II SA/Łd 11/26

Dnia 17 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Porczyński Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędzia WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2026 roku sprawy ze skargi W. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 24 października 2025 roku nr SKO.4150.627.2025 w przedmiocie zawieszenia postępowania oddala skargę. lp Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi postanowieniem z dnia 24 października 2025 r., nr SKO.4150.627.2025 - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2024.572 ze zm.), dalej jako: "k.p.a." w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2024.1130), dalej jako: "u.p.z.p." - po rozpatrzeniu zażalenia W. C., utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 26 sierpnia 2025 r., nr DPRG-UA-X.361.2025 zawieszające postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego oraz budowie niezbędnych urządzeń budowlanych i instalacji zewnętrznych, przewidzianych do realizacji na działkach nr [...] i [...], obręb [...] przy ul. [...] w Ł. do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz na okres nie dłuższy niż 18 miesięcy od daty złożenia wniosku, to jest do dnia 14 października 2026 r. Jak wynika z akt administracyjnych, W. C. 14 kwietnia 2024 r. wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego oraz budowie niezbędnych urządzeń budowlanych i instalacji zewnętrznych, na działkach nr [...] i [...], obręb [...] przy ul. [...] w Ł. Prezydent Miasta Łodzi postanowieniem z dnia 23 czerwca 2025 r., nr DPRG-UA-X.219.2025 zawiesił - na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. - postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz na okres nie dłuższy niż do 14 października 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi postanowieniem z dnia 29 lipca 2025 r., znak: SKO.4150.456.2025, po rozpoznaniu zażalenia strony, uchyliło w całości ww. postanowienie z dnia 23 czerwca 2025 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Prezydent Miasta Łodzi po ponownym rozpoznaniu sprawy, postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2025 r. ponownie zawiesił postępowanie w sprawie na okres nie dłuższy niż do dnia 14 października 2026 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p. i art. 123 k.p.a. W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie W. C. wniósł o jego uchylenie w całości argumentując, że zawieszenie prac planistycznych przy braku sprzeczności zamierzenia z planowaną funkcją i zagospodarowaniem przyjętym w Studium doprowadziło do niewłaściwego zastosowania przepisów umożliwiających zawieszenie postępowania zwłaszcza, że planowana inwestycja obejmuje istniejący budynek jedynie w zakresie jego nadbudowy i rozbudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przywołanym na wstępie postanowieniem, po rozpoznaniu zażalenia, utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania i cytując treść art. 62 ust. 1 u.p.z.p. wyjaśnił, że przepis ten wprowadza możliwość zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy, jeżeli inwestycja jest planowana na terenie, dla którego nie ma ustawowego obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od daty złożenia wniosku, bez konieczności spełnienia dodatkowych warunków. W sytuacji, gdy prace planistyczne są już zaawansowane, to do czasu uchwalenia planu przez radę gminy, właściwy organ wręcz powinien się powstrzymać od określania warunków zabudowy w decyzji administracyjnej wydanej dla jednostkowej nieruchomości i zawiesić prowadzone postępowanie na czas określony w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p. nie ma na celu uniemożliwienia podejmowania na terenie objętym pracami planistycznymi żadnych prac inwestycyjnych, a jedynie takich, które mogłyby pozostawać w sprzeczności z zasadami zagospodarowania przestrzennego, które mają być przyjęte w nowo uchwalonym planie. Zawieszenie postępowania powinno być poparte wykładnią systemową, zaś użycie zwrotu "można zawiesić" podyktowane jest stosunkiem merytorycznej treści rozstrzygnięcia, dopuszczającego realizację konkretnego zamierzenia inwestycyjnego do ustaleń opracowywanego planu miejscowego. Jeśli zatem z materiałów planistycznych wynikać będzie, że realizacja inwestycji będzie zgodna z przyszłym planem, to niecelowe jest hamowanie działań inwestycyjnych i tym samym zawieszenia postępowania. Natomiast, gdy zachodzi prawdopodobieństwo sprzeczności decyzji ustalającej warunki zabudowy z projektowanymi ustaleniami planu, organ powinien na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. postępowanie w sprawie wydania warunków zabudowy zawiesić. Z uwagi na brak możliwości określenia końcowych ustaleń planistycznych wystarczające jest wykazanie prawdopodobieństwa sprzeczności decyzji ustalającej warunki