projekt budowlany spełnia ten warunek przewidując, że całkowita powierzchnia zabudowy będzie wynosiła 9,63 %, w tym 4,58% to zabudowa projektowana, przy czym powierzchnia biologicznie czynna ma wynosić 84,11%. Ustalenia planu wskazują na wysokość zabudowy do 9 m przy maksymalnie dwóch kondygnacjach naziemnych, w tym poddaszu użytkowym oraz zastosowanie dachów wielospadowych o kącie nachylenia połaci dachowych od 30⁰ do 45⁰. Warunek ten również należy uznać za spełniony, bowiem projekt przewiduje nadbudowę o poddasze, wysokość inwestycji wraz z ogniomurem wynoszącą 7,68 m, natomiast połacie dachowe zaprojektowano o równym kącie nachylenia 40⁰. Co więcej, jak wynika z akt sprawy inwestycja nie będzie przekraczać wyznaczonej w planie nieprzekraczalnej linii zabudowy. Wobec powyższego słusznie stwierdził Wojewoda, że projekt budowlany spełnia wymogi stawiane przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W dalszej kolejności Sąd podziela stanowisko organów administracji, wedle których planowana inwestycja pozostaje zgodna z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, określonymi przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. W tym aspekcie zwrócić należy uwagę, że planowana inwestycja polega na nadbudowie i rozbudowie istniejącego budynku. Zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Stosownie natomiast do § 12 ust. 2 rozporządzenia sytuowanie budynku, w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Podkreślenia wymaga, że użyty w § 12 ust. 2 rozporządzenia zwrot "sytuowanie budynku" oznacza zarówno budowę nowego budynku, jak i rozbudowę istniejącego budynku w określonym miejscu. Skoro zatem przepis dopuszcza wybudowanie nowego budynku bezpośrednio przy granicy działki, to tym samym możliwa jest rozbudowa budynku do tej granicy (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 września 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 491/18). Wobec tego, rację mają organy administracji w niniejszej sprawie, że skoro miejscowy plan dopuszcza w § 7 pkt 1 uchwały lokalizację budynków na działkach budowlanych bezpośrednio przy granicy działki, to jednocześnie dopuszcza przy granicy rozbudowę istniejącego budynku. Tym samym nie ma racji skarżący, że w tym zakresie znajduje zastosowanie § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia, który dopuszcza budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej jedynie na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się bowiem, że § 12 ust. 2 i 3, jak również ust. 4 rozporządzenia określają niezależne od siebie szczególne warunki sytuowania obiektów budowlanych, zaś odstępstwo jakie wynika z treści § 12 ust. 2 rozporządzenia dla sytuowania obiektu ma charakter samodzielny (por. wyrok WSA z dnia 4 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 439/18, wyrok WSA w Łodzi z dnia 20 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Łd 485/19). WSA w Lublinie w wyroku z dnia 16 marca 2021 r. (sygn. akt II SA/Lu 644/20) podkreślił, że przepisy § 12 ust. 2 i § 12 ust. 4 rozporządzenia mają charakter rozłączny - możliwa jest więc lokalizacja budynków w odległościach wynikających z planu miejscowego bądź określonych w § 12 ust. 4 rozporządzenia. Z kolei WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 11 września 2020 r. (sygn. akt IV SA/Po 995/19) stwierdził, że brak jest podstaw do kumulatywnego stosowania norm wynikających z § 12 ust. 3 i 4 rozporządzenia, gdyż dotyczą one różnych, przewidzianych przez ustawodawcę odstępstw od zasady sytuowania budynków w granicy wynikającej z § 12 ust. 1 rozporządzenia. Sąd w pełni podziela ww. poglądy. Odnosząc się z kolei do nadbudowy istniejącego budynku wskazać należy, że zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się nadbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy tej działki budowlanej, o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, nie może być okien i drzwi. Planowana nadbudowa, co jednoznacznie wynika z akt sprawy, spełnia te wymagania. Projekt w zakresie nadbudowy obejmuje jedną kondygnację, przy czym nadbudowana ściana ma być pozbawiona okien i drzwi. Przedłożony projekt, jak trafnie zauważył także organ II instancji, potwierdza, zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, że między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego na działce ewid. nr [...], nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m. Tym samym budynek mieszkalny, jak słusznie zauważył organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, został zaprojektowany w odległości od innych obiektów, w tym budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi umożliwiającej naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Ponadto, analiza nasłonecznienia, wykonana zgodnie z § 60 ust. 1 rozporządzenia, za pomocą tzw. "linijki słońca" wykazała, jak trafnie przyjął organ, że zabudowa na działce ewid. nr [...] ma zapewniony minimalny czas nasłonecznienia, a projektowany do nadbudowy i rozbudowy budynek nie pozbawia jej w żaden sposób wymaganego dostępu do światła słonecznego. Z dokumentacji projektowej wynika bowiem, że fragmentaryczne zacienianie elewacji istniejącego na dz. ewid. nr [...] budynku występuje jedynie w czasie 3h dziennie, co spełnia warunek zawarty w § 60 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem w pozostałych godzinach pokoje mieszkalne w istniejącym budynku mają zapewnione nasłonecznienie. Wymagany rozporządzeniem minimalny czas nasłonecznienia w mieszkaniach wielopokojowych (3 godziny) został tym samym spełniony, na co też prawidłowo uwagę zwrócił organ. Zaakceptować należy także stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym zatwierdzony projekt budowlany spełnia wymagania przeciwpożarowe. W sposób odpowiadający wymogom § 271-273 rozporządzenia planowany budynek został zaprojektowany w granicy z działką ewid. nr [...], ścianą bez otworów. Ścianę w granicy zaprojektowano jako ścianę oddzielenia przeciwpożarowego wysuniętą 30 cm ponad połać dachową, zastosowano ogniomur. Organ II instancji ocenił także kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Odnosząc się do stanowiska strony skarżącej warto wyjaśnić, że pozwolenie na budowę w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie zagrożone lub naruszone. Granice tych praw i interesów określają przepisy Prawa budowlanego oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa. Poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego, pozostają natomiast protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty i życzenia co do określonej polityki planowania przestrzennego, wzajemnych relacji między planowanymi lub realizowanymi inwestycjami. Nieuwzględnienie ich nie może jednak stanowić podstawy kwestionowania legalności pozwolenia na budowę. To inwestor decyduje o miejscu lokalizacji określonej inwestycji. Jeżeli zatem projekt zamierzonej inwestycji jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) i z przepisami szczególnymi, organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 261/07). Stwierdzenie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego (złożenie przez inwestorów wniosku oraz oświadczeń, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane) zobowiązywało organ administracji architektoniczno-budowlanej do zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Stosownie bowiem do art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Mając na względzie dokonaną powyżej ocenę legalności kontrolowanych decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z uwagi na spełnienie określonych w przepisach wymagań (art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane). Zarzuty zawarte w skardze dotyczące powołanych przepisów prawa materialnego, w szczególności Prawa budowlanego oraz rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., okazały się niezasadne. Sąd nie stwierdził też naruszenia przepisów procesowych, a zwłaszcza powołanych w skardze art. 7, 77§ 1 i 80 K.p.a. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi. k.ż.