II SA/Łd 110/10

Dnia 23 marca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2010 roku przy udziale --- sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...]; 2. zasądza od organu – Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego – K. Z. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...] odmawiającą uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci ERA, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A. 53, na części działek nr ewid. 114/5 i 113/1. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w dniu 19 stycznia 2009 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wpłynęło pismo, w którym K.Z. wniósł o uchylenie decyzji Prezydenta z dnia [...] r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci ERA, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A. 53. Pismem procesowym z dnia 2 maja 2009 r. K.Z. w odpowiedzi na wezwanie organu sprecyzował swoje żądanie i wskazał, że wnosi o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] r. w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Mając na uwadze powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r. przekazało wniosek K.Z. zgodnie z właściwością Prezydentowi Miasta Ł. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wznowił postępowanie zakończone własną ostateczną decyzją z dnia [...] r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a następnie decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zdaniem Prezydenta w niniejszej sprawie nie zachodzi wskazana przez K.Z. przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Powołując się na art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ I instancji wskazał, że przepis ten stoi na przeszkodzie uchylenia przedmiotowej decyzji bowiem od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 12 miesięcy. W odwołaniu od tej decyzji K.Z. wniósł o jej uchylenie. Jego zdaniem, skoro bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu jako strona i nie doręczono mu decyzji z dnia [...] r., to niezasadne jest stanowisko Prezydenta, że nie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Błędne jest dodatkowo odwoływanie się przez organ do regulacji art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odwołujący zakwestionował sposób doręczenia decyzji, tj. obwieszczenie w formie pism zamieszczonych na tablicy ogłoszeń Delegatury Urzędu Miasta Ł. Referatu Ogólnego Ł. i stwierdził, że nie widział takiego ogłoszenia i tym samym nie zapoznał się z nim. Zdaniem odwołującego, celem ustawodawcy wprowadzającego przepis art. 53 ust. 1 ustawy, było stworzenie dogodnego dostępu do informacji mogących mieć znaczenie dla danego obywatela. Informowanie stron w sposób zwyczajowo przyjęty oznacza, np. ogłoszenia prasowe, a przede wszystkim poinformowanie listem poleconym potencjalnie najbardziej zainteresowanych stron, jakimi są właściciele nieruchomości sąsiednich. Ogłoszenie na tablicy informacyjnej może być jedynie uznane za pomocniczy sposób informowania, ale w żadnym razie nie może być to sposób podstawowy i jedyny. Dodatkowo strona wskazała, że Prezydent poinformował ją o toczącym się postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej. Podobnie rzecz się miała w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę tej samej stacji telefonii cyfrowej GSM. Odnosząc się następnie do samej decyzji lokalizacyjnej strona zarzuciła, że realizacja stacji bazowej GSM faktycznie ograniczy możliwość przyszłego zagospodarowania jej działki, takiego jak np. budowa budynku mieszkalnego wielokondygnacyjnego lub też stacji benzynowej. Planowana inwestycja jest sprzeczna z zapisami poprzednio obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i z tego też powodu inwestor nie powinien otrzymać pozytywnej decyzji o lokalizacji inwestycji. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] r. Kolegium utrzymało w mocy rozstrzygniecie organu I instancji i przytoczywszy treść art. 145 § 1 k.p.a., art. 147, art. 149 § 1-3, art. 151, stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo ocenił, iż w sprawie nie zachodzą negatywne przesłanki uzasadniające wydanie decyzji, o której mowa w art. 149 § 3 k.p.a. i wydał postanowienie o wznowieniu postępowania. Organ odwoławczy podzielił również stanowisko Prezydenta o nieistnieniu przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i uznał, że strona została prawidłowo powiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz o wydaniu decyzji w trybie art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w drodze obwieszczenia w postaci pism zamieszczonych na tablicy ogłoszeń Delegatury Urzędu Miasta Ł. Referatu Ogólnego Ł. Odnosząc się do tej kwestii Kolegium wskazało, że w postępowaniu o ustalenie lokalizacji celu publicznego mają zastosowanie dwie formy zawiadamiania o wszczęciu postępowania oraz o postanowieniach wydawanych w trakcie postępowania i o decyzji kończącej postępowanie przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego. Są nimi zawiadomienie poprzez doręczenie pisma w trybie art. 39 k.p.a. oraz zawiadomienie przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, określone w art. 49 k.p.a. Pierwsza forma ma zastosowanie w odniesieniu do inwestora - wnioskodawcy, a także do właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego. Z kolei podmioty, którym przysługuje status strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., które nie są inwestorami, ani też właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, są zawiadamiane przez obwieszczenie. Podmiotami takimi mogą być właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości graniczących z terenami będącymi przedmiotem postępowania. W przekonaniu Kolegium, skoro zawiadomienie stron o wydanej decyzji nie narusza obowiązujących przepisów prawa, to zasadny jest pogląd Prezydenta, że nastąpił upływ terminu, o którym mowa w art. 53 ust. 8 ustawy, tj. 12 miesięcy od dnia doręczenia i ogłoszenia decyzji, co stanowi przeszkodę do uchylenia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. K.Z. wniósł o uchylenie decyzji Kolegium i merytoryczne rozpatrzenie sprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że jako strona został powiadomiony w drodze obwieszenia o toczącym się postępowaniu i wydanej decyzji. W jego ocenie Sąd powinien rozważyć możliwość zwrócenia się z zapytaniem, co do konstytucyjności tego przepisu do Trybunału Konstytucyjnego. W dalszej części skargi K.Z. podkreślił, że skoro był stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a następnie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, to również powinien zostać powiadomiony listem poleconym o prowadzeniu postępowania i wydaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W związku z tym skarżący wniósł o dopuszczenie dowodów z akt tych spraw. W dalszej części skargi strona zarzuciła naruszenie art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu (...) i wskazała, że pierwotnie wnosiła o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [... r. Wiedzę o tej decyzji uzyskała z lektury decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia 5 listopada 2008 r. nr AAB.I-A/1849/08. Zatem pierwotny wniosek o stwierdzenie nieważności został złożony przed upływem 12 miesięcy od uprawomocnienia się decyzji z dnia [...] r. Odnosząc się następnie do decyzji lokalizacyjnej skarżący powtórzył w zasadzie zarzuty z odwołania od decyzji organu I instancji, wskazując dodatkowo, że została ona wydana w sytuacji, gdy trwały jeszcze postępowania [...] oraz [...], co powinno skutkować stwierdzeniem jej nieważności. Konstatując, K.Z. wniósł o dopuszczenie dowodu z akt sprawy [...], w której Kolegium podzieliło jego argumentację o sprzeczności projektowanej budowy stacji auto-gazu z poprzednio obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego i wskazał, iż jego zdaniem decyzja o pozwoleniu na budowę stacji bazowej GSM, wydana w oparciu o przedmiotową decyzję lokalizacyjną, może być dotknięta wadą prawną. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 23 marca 2010 r. Sąd postanowił oddalić wnioski dowodowe K.Z. o dopuszczenie dowodu z akt spraw wskazanych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek z innych powodów, aniżeli w niej podniesiono. W rozumieniu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, do kompetencji sądu administracyjnego należy ocena, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Ponadto, stosownie do treści art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem rozważań Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie uchylenia we wznowionym postępowaniu ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci ERA, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A. 53, na części działek nr ewid. 114/5 i 113/1. Wspomniane rozstrzygnięcia wydane zostały w następstwie wznowienia postępowania administracyjnego przez organ I instancji. Instytucja wznowienia postępowania administracyjnego, podobnie jak i instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, jest jednym z trybów nadzwyczajnych weryfikacji decyzji ostatecznych. Oba tryby są wobec siebie niekonkurencyjne, co oznacza, że dla uruchomienia każdego z nich ustawodawca przewidział inny katalog przesłanek ustawowych. W rezultacie więc przesłanki wznowienia postępowania, określone w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. i art. 145a § 1 k.p.a., nie mogą skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji administracyjnej i odwrotnie - przesłanki stwierdzenia nieważności nie mogą prowadzić do wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania może nastąpić z urzędu lub na żądanie strony, z tym że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a następuje tylko i wyłącznie na żądanie strony (art. 147). Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). Jednakże termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które następnie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.). Z kolei odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji (art. 149 § 3 k.p.a.). W świetle przytoczonych wyżej przepisów zasadny jest - w ocenie Sądu - wniosek, że rozważane postępowanie składa się w zasadzie z dwóch etapów. W ramach pierwszego etapu, który można określić mianem "wstępnego", organ bada wyłącznie kwestie dopuszczalności wznowienia postępowania w kontekście podmiotowym, przedmiotowym, a nadto ustala, czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w ustawowym terminie. Badając aspekt podmiotowy organ administracyjny winien zatem ustalić, czy podanie pochodzi od strony. W orzecznictwie sądowym ukształtował się jednak pogląd, podzielany zresztą w pełni przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że w wypadku gdy wznowienie ma nastąpić z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ rozpatrując dopuszczalność wznowienia nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta staje się przedmiotem oceny i ustaleń w postępowaniu prowadzonym dopiero po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 1981/06 – Lex nr 510752). Oceniając natomiast aspekt przedmiotowy, organ bada, czy decyzja, której dotyczy żądanie wszczęcia postępowania posiada przymiot ostateczności i nadal funkcjonuje w obrocie prawnym, a nadto czy w podaniu o wznowienie postępowania wskazano jedną z podstaw wznowienia przewidzianych w przepisach art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. i art. 145a k.p.a. Pozytywna ocena wspomnianych przesłanek, które - co trzeba podkreślić - muszą być spełnione łącznie, nakłada na właściwy organ obowiązek wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, natomiast negatywna ocena którejkolwiek z nich obliguje go do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Wspomniane postanowienie otwiera drugi etap postępowania wznowieniowego, tzw. "postępowanie właściwe", którego celem jest przeprowadzenie postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Powinno się ono zakończyć wydaniem jednego z rozstrzygnięć, o których mowa w art. 151 § 1 k.p.a. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że wznowienie przez Prezydenta Miasta Ł. postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...] r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nastąpiło z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mianowicie, Sąd, po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uznał, że organy orzekające w sprawie nie zbadały z należytą starannością, tak jak wymagają tego regulacje art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., czy podanie K.Z. o wznowienie postępowania zostało złożone w ustawowym terminie, przewidzianym w przepisie art. 148 § 2 k.p.a. K. Z. domagał się bowiem wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, powołując przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a więc okoliczność, iż jako strona bez własnej winy nie brał udziału w tymże postępowaniu. Wskazanie przez wnioskodawcę przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nakłada na organ administracji publicznej I, jak i II instancji, obowiązek ustalenia z urzędu, czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w terminie 1 miesiąca, liczonego od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W orzecznictwie sądowym, które zresztą Sąd w pełni podziela, ugruntowało się stanowisko, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji, nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim - o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 547/07- Lex nr 489632). Tożsamy pogląd w kwestii terminu z art. 148 § 2 k.p.a. wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 7 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OSK 931/07 (Lex nr 516817) oraz z dnia 10 marca 2006 r. sygn. akt II OSK 622/05 (ONSAiWSA 2006/5/133). Dodać w tym miejscu trzeba, że to na stronie żądającej wznowienia postępowania, spoczywa obowiązek udowodnienia, kiedy konkretnie dowiedziała się o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Z kolei obowiązkiem organu administracyjnego jest ocena przedłożonych przez stronę dowodów i rzeczowe przedstawienie swojego stanowiska w tym zakresie w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia. Wznowienie postępowania na wniosek strony, pomimo uchybienia przez nią terminu do złożenia wniosku, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., albowiem godzi w zasadę ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Uchybienie terminu do wniesienia podania o wznowienie stanowi podstawę do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W rozpoznawanej sprawie okolicznością niesporną jest, że pismem z dnia 4 grudnia 2008 r., adresowanym do Wojewody [...], K.Z. odwołał się od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia 5 listopada 2008 r. nr AAB.I-A/1849/08 i wniósł o przesłanie mu do wiadomości decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz stwierdzenie jej nieważności lub uznanie go za stronę postępowania i przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji lokalizacyjnej. W treści wspomnianego pisma skarżący podniósł, że z doręczonej mu decyzji nr AAB.I-A/1849/08 wynika, iż została ona wydana w oparciu o ważną decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Rzeczony dokument K.Z. załączył do pisma opatrzonego datą 14 stycznia 2009 r., zatytułowanego "odwołanie", złożonego w siedzibie Kolegium w dniu 19 stycznia 2009 r., które, po wyjaśnieniu rzeczywistej intencji wnioskodawcy, stanowiło podstawę do uruchomienia postępowania wznowieniowego. Podniesione okoliczności dowodzą zatem - w przekonaniu Sądu - że strona w dacie złożenia odwołania od rozstrzygnięcia Prezydenta z dnia 5 listopada 2008 r., czyli w dniu 4 grudnia 2008 r. z pewnością posiadała wiedzę o decyzji z dnia [...] r., ustalającej lokalizację celu publicznego, choć nie można wykluczyć, że wiedzę o decyzji lokalizacyjnej powzięła znacznie wcześniej, czyli w dacie doręczenia rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta Ł. z dnia 5 listopada 2008 r. Podanie o wznowienie postępowania złożyła natomiast dopiero w dniu 19 stycznia 2009 r. Kwestia zachowania terminu z art. 148 § 2 k.p.a. nie została przez Prezydenta zbadana i należycie udokumentowana w dacie wydania postanowienia o wznowieniu, pomimo tego, że zachowanie rozważanego terminu stanowi jedną z przesłanek warunkujących dopuszczalność wznowienia postępowania. Nie została ona także zweryfikowana na etapie wydania przez Prezydenta Miasta Ł. decyzji z dnia [...] r., ani też w toku postępowania odwoławczego, zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, co świadczy niewątpliwie o naruszeniu przepisów art. 149 § 1 w zw. z art. 148 § 2 k.p.a., art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Po wznowieniu postępowania organy orzekające w sprawie skupiły się wyłącznie na ustaleniu, czy przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. faktycznie w rozpoznawanej sprawie wystąpiła, zapominając w istocie o tym, że wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Na marginesie podnieść jeszcze trzeba, że w postanowieniu o wznowieniu postępowania z dnia [...] r. Prezydent błędnie pouczył strony przysługujących im środkach zaskarżenia, nie dostrzegając, iż od wspomnianego postanowienia nie przysługuje zażalenie. Odnosząc się następnie do zarzutów skargi, a przede wszystkim do żądania skarżącego dotyczącego merytorycznego rozpatrzenia sprawy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, Sąd uznał za konieczne wyjaśnić, że przedmiotem niniejszego postępowania była wyłącznie ocena legalności, czyli zgodności z obowiązującymi przepisami prawa zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] r. i postanowienia tego organu o wznowieniu postępowania. Sąd nie kontrolował zgodności z prawem ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i dlatego też zarzuty merytoryczne przeciwko tej decyzji nie miały żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Jeśli natomiast chodzi o zarzut dotyczący naruszenia art. 53 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to wskazać trzeba, że jest on - w ocenie Sądu – zasadny, jednak nie z tych powodów, które podnosił skarżący, lecz z tego względu, że organ mógł sięgnąć do uregulowania zawartego w tym przepisie, tylko wówczas gdyby ustalił, że wniosek o wznowienie postępowania wpłynął w terminie przewidzianym w art. 148 § 2 k.p.a., a tego rodzaju ustalenia, jak zostało to już stwierdzone, nie zostały poczynione. Podsumowując, skoro kwestia zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania nie została jednoznacznie wyjaśniona i należycie udokumentowana, decyzję o odmowie uchylenia decyzji z dnia [...] r. na tym etapie postępowania należało ocenić, jako co najmniej przedwczesną. Rozpoznając sprawę ponownie Prezydent Miasta Ł. zobligowany będzie wyjaśnić i rzetelnie udokumentować, czy termin z art. 148 § 2 k.p.a. został faktycznie zachowany. Jeśli organ stwierdzi uchybienie terminu, wówczas winien wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Natomiast w sytuacji, gdy uzna, że przedmiotowy termin został zachowany, zobowiązany będzie w pierwszej kolejności wydać postanowienie o wznowieniu postępowania, następnie zaś przeprowadzić postępowanie celem wyjaśnienia, czy w rozpoznawanej sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i wydać jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 § 1 k.p.a. Prowadząc postępowanie organ I instancji winien działać zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Z tych powodów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, a nadto uchylił postanowienie tego organu z dnia 24 czerwca 2009 r. o wznowieniu postępowania. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w oparciu o regulację art. 200 i art. 205 § 1 w/w ustawy. B.C.