zabudowy z ustaleniami planu, który ma wejść w życie, a nie udowodnienie tej okoliczności. Jakkolwiek - zdaniem organu - nie ma znaczenia sama okoliczność jedynie nadbudowy czy rozbudowy obiektu, a nie realizacji nowego obiektu, to organ I instancji po wystąpieniu do Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Łodzi w sposób przekonujący i jasny wykazał sprzeczność zamierzenia z planowaną funkcją i zagospodarowaniem przyjętym w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi (przyjętym uchwałą nr LXIX/1753/18 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 28 marca 2018 r., uwzględniającym zmiany wynikające z uchwał Rady Miejskiej w Łodzi nr VI/215/19 z dnia 6 marca 2019 r. oraz nr LII/1605/21 z dnia 22 grudnia 2021 r.). W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że jedna z działek wskazanych we wniosku o ustalenie warunków zabudowy znajduje się na terenie objętym uchwałą nr XVII/467/25 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 21 maja 2025 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie ulic: [...], [...] i [...]. Jak wskazało Kolegium, niesłusznie wnoszący zażalenie podnosi, że uchwała ta nie określa granicy południowej planu, bowiem z części rysunkowej niewątpliwie wynika, że znajduje się ona pomiędzy działkami (stąd też nie określono granicy południowej planu posługując się nazwą ulicy). Do dnia 4 lipca 2025 r. możliwe było składanie wniosków dotyczących projektu planu. Z akt sprawy, w tym przede wszystkim pisma Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Łodzi z dnia 20 sierpnia 2025 r. wynika, że działka nr [...] znajduje się na terenie, który zgodnie ze Studium przeznaczony jest pod zabudowę usługową (symbol U), zaś działka nr [...] zlokalizowana jest w granicach jednostki - tereny zabudowy mieszkaniowej jedno i wielorodzinnej niskiej. Przeznaczenie tego terenu w projekcie planu jest zgodne ze Studium. Następnie Kolegium napisało, że jakkolwiek sama uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego i nieprzedstawienie projektowanych rozwiązań planistycznych umożliwia zawieszenie postępowania, to jednakże konieczne jest wykazanie niezgodności z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia są wiążące przy sporządzaniu planów miejscowych. Stosownie bowiem do treści art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2023.1688; Dz.U.2025.527), dalej jako: "ustawa nowelizująca", studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin zachowują moc do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, jednak nie dłużej niż do dnia 30 czerwca 2026 r., i stosuje się do nich przepisy dotychczasowe. Przy czym, ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.). Ponadto zgodnie z art. 64 ust. 2 ustawy nowelizującej, do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, przez plan ogólny gminy należy rozumieć studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Konkludując Kolegium napisało, że organ I instancji prawidłowo uznał, iż istnieją podstawy do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej przez inwestora inwestycji, na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p., z uwagi na jego sprzeczność z zamierzonym w Studium i projekcie planu miejscowego przeznaczeniem terenu. Końcowo organ zwrócił uwagę na treść art. 40 § 2 k.p.a. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skardze W C wskazał na naruszenie art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a., a nadto art. 62 ust. 1 u.p.z.p. przez ich niezastosowanie, albo niewłaściwe zastosowanie, a także wobec niewłaściwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego skutkującego błędnymi ustaleniami faktycznymi - i wyrażeniu dowolnego i nietrafnego poglądu, że: a) nieruchomość położona w Ł., przy ul. [...] należy do obszaru objętego uchwałą Rady Miejskiej o przystąpieniu do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy uchwała ta jest nieprecyzyjna, nie wskazuje w swojej treści (§ 1) jednej z granic obszaru analizowanego, oraz wskazuje ten obszar w załączniku również w sposób nieprecyzyjny, oraz podczas gdy w ocenie skarżącego jego nieruchomość wykracza poza obszar analizowany; b) planowana przez skarżącego inwestycja pozostaje w sprzeczności z postanowieniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania miasta Ł., podczas gdy na nieruchomości znajduje się już istniejący budynek, a wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy jedynie jego nadbudowy i rozbudowy, co nie pozostaje w sprzeczności z postanowieniami Studium, w którym zakłada się funkcjonowanie w analizowanym obszarze obiektów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej - w zakresie obiektów już istniejących, lub w zakresie uzupełnienia ich układu; c) uznaniu, że planowana inwestycja pozostaje w sprzeczności funkcjami zagospodarowania przestrzennego terenu, podczas gdy inwestycja ta nie pozostaje w sprzeczności z postanowieniami Studium oraz jest zgodna z ładem przestrzennym oraz funkcją zabudowy w analizowanym obszarze, oraz podczas gdy dla nieruchomości położonej w Ł., przy ul. [...] wydana została decyzja o zagospodarowaniu przestrzennym dla inwestycji polegającej na budowie domu wielorodzinnego (która nie została uchylona i obowiązuje), a wniosek inwestora związany jest jedynie z zmianą charakterystyki planowanej inwestycji; - przez to wobec niewłaściwego zastosowania przepisów u.p.z.p. i zawieszeniu postępowania administracyjnego pomimo braku podstaw faktycznych i prawnych do takiego rozstrzygnięcia. Ponadto autor skargi wskazał na naruszenie art. 10 k.p.a., a to wobec nie zapoznania strony z pismem Wydziału Urbanistyki i Architektury UMŁ oraz w związku z tym uniemożliwieniem stronie ustosunkowania się do jej treści. W tym zakresie autor skargi zarzucił, że organ administracji publicznej podjął czynności jeszcze zanim skarżącemu, pełnomocnikowi strony doręczone zostało postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 lipca 2025 r. (które zostało doręczone w dniu 25 sierpnia 2025 r.), co uniemożliwiło stronie wzięcie udziału w postępowaniu, a jednocześnie - zdaniem strony - świadczy o kierunkowym nastawieniu organu do załatwianej sprawy. Opierając się na wskazanych zarzutach autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta Łodzi w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie od Prezydenta Miasta Łodzi zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wykonywanego przez adwokata. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 24 października 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z dania 26 sierpnia 2025 r. o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z treścią art. 62 ust. 1 u.p.z.p., postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego (pkt 1) albo w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany (pkt 2). Przywołany przepis reguluje kwestię ewentualnej kolizji postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy z postępowaniem dotyczącym uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w powyższym przepisie daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. Nie ulega wątpliwości, że kompetencję tą należy rozpatrywać w połączeniu z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia planów miejscowych. Skoro plan miejscowy jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia planu miejscowego (por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. II OSK 2685/15). Jeżeli istnieje realne niebezpieczeństwo sprzeczności pomiędzy zamierzonym zagospodarowaniem terenu a koncepcją przyjmowaną w projekcie planu miejscowego, zawieszenie postępowania zyskuje uzasadnienie. Ustawodawca pozostawił samą kwestię zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. uznaniu organów, a granice tego uznania wyznacza wstępna ocena materiałów planistycznych (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 25 marca 2025 r., sygn. II SA/Rz 111/25). Z akt administracyjnych wynika, że organ I instancji uznał, że zachodzą określone w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. podstawy do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dostrzegając, że część terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, tj. działka nr [...] znajduje się na terenie objętym uchwałą nr XVII/467/25 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 21 maja 2025 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie ulic: [...], [...] i [...]. Ponadto organ ocenił, że działka nr [...] w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania miasta (uchwała Nr LXIX/1753/18 z dnia 28 marca 2018 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi, zmieniona uchwałą nr VI/215/19 z dnia 6 marca 2019 r. oraz uchwałą nr LII/1605/21 z dnia 22 grudnia 2021 r.), zlokalizowana jest w granicach jednostki funkcjonalno-przestrzennej U definiowanej jako tereny zabudowy usługowej. Natomiast druga działka objęta zamierzeniem inwestycyjnym skarżącego, tj. działka nr [...] w ww. studium zlokalizowana jest w granicach jednostki funkcjonalno-przestrzennej [...] definiowanej jako tereny zabudowy mieszkaniowej jedno- i wielorodzinnej niskiej. Nieruchomość ta nie została objęta ww. uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z treści studium uwarunkowań wynika zatem, że na części terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy (tj. na działce nr [...]) nie będzie możliwa zabudowa w kształcie i postaci planowanej przez skarżącego. Choć studium uwarunkowań nie jest aktem prawa miejscowego (art. 9 ust. 5 u.p.z.p. w zw. z treścią art. 65 ust. 1 ustawy nowelizującej), to jego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 u.p.z.p. w zw. z treścią art. 65 ust. 1 ustawy nowelizującej). W tej sytuacji - wobec potencjalnej kolizji planowanej przez skarżącego inwestycji (polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego oraz budowie niezbędnych urządzeń budowlanych i instalacji zewnętrznych) z zamierzeniami planistycznymi miasta wyrażonymi w treści studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania - Sąd podzielił stanowisko orzekających w sprawie organów administracji obu instancji co do zasadności i celowości zawieszenia, na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p., postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Jak wskazano wcześniej, przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p., daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. Celem zawartej w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. regulacji jest ochrona danego obszaru przed zainwestowaniem niezgodnym z zamiarem prawodawcy lokalnego zarówno w trakcie procedowania planu, jak i na etapie poprzedzającym przystąpienie do uchwalania planu (zob. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. II OSK 2685/15; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 21 kwietnia 2021 r., sygn. II SA/Sz 61/21). W kontekście przedstawionej argumentacji nieuzasadnione okazały się zarzuty wskazujące na naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, jak i art. 10 k.p.a., a także art. 62 ust. 1 u.p.z.p. W ocenie Sądu, jedna z działek objęta zamierzeniem inwestycyjnym (tj. działka nr ewid. [...]) znajduje się w obszarze objętym uchwałą w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co bezspornie obrazuje mapa załączona do uchwały Rady Miejskiej z dnia 21 maja 2025 r. Niewątpliwie w § 1 uchwały wskazano, że przystępuje się do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie ulic: [...], [...] i [...]. Jednakże - co najważniejsze - w § 2 tej uchwały wyjaśniono, że granice obszaru objętego projektem planu zostały oznaczone na rysunku stanowiącym załącznik do uchwały. Ponadto, choć na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym znajduje się już budynek, który inwestor planuje nadbudować i rozbudować, to - co należy zaakcentować - inwestor planuje zmianę sposobu użytkowania dotychczasowego budynku produkcyjno-magazynowego na budynek mieszkalny wielorodzinny. I w tym aspekcie organy dostrzegły sprzeczność planowanej inwestycji z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji procedowanego aktualnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Autor skargi w swojej argumentacji powołuje się na fakt wydania dla nieruchomości przy ul. [...] decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu wielorodzinnego, która nie została uchylona, zatem obowiązuje. Odnosząc się do tej kwestii należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 65 ust. 1 u.p.z.p. organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Nie trudno dostrzec, że wygaśnięcie decyzji możliwe jest tylko po uchwaleniu planu miejscowego, a nie po podjęciu uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia tegoż planu. W tym fakcie należy upatrywać tego, że przywołana przez autora skargi decyzja nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. należy wskazać, że dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. To do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. ocenić należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Przede wszystkim, w sprawie nie została jeszcze wydania decyzja kończąca postępowanie, a jedynie postanowienie o zawieszeniu postępowania. Po wtóre, w sprawie pełnomocnik strony skarżącej w osobie adwokata nie wykazał ani, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również tego, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych powodów zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. nie może stanowić podstawy do wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Końcowo należy wskazać, że dla Sądu nie ulega wątpliwości, że w sprawie spełniona została podstawowa przesłanka zawieszenia postępowania, polegająca na podjęciu procedury planistycznej w odniesieniu do terenu, na którym znajduje się działka objęta zamierzeniem inwestycyjnym. Organy wykazały, że wyczerpana została przesłanka formalna zawieszenia postępowania, a także wskazały na wynikające z zebranego materiału okoliczności uzasadniające celowość wstrzymania procedury lokalizacyjnej. Fakt, że skarżący nie podziela argumentacji organu uzasadniającej zawieszenie postępowania, nie świadczy o wadliwości podjętego rozstrzygnięcia. Konkludując Sąd orzekł jak w wyroku o oddaleniu skargi na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2026.143), dalej jako: "p.p.s.a.". Sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. lp